Doe mee

Als we dan toch verbieden laten we da dat met de juiste zaken doen. Bijvoorbeeld de situatie in Iran.
Geef me svp 2 minuten van je tijd en onderteken de petitie...

Het nieuwe verbieden

Als ik het nieuws zie, dan valt me een bepaald patroon op... Zou het helpen?

2009: De eerste twitter oorlog

Op twitter kun je als burger deelnemen aan de eerste wereldwijde burgerrevolte tegen een machthebber die niet wil luisteren naar het volk.

Alleen de vogels vliegen van oost naar west en worden niet teruggefloten of neergeschoten.

Zou het helpen?

Alles is er al

Het is altijd prettig als iemand anders iets heeft uitgelegd. Mijn manier om een vraag van een klant te benaderen staat hier keurig uitgeschreven.

zaterdag

Vandaag eerst naar het Eco-huis geweest hier in Antwerpen. Las op de kalender die sinds deze week in de wc hangt, dat er iets te doen zou zijn. Ondanks dat het huis letterlijk bij mij om de hoek is, op de Turnhoutse baan kon ik het niet vinden. Je zou toch denken dat op zo'n overheidsprestige object op zijn minst iets zou staan als 'ECO huis". Maar het zit compleet verborgen achter het horecagedeelte, dat heel modern CHAI heet. Daar was ik al drie keer langs gekomen. Toen ik daar naar ten einde raad naar het Eco-huis vroeg bleek de achterzijde van dat zelfde pand het eco-huis te zijn. Very vlaams, dat alleen het eten een drinken vindbaar is. Het Eco-huis is een typisch overheids-initiatief. Mooi opgezet, maar verder doods en leeg met een soort oostblok-types achter de balie. Klanten zijn maar een lastige verstoring van hun verveling. Inspirerend is anders. Jammer hoor.
Nu zit ik achter de computer nog wat werken. In een teken/fotoprogrammaatje maak ik bijna per ongeluk in twee minuten een nep Vaserely. Zat die man twintig jaar geleden ofzo met bloed zweet en tranen z'n tijd vet vooruit te zijn met dit soort beelden. Elke 'pixel' deed hij nog met de hand. Wat dat betreft is het niet rendabel dat pionieren. Alsof dat de afweging is. Ik zwets lees ik nu. Maar toch mooi weer wat geblogd, Har.

Rosa is over

De dinsdag is wel besteed aan het transport van Rosa's werk van en naar de Styling Academy Artemis in Amsterdam. Veel tassen met foamboards vol collages, materiaalvoorbeelden en meer creatiefs. Rosa had die nacht niet geslapen en was op van de vermoeidheid en de zenuwen. Eenmaal alles aan het uitstallen bleek alle voorbereiding ten spijt toch nog een tas vol essentieel werk thuis te staan. Onbereikbaar ver weg in Utrecht. Gelukkig was haar werk overtuigend en goed genoeg om met glans en complimenten door te mogen naar het tweede jaar. Dat geeft naast euforie en opluchting ook veel geruststelling. Ze heeft nu eindelijk haar richting gevonden. Dit werk kost haar veel maar ze vind het helemaal de moeite waard. En die passie miste bij haar vorige studiekeuzes. Dus die avond zijn een blije Rosa en haar trotse ouders uit eten geweest om het te vieren.

Begrippenhygiëne

Vandaag ging ik voor Gerda in boekhandel "de Groene Waterman" het boek "Innerlijke medicijn" ophalen. Boekhandels op zaterdag zijn gevaarlijk terrein. Ze beiden schijnbaar een overvloed aan tijd voor elk willekeurig onderwerp dat zich daar aanbiedt. Ik had het met Gerda net over 'nog studeren' gehad. Iets dat we later (hopelijk) kunnen doen als alle andere levensverplichtingen achter de rug zijn. Zij zou psychologie gaan doen en ik wiskunde. Dus mijn aandacht gaat in die winkel naar een boek dat de relatie behandelt tussen wiskunde en politiek(!) Een wijdlopend en zeer genuanceerd betoog voor als ik wel erg veel tijd over ga hebben, besloot ik. Maar er stond wel een heel mooie term in: "Begrippenhygiëne". Die herkende ik meteen en ga ik vaker gebruiken. Want daaraan ontbreekt het op vele terreinen. Erg veel terreinen zijn zeer sterk vervuild zeg maar op dit aspect.

Now you're blogging!

Vandaag weer eens ouderwets hard gewerkt, de rest van het leven negerend. De PDf-plaatjes van mijn werk in Illsutrator zijn nu op de mail naar de klant en ik vind zelfs nog wat belangstelling voor de nieuwe functies in mijn meest gebruikte programma. Nieuw betekent van "na versie 6.0", de laatste versie die ik volledig beheerste. Sindsdien, we gebruiken nu versie 13.01, heb ik nooit meer gekeken naar wat het allemaal meer kon. Ik heb de toeters en bellen meestal genegeerd, tenzij ze als vanzelf voordelig te gebruiken waren. Niet uit conservatisme, maar uit doelmatigheid. Met mijn ervaring (hum) is het vaak rendabeler oude automatische blindelings uit te baten dan iets nieuws te leren. Tenzij je tijd over hebt, zoals deze vijf minuten vanavond. Ik kan nu opeens dit soort fantastische vormen maken, maar zonder het te beheersen... Het wordt tijd om weer eens flink te spelen.

Vrije tijd

zicht

Het is de laatste zaterdag van mei en de eerste zaterdag voor mij waarop ik het gevoel heb dat zaterdagen vrij zijn. Er liggen nog wel stapels oude verplichtingen op afronding te wachten. Maar die zaken lijken geen directe dreiging voor ons bestaan hier. Daardoor komt er ook weer ruimte en aandacht voor andere dingen. Vanmorgen uitgeslapen tot ik vanzelf wakker werd en na een rustig ontbijt met Gerda de stad in voor verjaardagskadootjes voor twee van m'n broers. Dit stukje typ ik aan het eind van de middag lui vanuit de zonnestoel in de gezamenlijke binnentuin van ons huis op mijn nieuwe draagbare computer. Deze Modbook, een aangepaste Powerbook, kan ik zo eens rustig uitproberen. Ik heb het ding vrij pardoes aangeschaft, zeker voor mijn doen. Ik wil al zeker tien jaar een scherm waarop ik kan tekenen en dit lijkt één van de eerste apparaten die die belofte kan waarmaken. Tot nu toe vind ik het een matig apparaat. Technisch gezien wel OK. maar als gebruiker ervaar ik vooral de beperkingen van een ding zonder knoppen. Had ik kunnen weten. Het gebruiksgemak van mijn Mac bestaat uit de handigheid die ik heb ontwikkeld om ALLE inputmogelijkheden optimaal te gebruiken. Dus zowel toetsenbord, als mijn Wacom tablet en vooral de combinatie van beide. Nu moet alles in principe met 1 pennetje worden gedaan. Dat is minder. Voor dit stukje tekst heb ik mijn toetsenbord er maar ingeprikt. Wat nu wel handig blijkt is dat het scherm op mijn schoot ligt en het toetsenbord er boven. (Deze omgekeerde wereld is trouwens voor mobieltjes al gepatenteerd door een Nederlander die vervolgens is doodgenegeerd door de gevestigde industrie. Maar dit terzijde.) Goed, of ik dit ding voor mijn werk ga gebruiken, wat mijn fantasie was, is nog de vraag. In het slechtste geval heb ik een dure "kindle" gekocht. (= een digitaal leeslijstje.) Want ik vind het wel fijn om met enkel een scherm, allerlei zaken te lezen...

Werk

Vandaag kreeg ik foto's uit Maleisië gestuurd waar ik mezelf aan het werk zie.
Dat ik hier m'n brood mee zou verdienen, was erg onbedenkbaar toen ik naar de Kunstacademie wou... ha ha ha

In Maleisie

Tot mijn eigen verbazing zit ik nu in Langkawi, een recent ontwikkeld tropisch eiland in een superdeluxe resort. In afwachting van de conferentie van Mammoet die ik vanaf donderdag moet betekenen. Wham bam aan het andere einde van de wereld, met alles anders. Juist de details verbazen me het meest. Geluidloze vleermuizen zo groot als zeemeeuwen die 's nachts vlak over me heen vliegen of de wonderlijke manier waarop een plant zijn nieuwe blaadjes groeit.



Ik benoem deze week afstand nemen symbolisch als het einde van de afgelopen periode, hoewel ik dat natuurlijk helemaal niet voor het zeggen heb. Maar alles lijkt nu weer geleidelijk stabiel en steeds meer geordend te worden, waardoor rust en ruimte komt. En weer energie en hoop en enthousiasme voor nieuwe dingen en geparkeerde ambities.
Mijn wens is dat ik (en Gerda ook) ons nu bezighouden met de realisatie van 'wat we hier komen doen'. Ik heb nu in ieder geval even de mogelijkheid mijn eigen streven en sneven van een ruime afstand te evalueren en hopelijk krijg ik weer contact met wat ik 'eigenlijk' wil en fantasieën over hoe dat er uit kan zien.

Ondertussen is het hier te mooi om binnen te zitten kloppen. Dus naar buiten allemaal uit de airco. Het is net alsof je een warme vochtige badkamer instapt, maar dan wel een hele grote. ;-)

Paasweek

Deze paasweek toont het leven zich weer voorspoedig. Afgelopen weekend zijn Gerda en ik naar Zaandam geweest om het laatste optreden van mijn zwager Jan bij te wonen. Zijn laatste preek in het ziekenhuis waar hij 25 jaar geestelijk verzorger is geweest. De avond daarvoor al schoonzus Gerda in Spijk op haar verjaardag met een bezoek verrast en blijven logeren bij broer Paul. Dus een echt sociaal familieweekend. En komend weekend zien we de meesten weer bij ons in Antwerpen als we open huis houden. We zijn nu bezig om de zaak toonbaar te maken. Ongeveer zoals we het eigenlijk hadden bedoeld.

bwoah

Het duurde deze ochtend even voordat ik het aangeschoten wild in de spiegel herkende als iets of iemand dat met mij te maken had. De rest van de dag nam mij reactievermogen amper toe. Go with the flow schreef ik gister nog optimistisch, maar vandaag is het meer stilstaand water.

eerst ruimte dan richting

Geleidelijk krijg ik weer vrije ruimte in mijn leven en dus ook in mijn hoofd. Nog steeds met het onveilige gevoel dat ik iets vergeten ben of dat er een onverwachte dreiging kan komen, maar toch. Het is heerlijk om mijn gedachten de vrije loop te geven. Die vlinderen dan onbekommerd alle kanten uit door het veld van oneindige mogelijkheden. En je weet wat Lorenz heeft ontdekt over de kracht van vlinders. Die kunnen onverwacht hele stormen ontketenen aan het andere eind van het universum. Dus de vrije ruimte loopt meteen weer vol met allerlei interessants dat ik ook nog wil weten en of meemaken.
Dus af en toe beteugel ik mijn nieuwsgierigheid en dwing me weer in het gareel. Maar toch is het even noodzakelijk als ademen. Ontspannen en inspannen en dan weer rondkijken en weer concentreren. En zo denk ik ook na over hoe mijn leven er verder uit gaat zien. Wat brengt de toekomst en hoe werk ik optimaal mee? Go with the flow...

Dit wil ik al jaren

eindelijk vrijuit op de muren schrijven.
Ik heb meteen een 'sample' aangevraagd...

http://www.ideapaint.com/neocon2008.aspx

De paus zegent Afrika.

Of hoe een oude man met één handbeweging miljoenen Afrikanen ter dood veroordeelt. Godgeklaagd...

he he

Vandaag en gisteren zag het leven er weer een beetje uit zoals ik het kende voordat het op zijn kop ging staan. Geen plotselinge of sluipende dreigingen en ontregelingen, maar gewoon genieten van de dag en de enorme stapel achterstallig werk. Met de prettige illusie dat een dag later ook wel OK is. Of tenminste de gedachte dat het geen onvergeeflijk verlies zal opleveren als niet alles voor het einde van de dag is opgelost. En dat alles goudomrand met een frisse lentezon. Zo kom ik weer aan mijzelf toe. Genoeg slapen en geleidelijk bijtanken van de uitputting. Vandaag als goede daad een nieuwe chiropractor bezocht hier in Antwerpen. Die paste al zijn ingrepen op mij toe zodat ik daarna losjes door de stad lopend weer kon wennen aan een vrij bewegend lijf. En vanavond weer op tijd naar bed natuurlijk. Ik hoop dat ik in 1 keer doorslaap.

wie weet

Misschien begint er nu een einde te komen aan al het gedoe...
Misschien wordt het nu wat rustiger om me heen...

Een gelukkig 2009

Ik wens iedereen een diep gelukkig 2009 toe.

De dag voor Kerst

Het is kwart voor negen en ik zit te wachten op de schrijnwerker ( = timmerman) die volgens afspraak en toezegging van mijn aannemer en tegen zijn zin met twee mensen vandaag langs komt om alle kasten die bijna klaar zijn af te maken, zodat ik in de kerstvakantie althans een groot deel van mijn meubels kan gebruiken. Dan kunnen we tenminste de badkamer eindelijk volledig inruimen enzo. Maar er heerst hier nog een diepe rust. Het schemert wat boven het hotel aan de andere kant van onze tuin. Sinds 9 december heet het Park Plaza Hotel opeens Radisson SAS. Het bekt een stuk minder en zorgde ook voor veel verwarring. Niet alleen bij touristen, maar ook bij ons, want we gebruiken het hotel als baken naar ons huisadres. Gerda's kinderen zijn hier geweest en tot mijn grote vreugde is mijn eigen dochter Rosa ook langs geweest. We hebben hoognodige gesprekken gehad en als goede voornemen voor volgend jaar bepaald dat we elkaar wederzijds minimaal elke maand opzoeken, zodat we elkaar zeker elke 14 dagen zien. Dat voelt goed. De afgelopen drie dagen heb ik eindelijk eindelijk ook uitgebreid uit- en bijgeslapen. Zo herstel ik weer een klein beetje van de uitputting van het afgelopen jaar. Ik denk nu dat ik nog nooit zo'n zwaar jaar achter de rug heb gehad. Ik hoop dus op een zonnig, gelukkig en zeer voorspoedig 2009.