Vrije tijd

zicht

Het is de laatste zaterdag van mei en de eerste zaterdag voor mij waarop ik het gevoel heb dat zaterdagen vrij zijn. Er liggen nog wel stapels oude verplichtingen op afronding te wachten. Maar die zaken lijken geen directe dreiging voor ons bestaan hier. Daardoor komt er ook weer ruimte en aandacht voor andere dingen. Vanmorgen uitgeslapen tot ik vanzelf wakker werd en na een rustig ontbijt met Gerda de stad in voor verjaardagskadootjes voor twee van m'n broers. Dit stukje typ ik aan het eind van de middag lui vanuit de zonnestoel in de gezamenlijke binnentuin van ons huis op mijn nieuwe draagbare computer. Deze Modbook, een aangepaste Powerbook, kan ik zo eens rustig uitproberen. Ik heb het ding vrij pardoes aangeschaft, zeker voor mijn doen. Ik wil al zeker tien jaar een scherm waarop ik kan tekenen en dit lijkt één van de eerste apparaten die die belofte kan waarmaken. Tot nu toe vind ik het een matig apparaat. Technisch gezien wel OK. maar als gebruiker ervaar ik vooral de beperkingen van een ding zonder knoppen. Had ik kunnen weten. Het gebruiksgemak van mijn Mac bestaat uit de handigheid die ik heb ontwikkeld om ALLE inputmogelijkheden optimaal te gebruiken. Dus zowel toetsenbord, als mijn Wacom tablet en vooral de combinatie van beide. Nu moet alles in principe met 1 pennetje worden gedaan. Dat is minder. Voor dit stukje tekst heb ik mijn toetsenbord er maar ingeprikt. Wat nu wel handig blijkt is dat het scherm op mijn schoot ligt en het toetsenbord er boven. (Deze omgekeerde wereld is trouwens voor mobieltjes al gepatenteerd door een Nederlander die vervolgens is doodgenegeerd door de gevestigde industrie. Maar dit terzijde.) Goed, of ik dit ding voor mijn werk ga gebruiken, wat mijn fantasie was, is nog de vraag. In het slechtste geval heb ik een dure "kindle" gekocht. (= een digitaal leeslijstje.) Want ik vind het wel fijn om met enkel een scherm, allerlei zaken te lezen...

Werk

Vandaag kreeg ik foto's uit Maleisië gestuurd waar ik mezelf aan het werk zie.
Dat ik hier m'n brood mee zou verdienen, was erg onbedenkbaar toen ik naar de Kunstacademie wou... ha ha ha

In Maleisie

Tot mijn eigen verbazing zit ik nu in Langkawi, een recent ontwikkeld tropisch eiland in een superdeluxe resort. In afwachting van de conferentie van Mammoet die ik vanaf donderdag moet betekenen. Wham bam aan het andere einde van de wereld, met alles anders. Juist de details verbazen me het meest. Geluidloze vleermuizen zo groot als zeemeeuwen die 's nachts vlak over me heen vliegen of de wonderlijke manier waarop een plant zijn nieuwe blaadjes groeit.



Ik benoem deze week afstand nemen symbolisch als het einde van de afgelopen periode, hoewel ik dat natuurlijk helemaal niet voor het zeggen heb. Maar alles lijkt nu weer geleidelijk stabiel en steeds meer geordend te worden, waardoor rust en ruimte komt. En weer energie en hoop en enthousiasme voor nieuwe dingen en geparkeerde ambities.
Mijn wens is dat ik (en Gerda ook) ons nu bezighouden met de realisatie van 'wat we hier komen doen'. Ik heb nu in ieder geval even de mogelijkheid mijn eigen streven en sneven van een ruime afstand te evalueren en hopelijk krijg ik weer contact met wat ik 'eigenlijk' wil en fantasieën over hoe dat er uit kan zien.

Ondertussen is het hier te mooi om binnen te zitten kloppen. Dus naar buiten allemaal uit de airco. Het is net alsof je een warme vochtige badkamer instapt, maar dan wel een hele grote. ;-)

Paasweek

Deze paasweek toont het leven zich weer voorspoedig. Afgelopen weekend zijn Gerda en ik naar Zaandam geweest om het laatste optreden van mijn zwager Jan bij te wonen. Zijn laatste preek in het ziekenhuis waar hij 25 jaar geestelijk verzorger is geweest. De avond daarvoor al schoonzus Gerda in Spijk op haar verjaardag met een bezoek verrast en blijven logeren bij broer Paul. Dus een echt sociaal familieweekend. En komend weekend zien we de meesten weer bij ons in Antwerpen als we open huis houden. We zijn nu bezig om de zaak toonbaar te maken. Ongeveer zoals we het eigenlijk hadden bedoeld.

bwoah

Het duurde deze ochtend even voordat ik het aangeschoten wild in de spiegel herkende als iets of iemand dat met mij te maken had. De rest van de dag nam mij reactievermogen amper toe. Go with the flow schreef ik gister nog optimistisch, maar vandaag is het meer stilstaand water.

eerst ruimte dan richting

Geleidelijk krijg ik weer vrije ruimte in mijn leven en dus ook in mijn hoofd. Nog steeds met het onveilige gevoel dat ik iets vergeten ben of dat er een onverwachte dreiging kan komen, maar toch. Het is heerlijk om mijn gedachten de vrije loop te geven. Die vlinderen dan onbekommerd alle kanten uit door het veld van oneindige mogelijkheden. En je weet wat Lorenz heeft ontdekt over de kracht van vlinders. Die kunnen onverwacht hele stormen ontketenen aan het andere eind van het universum. Dus de vrije ruimte loopt meteen weer vol met allerlei interessants dat ik ook nog wil weten en of meemaken.
Dus af en toe beteugel ik mijn nieuwsgierigheid en dwing me weer in het gareel. Maar toch is het even noodzakelijk als ademen. Ontspannen en inspannen en dan weer rondkijken en weer concentreren. En zo denk ik ook na over hoe mijn leven er verder uit gaat zien. Wat brengt de toekomst en hoe werk ik optimaal mee? Go with the flow...

Dit wil ik al jaren

eindelijk vrijuit op de muren schrijven.
Ik heb meteen een 'sample' aangevraagd...

http://www.ideapaint.com/neocon2008.aspx

De paus zegent Afrika.

Of hoe een oude man met één handbeweging miljoenen Afrikanen ter dood veroordeelt. Godgeklaagd...

he he

Vandaag en gisteren zag het leven er weer een beetje uit zoals ik het kende voordat het op zijn kop ging staan. Geen plotselinge of sluipende dreigingen en ontregelingen, maar gewoon genieten van de dag en de enorme stapel achterstallig werk. Met de prettige illusie dat een dag later ook wel OK is. Of tenminste de gedachte dat het geen onvergeeflijk verlies zal opleveren als niet alles voor het einde van de dag is opgelost. En dat alles goudomrand met een frisse lentezon. Zo kom ik weer aan mijzelf toe. Genoeg slapen en geleidelijk bijtanken van de uitputting. Vandaag als goede daad een nieuwe chiropractor bezocht hier in Antwerpen. Die paste al zijn ingrepen op mij toe zodat ik daarna losjes door de stad lopend weer kon wennen aan een vrij bewegend lijf. En vanavond weer op tijd naar bed natuurlijk. Ik hoop dat ik in 1 keer doorslaap.

wie weet

Misschien begint er nu een einde te komen aan al het gedoe...
Misschien wordt het nu wat rustiger om me heen...

Een gelukkig 2009

Ik wens iedereen een diep gelukkig 2009 toe.

De dag voor Kerst

Het is kwart voor negen en ik zit te wachten op de schrijnwerker ( = timmerman) die volgens afspraak en toezegging van mijn aannemer en tegen zijn zin met twee mensen vandaag langs komt om alle kasten die bijna klaar zijn af te maken, zodat ik in de kerstvakantie althans een groot deel van mijn meubels kan gebruiken. Dan kunnen we tenminste de badkamer eindelijk volledig inruimen enzo. Maar er heerst hier nog een diepe rust. Het schemert wat boven het hotel aan de andere kant van onze tuin. Sinds 9 december heet het Park Plaza Hotel opeens Radisson SAS. Het bekt een stuk minder en zorgde ook voor veel verwarring. Niet alleen bij touristen, maar ook bij ons, want we gebruiken het hotel als baken naar ons huisadres. Gerda's kinderen zijn hier geweest en tot mijn grote vreugde is mijn eigen dochter Rosa ook langs geweest. We hebben hoognodige gesprekken gehad en als goede voornemen voor volgend jaar bepaald dat we elkaar wederzijds minimaal elke maand opzoeken, zodat we elkaar zeker elke 14 dagen zien. Dat voelt goed. De afgelopen drie dagen heb ik eindelijk eindelijk ook uitgebreid uit- en bijgeslapen. Zo herstel ik weer een klein beetje van de uitputting van het afgelopen jaar. Ik denk nu dat ik nog nooit zo'n zwaar jaar achter de rug heb gehad. Ik hoop dus op een zonnig, gelukkig en zeer voorspoedig 2009.

Europees klimaat

Met het nieuwe klimaatverdrag kan 90% van de industrie op gratis emissierechten rekenen en wordt 80% van de schone projecten buiten Europa gerealiseerd. Kortom de nestbevuiling gaat onverminderd en ongehinderd door. Hebben we eigenlijk wel de leiders die we verdienen?

lees ook Ha Joan Chang

Troep

We zijn nu anderhalve week verder, maar we zitten nog midden in de troep. Omdat de aannemer niet klaar was, lopen er nu elke dag werklui door het huis. Overal gereedschap en nergens rust. Ik ben het goed zat. Wat een bevalling en de nageboorte moet nog komen.

Geland

Ik kon het vrijdag niet meer geloven dat we er nog in zouden kunnen. Want alle geruststelling ten spijt is ons nieuwe huis nog niet klaar. In elk kamer moet er nog wel iets gebeuren, waardoor we het nog niet echt kunnen inrichten. Terwijl ik eigenlijk druk moest inpakken, liep ik rond in de Lange Winkelhaakstraat om allerlei knopen door te hakken. Gelukkig is Garrie heel daadkrachtig druk geweest met kasten uit elkaar halen enzo. Want anders hadden we het niet gehaald.

Na een marathondag, afgelopen zaterdag zijn we dan toch verhuisd naar de Lange Winkelhaakstraat. Ik was om kwart voor zeven uit bed en lag er om half drie 's nachts in. Om half negen stap ik binnen in het lege pand en krijg ik druppels op mijn kop. Ergens onder het nagelnieuwe bad vandaan lekt het! Meteen de aannemer gebeld en de verkoper van het huis, maar we moesten door. Maandag als ik in Den Haag aan het werk ben, komen ze het oplossen... Ik ben benieuwd.

Om kwart over negen arriveerde de vrachtwagen met mijn inboedel uit Rumst. Die spullen hebben sinds de zomer in de opslag gezeten, keurig ingepakt en gelabeld voor de oorspronkelijke verhuizing naar de Gretrystraat. Dus daar klopte helemaal niks van. Alles was gelabeld voor een andere situatie. Ik moest bij de wagen staan en van elke doos of dinges roepen waar het wel heen moest. Veel zaken konden daarbij nog niet op hun plek, vanwege werk dat nog moet worden afgemaakt. Superinefficient allemaal. En een deel moest ook nog aan de ander kant van het blok zijn om in de garage te kunnen. Bijna niet te doen, door fout geparkeerd wagens. Ons nieuwe huis blijkt ook niet berekend op verhuizen. De ladderlift kon niet goed bij de ramen. Deze konden niet ver genoeg open. Enzovoort en zo verder. Dus dat ging van kwaad tot erger. Er zaten een paar fijne verhuizers bij die het geen reet kon schelen, zodat alles wel binnen kwam, maar gewoon huppetee de kamer en en bekijk het maar. Daarna moest Gerda's inboedel van de Harmoniestraat er ook nog bij. Precies te veel voor 1 rit. Dus dat kwam er letterlijk ook nog bij. Eindeloos zijn we zo bezig geweest. Mijn broer Paul kwam assisteren, maar ik was vrij snel het stuur kwijt en heb druk overal achteraan gehold, tot ik in bed ben getold. Maar ondanks de chaos waarin we moe wakker werden deze zondagochtend, is het toch wel erg fijn er te zijn.

Nu typ ik dit op de studentencomputer van het Skotel in Den Haag. Morgenochtend moet ik om 8 uur fris aantreden bij de tweede workshop over de Toekomst van de Krijgsmacht. Dus ben ik om zeven uur deze zondag op de trein gestapt samen met Janet. Zij was die ochtend helemaal uit Haarlem naar Antwerpen was getreind om ons te helpen schoonmaken in het oude huis. Dat was wel heel fijn. Nu lekker slapen.

Dinsdag gaat het circus verder. Dan zit ons nieuwe huis weer vol werkvolk die er een prachtig geheel van maken. Wens ons geluk!

Spannende week.

Deze week moet eindigen in de Lange Winkelhaakstraat. Inclusief alle spullen die nu nog om me heen staan hier in de Harmoniestraat. Er moet nog heel veel gebeuren in dat huis daar. Vrijdag wordt alle sanitair pas aangesloten. Vrijdagavond de schoonmaak. Morgen ga ik naar de timmerfabriek om zeker te stellen dat ze maken wat ik wil. Dat moet allemaal deze week nog klaar. Geen speling of ruimte voor fouten of afwegingen. Poeh... En ondertussen pakt alles zichzelf alvast in hoop ik. Want maandag is alweer voorbij.

Geld speelt geen rol!

En maar 18% van ons doet wattie werkelijk wil. Dat las ik vandaag op het internetnieuws. Goed nieuws dus. Er valt hier nog veel geluk te creëren.

De verhuizing nadert

Dit weekend is het laatste weekend dat Gerda en ik even rustig met z'n tweetjes samen zijn in de Harmoniestraat. Volgende week zijn Gerda's kinderen er weer en bereiden we ons voor op het inpakken de week daarop. Het laatste weekend van november is onze langverwachte verhuizing naar ons nieuwe en nu definitieve onderkomen in de Lange Winkelhaakstraat. Onze wens is dat het deze laatste keer heel soepel en ontspannen verloopt. Vandaag hebben we een mailjte verstuurd naar alle vrienden en familieledendie mogelijk willen helpen. Heb je geen mail ontvangen en wil je toch meedoen? Graag! Laat dat dan even weten. Ik zie er erg naar uit om eindelijk weer een vaste basis in mijn bestaan te hebben.

Zaken doen

Nu de geld(wolven)wereld instort, is er hopelijk wat meer aandacht voor de vraag hoe het dan wel moet, zakendoen. Bij mij leeft die vraag in ieder geval al heel lang. Ik ben graag een eerlijk mens. Dat is een prettig gevoel en het geeft de rustgevende illusie van veiligheid omdat mij niks kwalijk te nemen valt. En ik denk dat eerlijkheid de meest efficiënte handelswijze is. Als het me lukt met een tegenpartij samen te werken die ook een vergelijkbare tactiek volgt, dan krijg ik ook gelijk in de praktijk. Maar sommige mensen opereren anders. Dan schiet het geen meter op. Hoe hou je de graaiers binnen de perken van het algemeen belang?

Het zou fijn zijn als we de formule kunnen specificeren die de optimale verhouding tussen het eigenbelang en het algemeen belang beschrijft. Als ik het totale vermogen van onze samenleving bezie is die in feite onveranderd door de financiële crisis. Het is wel lastiger om vermogen uit te wisselen of vast te zetten voor later, maar we kunnen in principe nog steeds hetzelfde. Als we de graaiers aan de top eruit weten te wippen, is het rendement van het geheel meteen een stuk beter!

Organisch of georganiseerd

Mijn afspraken met klanten zijn commerciële afspraken, dat ben ik nog steeds aan het leren. Ik wil dat nog wel eens vergeten en dan zit ik letterlijk vrijblijvend op eigen kosten mee te praten. Nu de agenda weer steeds voller loopt met opdrachten, moet ik strakker organiseren en strenger worden tegen mijzelf en de klanten. De laatsten lijken daar minder moeite mee te hebben dan ik zelf. Ik zoek nog steeds naar het evenwicht tussen de traditionele zakelijke handelswijzen en naar ik hoop de modernere mogelijkheden die wij hebben dankzij de techniek en de vrijere cultuur. Zolang ik stevig in mijn schoenen sta en met beide benen op de grond gaat dat prima, maar ik hou ook van vliegen en zweven. Dansen lijkt het dichtst bij mijn natuurlijke ideaal te zitten. Dat is feitelijk heel streng georganiseerd, maar ervaar ik als heel organisch.
Kunst in combinatie met kunde.