donderdag, maart 15, 2018

Grounded in beliefs and assumptions

For over more than 60 years I have been on a quest for understanding of my self and the world around me, I have had to leave behind almost all the securities that defined me. All that is left is a state of wonder and disbelief. All that defines what I know as 'normal' turns out to be just some loose assumptions we all take for granted. Further scrutiny reveals that this shared belief is the single most solid property of it all.
Ownership, money, law are mere social constructs. God turned out to be just as unreal as Santa Claus. The state that defined my citizenship and identity is a young immature concept, based on insecure power balances. The earth we rely on is not an endless resource but almost depleted. There is growing awareness that the current human behaviour is threatening our very own existence. How to go about this finding is a mostly unanswered question. Ignoring it is a deadly option for the human species.

At this moment I have only myself and my felt sense to inform me. I feel my body on the seat and the ground below it. There is nothing that wants to kill me. Contrarily. So it is all about us. You and me. Can we talk? Look at it? Can we change this huge intertwined social construction and replace it with a better designed function? More consciously engineered for durability, stability and resilience?

Looking at the pace at which we have changed the face of the earth in just a century, combined with the power and knowledge we developed at the same time I would say of course. It is just another design quest. So let's open source it. What is the best next version of the human collective operation system?

vrijdag, maart 02, 2018

Towards a generative economy

Most of my conversations are in some way associated with one of my main concerns: 
How does human society evolve to a more durable form?
The technological revolutions have brought unprecedented wealth, but the side effects turn out to be life threatening in the long term. The complexity of it all is staggering and increasing. Too much of too much.

So back to simplicity. To the founding principles behind the universal laws that shape our lives.
I am trying to see, sense, feel and think into the truth of stable patterns for humans that are common sense across cultures. The generative traits from which progress is made.
(Noting that the destructive ones automatically get enough attention. Thanks to our amygdala function)

I very recently formulated -more distilled- two interesting points:
  1. We are in this world individually. We are born and die alone. Each choice in between is our own. (Even if we are made to believe differently.)
    This innate autonomy gives any person the freedom to bring to the world what ever they decide is the right thing to do. And every single one of us by definition brings something that is unique.
    But the point is that contribution is individual.
  2. On the other hand receiving is not. Whether it is actively taking or passively accepting. Because what ever you receive comes from a source that is not you.
    It could be from another person, directly from mother earth or anything in between. This is to me a crucial difference that we need to deeply understand. 

Whether and how and what I contribute is my autonomous choice. 
Whether and how and what I receive involves more than just me.

Makes sense?

These actions seemed to be mirrors, but now I think they represent essential different qualities.
And I now suspect understanding the implications and consequences could point to 'doing us differently'.

We have built our society on transactions. This mercantile approach seemed to me the best way to get along with each other. And it is in fact a great improvement above bluntly stealing and fighting. Yet the underlying principle remains the same: Competition. 
There is enormous evidence of the negative side effects. History is full of grueling examples. 
The most negative effect being the spread of inequality. That is a threat to the harmony and stability of human society. There inevitably comes a point in which it seems worth while for the poorest to use violence to get their needs met. 

So after acknowledging this unpleasant truth, could we imagine a modern way to interact without that outcome? A more durable form of human society?
Can this
new dicernment between the nature of contributing and receiving be of value here? I think it can. And I sense this awareness is rising not only in my mind.

Can we imagine the natural interaction between those two principles
  • That what I bring is mine to decide freely
  • That what I receive is up to the other, or the others, or the larger context.
To me the interaction between those two points evokes a very old archetypical pattern: 
That one of a tribe gathering. Every one brings their contributions and put them in the middle. And when everything is present (either scarce or abundant) it is distributed between those present. Without any need to measure or weigh or negotiate or compete about who brought what.  In this context that is irrelevant. What is relevant is that everybody needs to eat and survive.

That image shows me more overlooked truths:
  • The need of people show far less variation than their ability to contribute.
  • In a healthy society the majority is of good will and likes to be perceived as such by their neighbours and peers.
Before exploring this concept deeper and further I want to note the major implication it suggests:
The commons seem to enable a more stable and pleasant economy.
This sharing or gifting economy might be less naive that it felt at times.
Looking at it this way, an economy revolving around the quality of our relations instead of our transactions, not only seems to be more natural and desirable but also achievable.

What do you think?
Is this a coherent and sound reasoning?
  • If not, help me to stop waisting our time and attention. 
  • But if it is, I would love to explore this further.

dinsdag, februari 06, 2018

The perfect frame

After a weekend of experiential abundance I am back at my desk trying to coherently fit all of it in my current paradigm. And I am failing at it. Some stories do not fit in and I am forced to review my core beliefs/hypotheses. Thanks to Dave Grays great depictions of Belief Systems in his book Liminal Thinking and the impactful practices of Liminal Coaching by Mike Parker, I have become comfortable with the fragility of my mental constructions. I have come more open to adapting them to reality as it hits me.
So pondering about the meaning of 'everything' I find myself zooming out to find a fitting frame of reference that wil accommodate all my recent experiences.

Jeremy England (MIT) has the compelling idea that life is 'just' a causal effect of the laws that form this universe. And if I understand it correctly (not sure) we humans are just a more effective way to arrive at the entropy end state. Dissipating energy at an unbelievable speed. Our behavior seems to prove him right. There is no other life form that burns energy as fast as we do. The fact that this 'success' will cost us our lives is of no meaning in the bigger picture. As said, that depends the frame of reference.

Earlier I already bought into the ideas of Stephen Wolfram that all complexity can be seen as results from endless repetitions of extremely simple interactions. I have believed mathematics to be the most truthful and precise (pattern) language. It helps me understand my existence and meaning within my world. But that frame of reference seems to become too small, too narrow. And this belief is undermined by the most unsuspected source possible: the celebrated mathematician Sir Roger Penrose himself.
He states that understanding is beyond computation. Here is a recent slide of his hand:

Now that is a fascinating thought in the middle of the exploding possibilities of the current Artificial Intellegence developments.
I wonder what Ray Kurzweil would think about that.

For now I am stuck in the irreversibility of the causality that defines our universe. Which drives me to ponder beyond. That limitation never has meant anything to my imagination. That is more akin to the stuff that dreams are made of. But up until this weekend I could kind of separate my inner world with the outside world. The latter I named 'reality' and I saw no real connection with the first, known to me as 'my fantasy'. Reality to me is the factual space defined by the same laws of nature I mentioned when I referred to the hypothesis Jeremy England puts forward. So I prefer my thinking to align with what can be scientifically validated. (Meaning; double blind experimentation excluding personal biases.) I like a straight causal line linking back to to founding principles of our universe. (Exhausting and valuable work)

My intuition and associations however are free with no apparent boundaries. They lead me to very different spaces. Spaces that I assumed to be produced by my imagination. But these days I start to suspect something else in happening.  It could be the other way around!

Instead of producing the thoughts, I might be receiving them. Like a radio of sorts. That idea is with me for decades but only as a form of thought experiment. But now it is beyond me.
That of course is a total ego crasher. It hits me exactly in my dearest personal property: my private imaginations with all those cherished dream castles and goodies.

Now that the confession is out in the world and on the virtual table of by blog, I will pause to hear what you think. In a later piece I might elaborate what exactly drove me to this disruptive assumption.

woensdag, februari 22, 2017

Notitie Lausanne economic synergy?

Via research mbt de constructive economy kom ik via Christian Felber een 2e business school in Lausanne tegen.
Een kleiner 'kerkje' in het dorp ernaast. Met zijn eigen gesloten gemeenschap, evangelie en overtuigingen. Grondig geworteld in diepe overtuigingen van het onaantastbare eigen gelijk.
Hoe krijgen we het voor elkaar dat een economie het werk minimaliseert en het rendement maximaliseert?
Door slim samen te werken, maar nee hoor we concurreren elkaar kapot. Dankzij ons menselijk onvermogen onze overtuigingen aan te passen. 'Facts don't change our minds'.
Work to do. Mijn hoop ligt nu bij Liminal Thinking en Liminal Coaching en een eenduidig helder uitzicht op wat Teal For Teal is.

maandag, september 05, 2016

Let the mother economy feed her offspring

The internet had expanded our perception horizon far beyond our comfort zone. It enabled us to be informed about the state of the world. The facts evoke a growing discomfort with the condition and evolution of our economy.
We either accept this inconvenient truth or choose to willfully ignore it. In both cases we loose our innocent satisfaction with our current way of living.
The number of people being aware of this is growing with the day. Many of us are seeking solutions to counter the threat of a total system collapse, but until now I see little coherence in these so needed initiatives.
Many initiatives struggle with what seems to be the decisive property of the old economy; money. Especially our jobs and mortgages seems to hold us imprisoned inside the old system, forcing us to sacrifice most of our time and freedom. there are a number of experiments going on trying to escape this of minimize it's influences.
Today an insight struck me. As we are bombarded with cheap offers of stuff in order to speed up their obsolescence and hence the profits of the produces, maybe we could accept those basically great products as a payment. So they can serve our needs and instead of disposing of them, be converted to a more useful durable state. Maintenance and repair have been wrongly downgraded to serve short term benefits like comfort and pleasure. By adapting a better beliefsystem and set of behaviors, the old system will feed the new system, like any new generation feeds on the old until it dies.

zondag, juli 17, 2016

nieuw economisch paradigma.

1e snelle notitie van een concretiserend gevoel. Spullen bewust slecht maken, zodat men steeds opnieuw moet kopen is momenteel normaal terwijl het aanvoelt als waanzin. Hetzelfde geldt voor je luie lijf van een kilo of 80 laten rondsleuren in een auto van 1000 kilo of meer wordt hetzelfde bekeken. Dar is kul.
Maar wat is dan het gezonde alternatief?

Het zou m.i. (altijd m.i.) beter zijn als het gebruik van hulpbronnen iets is dat volgens iedereen een teken van zwakte is. Iets voor invaliden en bejaarden en ander mensen die niet meekunnen komen zonder hulp. Nu is een 4wheeldrive nog een machtsmiddel om je status in de pikorde te claimen. Status op echte eigen kracht lijkt mij eerlijker. Zoveel mogelijk voordeel tegen minimale inspanning. Dat vergt zorgvuldigheid, ingeniositeit en intelligente organisatie.

Wat spullen betreft heb ik ook liever zaken die een leven lang meegaan. Gebruikswaarde / fabrikagekosten = prijs. 

Hoe ziet een economie er uit die dit toepast?
De NewYorker schrijft er dit over.
Het lijkt mij te gaan over veel geluk voor weinig moeite dankzij wijs gedrag en slim leven.

vrijdag, juli 01, 2016

Charting conceptual space

Dan Brown shared the way he uses modeling to create clarity and insights. This to me is what I would call an important aspect of Visual Thinking. I used to ´collect' triangles a lot, in my younger days.
I like the clean design way in which he represents his insights. Using form to create distinctions in conceptual space. That way working towards more distinct definitions of meanings. Reading this, I realize that at one point I changed my thinking strategy.
I used to start in this abstract space as well, but due to lack of connection with the understanding of my clients I learnt to start at the other side, from their perspective. With my most simple representation of the specific real situation involved.And by realizing this I -right now - become aware that this adds another dimension to the conversation!
There is visualisation of abstract concepts on one hand and visualisation of specific situations on the other hand. Both form yet another dimension in this vast conceptual space that is discussed here. Looking from that perspective we can see all Graphic Facilitators with their approach of visualisation somewhere along that line... Nice!

dinsdag, mei 10, 2016

Wat werkt met een netwerk?

Vorige week donderdag bij Nuidebout Gent, heb ik een gedachte getest die ontstond nadat ik me realiseerde dat het NDB initiatief de zoveelste herhaling kon worden van eerdere burgerrevoluties. 'Als je doet wat je deed, krijg je wat je kreeg.' Dit kan alleen anders worden als we iets doen wat nog niet eerder is gelukt.
Macht lijkt zich schijnbaar onvermijdelijk te concentreren, met de bekende structuren als gevolg.
Dat gebeurt zodra de macht wordt uitbesteed. Kan dat anders? Kunnen we ons effectief organiseren zonder de macht uit te besteden? Door eigenmachtig te blijven?
Wat kan ik zelf eigenmachtig doen wat ik nog niet deed waardoor het geheel sterker wordt zonder dat ik controle inlever? Welk nieuw gedrag kan ik vertonen?
Wat mij sterker maakt samen, is de samenwerking. En het succes daarvan wordt gevormd door de kwaliteit van de verbindingen die ik aanga. En daar ligt de sleutel.
Ik hoef niets in te leveren van mijn autonomie, terwijl ik sterke waarachtige verbindingen aanga met de mensen om mij heen. Dat maakt mij ogenblikkelijk sterker en de ander ook.
Als iedereen die meedoet dit gedrag herhaalt, ontstaat een stevig netwerk. Zonder enige gecentraliseerde macht. Dat netwerk is de veilige omgeving waarin ik mijn beste eigenschappen kan inzetten voor dat wat dient te gebeuren.
Wat dat is hangt af van de eisen van de situatie en van de verlangens die in het netwerk domineren.

maandag, mei 09, 2016

Define relation

Using my visual models to grasp the essence of a relation.

define connection

Digesting my meetup with Keesy White.
• How to create clarity about what constitutes true connections.
• How true connections create clarity.
And what possibilities that could bring...

dinsdag, januari 26, 2016

Goed of goed genoeg?

Om te weten of iets goed is, heb ik drie graadmeters: Het klopt, het voelt goed, en het werkt...
Dan is er geen tegenspraak tussen mijn denken, voelen en handelen. Die vallen dan samen in mijn ervaring van de werkelijkheid en die ervaar ik zodoende als waar en goed. Maar een ander kan bij een schijnbaar identieke situatie totaal andere ervaringen hebben. Dat maakt het moeilijk op basis van percepties te beweren dat iets echt ´goed´ is. Niet alleen voor mijzelf maar ook voor jou en iedereen. Liefst ook altijd en overal.

Hoe kom ik daar dan achter? Wanneer is iets echt absoluut goed te noemen? Wanneer voelt iets dat klopt en werkt altijd goed? Klopt altijd alles wat goed voelt en werkt? En werkt altijd alles wat goed voelt en klopt?

Er zijn meer benaderingen om dit helder te krijgen. Ik noem er vier:
  1. Als maar genoeg mensen het eens zijn over of ´iets´ goed is, dan gaat dat in het algemeen als goed gelden.
  2. Als de machthebbers bepalen dat iets goed is, dan heeft de rest dat te geloven of op zijn minst te aanvaarden.
  3. Als iets altijd dezelfde betrouwbare goede uitkomst heeft dan is dat gewoon goed volgens de natuurwetten. 
  4. Als iets mathematisch voorspelbaar goed is dat noemen we het wetenschappelijk bewezen goed.
De laatste lijkt het zekerst, maar komt minder voor dan het lijkt. Veel wetenschappelijk bewijs valt onder punt 1 in plaats van punt 4. De wiskunde heeft ondertussen ook nog bewezen dat het niet echt in staat is 100% zekerheid te bepalen. Mijn eigen brein is te klein om de complexiteit van alles mee te wegen, mijn gevoel kan ook maar beperkt meevoelen en mijn ervaring beperkt zich tot mijn waarnemingsveld. Benadering twee legt alles in handen van de machthebbers. Dat klopt niet, voelt niet goed en werkt ook slecht volgens punten 1, 3 en 4. Blijft op dit moment  punt 3 over als de interessantste benadering. Maar er is altijd wel iemand die zich niet goed voelt bij iets dat iedereen verder als goed ervaart. Meestal wordt dat opgelost door te zeggen dat die persoon zelf niet goed is.

Een logische oplossing, die vaak enkel voor die persoon niet goed voelt. Voor de rest is deze oplossing wel goed, naar wens verder gevalideerd middels één van de andere benaderingen. Dat lijkt even afdoende, maar al snel blijkt dat mensen elkaar gaan beoordelen als goed of fout. En dat is niet logisch, voelt niet goed en werkt niet... Mensen zijn geen ´iets´. Dat is nog makkelijk in te zien voor mijn naasten, maar buiten mijn waarnemingsveld is dat onderscheid weg.

En daarnaast is ´iets´ meestal niet helemaal goed of slecht, maar een beetje er tussen in. Zoals het grijs tussen zwart en wit... Alles bij elkaar kan ik het ´goede´ enkel zo goed mogelijk vaststellen, binnen mijn menselijke maten en omstandigheden. En dat voelt voor mij niet helemaal goed, maar het is het enige dat een beetje werkt, denk ik...
Ik heb ook een tijdje nog een andere aanpak gehad, herinner ik me. Gewoon vertrouwen dat het goed is. Maar dat is mij niet gelukt. Ik deed dat tenminste te blindelings. En ik maakte ook daar onvoldoende onderscheid tussen ´iets´ en de mens.
Ik voel dat ik zeker nog iets mis. Wat denk jij? Hoe doe jij dat?

vrijdag, januari 15, 2016

Learning while living

What I basically do these last days is following every attention attraction and the impulses they evoke.

My behavior appears chaotic, I do many things parallel seemingly finishing nothing ever,  but at the same time I come closer to my inner purpose.

So maybe I am on to something...

zaterdag, december 19, 2015

Halve waarheden

Wie links of rechts denkt, gebruikt maar de helft van zijn hersens. Ik moet opzoeken wie dat zei, maar ik kom het maar al te vaak tegen. Dat leidt tot discussies waarin de opponenten elkaars zwakke punten aanvallen om hun eigen gelijk te bewijzen. Maar dat werkt niet. Beide standpunten evolueren daardoor juist tot sluitenende betogen, dankzij de reacties op elke oorspronkelijke zwakheid in het verhaal. Wat resteert is twee tegengestelde sluitende betogen. Waar niets meer tegenin in te brengen is. Twee verhalen die elkaar uitsluiten.

Maar geen van beide omvatten ze de hele waarheid. Het zijn dat soort onvolledige waarheden, die mij tegenwoordig storen. Het is niet dat wat wordt beweerd onjuist is, maar het is maar de halve waarheid waar de aandacht op wordt gericht. En niemand lijkt het andere onbelichte deel te missen. Je ziet immers niet wat je niet ziet...

dinsdag, november 03, 2015

Darwin, Enron en erger.

Op facebook, waar ik vaker kom dan op mijn blog, las ik een link naar dit blog van een zekere Johan Sanctorum. Over de eenzijdige focus van de huidige Belgische en Vlaamse en Antwerpse overheid op het belang van het 'bedrijfsleven' met het "accent op financiële en fiscale voordelen aan het bedrijfsleven, ten koste van het gezinsbudget."

Ik was niet van de partij bij de beschreven bijeenkomsten, maar als deze analyse klopt, verklaart dat het drijvende gevaar achter de huidige politiek ontwikkelingen. De suggestie is dat egoïsme de grootste menselijke deugd is en het kapitalisme als logische maatschappelijke consequentie daarvan. Het 'elk-voor-zich' is wat ons drijft en hoort te drijven. De vrijemarkteconomie moet dat egoïsme maximaliseren, waardoor de overheid overbodig wordt. Schaf vooral alle sociale voorzieningen af en laat het recht van de sterkste gelden. 
Als dat waar was was Amerika ons nog steeds lichtjaren vooruit in welvaart, welzijn en welbehagen. Je moet daar buitengewoon immuun zijn voor de werkelijkheid om niet te zien dat dit systeem inmiddels de samenleving heeft uitgehold en corruptie bij de machthebbers meer regel is dan uitzondering.
De uitwerking van te eenzijdig Darwinisme is het treffendst gedemonstreerd bij Enron, waar precies deze opvatting de basis was van de bedrijfsstrategie.

Wat klopt er dan niet?
Egoïsme is toch één van de meest oorspronkelijke drijfveren in de natuur en onze maatschappij? Darwin heeft volgens mij wel gelijk, maar - en daar schuilt het gevaar - hij heeft slechts een deel van de evolutionaire krachten geduid. (Om met Taleb te spreken, hij heeft de zwarte zwaan over het hoofd gezien.) Dat blijkt zodra zijn zienswijzen zonder meer worden toegepast. Dan ontstaat er geen stabiele evenwichtige ontwikkeling, maar een steeds ondraaglijker verschil tot het systeem sneuvelt.

Wat Darwin heeft gemist, is later beschreven door de biologe Margulis. Maar omdat 'men' al voldoende had aan ook eerst verguisde verklaringen van Darwin, is haar ontdekking om het hardst gekleineerd. Terwijl het een elegante tegenhanger is van Darwin's werk. Of het toeval is laat ik buiten beschouwing, maar de man Darwin nam de selectiekracht van concurrentie waar en de vrouw Margulis beschreef de harmoniserende werking van symbiose en samenwerking. Juist het samenspel van die tegengestelde en onverenigbare krachten creëert de wereld zoals wij die kennen. In een voortdurende beweging rond de balans tussen pro- en asociaal gedrag.

Vanuit een standpunt waarin beide drijfveren meespelen, wordt zichtbaar welke problemen ontstaan door een eenzijdige 'kapitalistische' benadering. Als het belang van wederkerige afhankelijkheid wordt weggeorganiseerd ten faveure van onafhankelijk vrij concurrend ondernemerschap, dan ontstaat een koude onveilige maatschappij waar de zwakken geen plaats of bescherming kunnen vinden. Volgens Darwin zullen ze onvermijdelijk sterven om plaats te maken voor de sterke overwinnaars. Vanuit je comfortabele zetel lijkt dat nog misschien aanvaardbaar zoalg het gaat over asielzoekers, steuntrekkers en andere marginalen. Maar volgens deze redenering hoef je ook niets te gunnen aan zwakkelinge als je oude vader en moeder, of waarom dan ook,  je eigen kinderen! Die kosten ook alleen maar tijd, aandacht en energie zonder dat ze meteen iets opleveren.

Misschien uitgezonderd de meest geharde psychopaat zal bijna iedereen nu de aandrang voelen om de bovenstaande redenering te ontkrachten. En die drang is precies de tegenkracht die Margulis wist te duiden. Naast keihard en noodzakelijk egoïsme bezitten gezonde mensen ook een natuurlijke sociale drang. En de geschiedenis bewijst keer op keer dan juist samenwerken het succes van een samenleving definieert. Ook het falen van socialisme of het door mij bewonderde hippiedom is hiermee verklaard.
Wordt een element gemist in de definitie van een politieke visie dan lopen we gevaar. Gecombineerd met de bewezen corrumperende werking van machtsconcentratie vormt het een recept voor problemen. En nog wel volledig onafhankelijk van goede of slechte bedoelingen!

donderdag, april 23, 2015

Absoluut en stiekem eigendom lijkt uit de tijd

Ik las deze donderdag 23 april een goed artikel in de Correspondent over hoe wij onze zaken delen en beschermen. Mis ik iets, vraagt de auteur. Hangt vooral af van wat je als grens, als kader hanteert, denk ik. Er zijn twee aspecten die me al tijden jeuken.
Ik probeer het kort te verwoorden. Als ik daardoor onduidelijk ben, laat weten.

Doe even een digitale denkoefening, bewust heel zwart wit. Kies dus voor je verder leest. Welke eindsituatie is in zijn totaliteit beter: 

Alles geheim, of alles openbaar? 

Ik neig naar het laatste. Iedereen mag een camera in mijn toilet zetten, zolang ik ook alles weet van die gast. Ook mijn bankgegevens mag je zo weten. Als ik maar kan weten wie er met zijn vingers aan mijn spullen zit. Juist dat laatste, dat dat lastig is, is het echte probleem. Hekken, digitaal of materieel, zijn primitieve verdedigingsmiddelen, geen oplossingen. 
Ik vermoed dat een diametraal andere benadering misschien beter is.

Er is ook iets fout met de notie van eigendom. Ook die is te primitief voor woorden. Het is nu mogelijk en wettelijk beschermd om stiekem dingen te hebben. Om volstrekt anoniem bezit te vergaren zonder je met de wereld te hoeven verhouden hoe je ermee omgaat. Dat bevoordeelt asociaal gedrag. Ik begrijp niet waarom. Hier zit de echte angel vermoed ik.

Abdullah Öcalan heeft succesvol de natiestaat, een andere vanzelfsprekendheid, in vraag gesteld. Je geeft zelf aan al dat nationale oplossingen de facto onzin zijn.
Nu beginnen deze twee andere rariteiten me meer te storen. In een maatschappelijk kader gezien zijn stiekeme zaken en absoluut eigendom historische artefacten die de ontwikkeling hinderen van het globale systeem.