Even hardop denken...
1.
Eerst was er de financiële crisis. Of beter die is nog steeds bezig, maar ondertussen gaan we op de oude voet verder. Aan het falende systeem is niets wezenlijks verandert. Geld kan dus morgen opeens weer minder waard zijn. En dus mijn hypotheek, spaargeld, pensioen of welke geldelijke zekerheid dan ook.
2.
Nu demonstreert de aktie tegen Assange hoe iemands bestaansrechten kunnen worden geplet, en zijn geldelijke vermogens afgepakt. Recht en veiligheid beperken zich tot hen die de machthebbers niet in hun comfort bedreigen. Mijn betalingen vertrouwde ik toe aan Banken, Credit Card maatschappijen en - naar ik dacht vrijbuiter - PayPal. Dat vertrouwen wordt nu schaamteloos ondergraven.
3.
Naast mijn financieel vermogen komen nu ook steeds meer gegevens terecht onder de hoede van commercieel gedreven internet giganten. Google heeft me al verleid om al mijn correspondentie bij hen onder te brengen met Gmail. En ze maken het me makkelijk om zo goed als voor niks al mijn werk via hen te doen. Deze blog is ook van hen. Het gemak van Google dient de mens... Binnenkort kan ik ook via Google betalen lees ik net."Op den duur zou de [Android] mobiele telefoon de functie van ov-chipkaarten en bankpassen kunnen overnemen. " Google leeft op advertenties. Ofwel ik betaal hen (indirekt) als ik via hen een koopje wil kunnen doen. Straks gaan ze dus ook nog meeverdienen aan de transactie zelf. Dat geeft hen wel heel veel macht. En macht corrumpeert tot nu toe iedereen die er teveel van krijgt.
Als ik deze drie ontwikkelingen in hun samenhang bekijk, krijg ik het gevoel dat we hoognodig een onafhankelijk betalingssysteem moeten hebben die even robuust en niet te kapen is als het internet zelf. Dat vergt even achterdochtige ontwerpers als de mannen van DARPA die aan de wieg stonden van het internet. Ja, grappig hè, deze koude oorlogsoplossing van Amerika werkt zó goed dat ze nu geen controle meer hebben over de informatie die hun morele bederf aantoont. Ik denk niet dat ze mijn geld op[ dezelfde manier onaantastbaar willen maken. Maar misschien gaan de webanarchisten wel een open source idee uitwerken...
donderdag, maart 18, 2010
Waarom sommige problemen nooit worden opgelost
Na vijf dagen hard werken bij het imd kon ik gisteren in de trein de weekendkranten bijlezen. Het echte nieuws komt dan niet zozeer uit de artikelen zelf, als wel uit de combinatie van verschillende stukken samen. Zo las ik een stuk over de opkomst van de eens zo verpauperde wijk Harlem in New York, gevolgd door een verhaal over hoe het is om arm te zijn in een Brusselse randgemeente. Het patroon van verval en heropleving lijkt universeel. Daarna een verhaal over hoe IJslanders hun eigen economie pogen terug te veroveren na de mondiale exploitatie van hun crisis. Nog een beetje Lehman Brothers Drama toe en dan begint zich nog een ander patroon te vertonen.
Al deze berichten gaan het in één of andere vorm over de verhouding tussen eigendom en verantwoording. In al deze verhalen is die verhouding zoek, terwijl het in wezen twee zijden van de zelfde munt zijn. (Of moet ik zeggen van onze samenleving.) Het pijnlijke is dat deze verhalen niet nieuw zijn. Integendeel. Zo wordt de strijd van de IJslanders om weer de macht te grijpen met allerlei volkse initiatieven volkomen terecht vergeleken met de Franse Revolutie. Blijkbaar zijn deze patronen van verkankering en heropbouw archetypischer dan we ons vaak realiseren.
Over dat laatste moest ik vandaag toch weer nadenken. Als deze crisissen niet nieuw zijn, waarom weten we dat dan blijkbaar niet goed genoeg om er (liefst preventief en pro-actief) iets aan te doen? Zo'n vraag moet ik altijd eerst voor mezelf beantwoorden, voor ik hem zo de openbaarheid in gooi. Ik realiseerde me dat sommige problemen nooit worden opgelost, ondanks dat iedereen de problemen heeft gezien. Het bystanders effect is één van de bekende redenen. En wetenschappelijk gestaafd: Als iedereen het al ziet en niks doet is het zeker niet nodig dat ik zelf spontaan iets doe? En daarbij; de overheid of anders het bedrijfsleven of in ieder geval de wetenschap zal zich er al lang mee bezig houden. Ik lees er toch regelmatig over..?
Maar ik heb zelf ook een ander patroon meegemaakt, waardoor misstanden niet worden opgelost. In mijn geval ging dat zó: Toen mijn dochtertje oud genoeg was om naar de lagere school te gaan, kwamen wij voor het eerst positief en blij gestemd weer in aanraking met dat instituut dat we sinds onze eigen kindertijd achter ons hadden gelaten. Alles is sindsdien leuker, frisser en speelser geworden. De lokalen, de lessen en de juffen.
Maar na de roze beginperiode kwamen we steeds meer met beide benen op de grond... Gedurende de jaren dat Rosa op school zat, werd steeds duidelijker dat er van alles schortte aan het instituut. Kort gezegd was de professionaliteit per saldo flink onder de maat. Maar daar kwamen we zeer geleidelijk achter. En tegen de tijd dat we zeker wisten dat er hoognodig iets moest gebeuren, ging Rosa alweer van school af. Daarmee verminderde ook onze ergernis en de noodzaak om daadkrachtig de knuppel in het hoenderhok te gooien. Nu nog ingrijpen zou lijken op natrappen en bemoeizucht. Dus is de school waarschijnlijk nog jaren op de oude voet doorgegaan, met alle gevolgen van dien voor generaties slecht opgeleide kinderen....
Naar aanleiding van deze oneervolle herinnering moest ik ook bij mezelf erkennen dat mijn inzicht in de economie pas sinds een paar jaar zodanig is dat ik er de betekenisvolle patronen in meen te kunnen herkennen, die ik hierboven beschrijf. Zal ik nu ook wachten tot mijn pensioen voordat ik er iets mee doe? En dan vervolgens maar berusten in de schijnbare onvermijdelijkheid der dingen?
vrijdag, januari 01, 2010
2010 het jaar van de waarheid?
2010 is mijn 57e nieuwjaar al. En ik merk dat ik er met veel minder illusies aan begin dan aan eerdere jaren. Let wel: Zonder illusies is niet helemaal hetzelfde als gedesillusioneerd. Ik heb nog steeds behoefte aan een voornemen, een richting , een ambitie. Maar mijn batterijen zijn niet helemaal vol meer en ze laden ook trager op. Ik heb minder energie te verspillen aan allerlei leuke onzin. Mijn verlangen naar een wat beter geregeld leven is onverminderd. Voor mijzelf, maar nog meer voor de mensheid als geheel. En dan graag in een harmonieuze globale ecologie. Ik koester nog steeds een paradijselijk verlangen, maar wel vanuit een maatschappij die haar eigen voortbestaan bedreigt. Te veel mensen kiezen voor de waan van de dag omdat de lange termijn steeds minder aantrekkelijk begint te ogen. Het is daarom dat ik van harte hoop en wens dat 2010 voor iedereen het jaar van de waarheid wordt. Stel je eens voor...
maandag, september 28, 2009
Logicomix
Dit weekend Logicomix gelezen. Goede medicijn tegen mijn depressie.
Tussen de werkelijkheid en de waarheid ligt enkel werk...
zondag, augustus 16, 2009
De evolutie van (het) netwerken.
Nog even wat ventileren. Een beetje visueel denken met de ogen dicht deze keer. Het internet ligt inmiddels als een wereldwijd web om onze globe. Vorige maand is nog een heel stuk Afrika er op aangesloten. Via deze kanalen kunnen we nu wereldwijde relatiewerken ontwikkelen. Daartoe zijn de hyves, facebooks, linked-ins en andere 'sociale' sites als paddestoelen opgeschoten om te bloeien op dit mycelium. Maar de analogie suggereert ook hoe primitief deze vormen nog zijn. En als we het wereldwijde sociale netwerk van een afstandje door de oogharen zouden kunnen bekijken, dan zien we dat dit wereldwijde web inderdaad lijkt op een schimmel die de wereld overwoekert, met hier en daar wat zwammen. (Een paar dagen ben ik via Twitter geattendeerd op een mooie data visualisatie daarvan, maar ik vond hem niet terug in de amorfe overvloed. Wie helpt?)
De evolutie zal doorgaan, het enige dat blijft is immers de verandering... Na deze eerste ongebreidelde wildgroei (meer is beter) ontstaat er noodzakelijkerwijs kwalitatief onderscheid. Zodra iedereen op iedereen aangesloten kan zijn, volgt de fase van de schifting. Dan is het simpele meedoen of erbij horen niet meer voldoende, maar wordt het belangrijk met wie je bent verbonden en waartoe en waarom. Volgens de ontwikkelingshierarchie van Graves komen we dan in de fase van de strijd om de macht, om de beste posities in het netwerk. De 'shoot out' heet dat in het internationale zakenleven. Die is dan ook al druk bezig tussen de internet- en computerbedrijven. Wie overleeft het bloedbad en wordt de nieuwe koning? Op individueel niveau merk ik het zelfde patroon. Ik heb al lang geen ruimte en aandacht genoeg meer voor elke nieuwe 'relatie' die zich spontaan aandient. Ik moet mijn tijd en energie beperken tot die mensen waar ik echt wat aan heb. En dus verdwijnen heel wat leuke mensen achter de aandachtshorizon en uit mijn adressenboekje. Daarmee volgt de ontwikkeling op internet naadloos de evolutionaire natuurwetten die onze echte maatschappij ook hebben gevormd. Dankzij GRAVES is de volgende stap ook al voorspelbaar. Maar laten we niet op de ontwikkelingen vooruit lopen. Het lijkt er dus op dat we de middeleeuwen van het internet gaan meemaken.
woensdag, december 17, 2008
Europees klimaat
Met het nieuwe klimaatverdrag kan 90% van de industrie op gratis emissierechten rekenen en wordt 80% van de schone projecten buiten Europa gerealiseerd. Kortom de nestbevuiling gaat onverminderd en ongehinderd door. Hebben we eigenlijk wel de leiders die we verdienen?
lees ook Ha Joan Chang
lees ook Ha Joan Chang
dinsdag, november 18, 2008
Geld speelt geen rol!
En maar 18% van ons doet wattie werkelijk wil. Dat las ik vandaag op het internetnieuws. Goed nieuws dus. Er valt hier nog veel geluk te creëren.
vrijdag, november 14, 2008
Zaken doen
Nu de geld(wolven)wereld instort, is er hopelijk wat meer aandacht voor de vraag hoe het dan wel moet, zakendoen. Bij mij leeft die vraag in ieder geval al heel lang. Ik ben graag een eerlijk mens. Dat is een prettig gevoel en het geeft de rustgevende illusie van veiligheid omdat mij niks kwalijk te nemen valt. En ik denk dat eerlijkheid de meest efficiënte handelswijze is. Als het me lukt met een tegenpartij samen te werken die ook een vergelijkbare tactiek volgt, dan krijg ik ook gelijk in de praktijk. Maar sommige mensen opereren anders. Dan schiet het geen meter op. Hoe hou je de graaiers binnen de perken van het algemeen belang?
Het zou fijn zijn als we de formule kunnen specificeren die de optimale verhouding tussen het eigenbelang en het algemeen belang beschrijft. Als ik het totale vermogen van onze samenleving bezie is die in feite onveranderd door de financiële crisis. Het is wel lastiger om vermogen uit te wisselen of vast te zetten voor later, maar we kunnen in principe nog steeds hetzelfde. Als we de graaiers aan de top eruit weten te wippen, is het rendement van het geheel meteen een stuk beter!
donderdag, november 06, 2008
Organisch of georganiseerd
Mijn afspraken met klanten zijn commerciële afspraken, dat ben ik nog steeds aan het leren. Ik wil dat nog wel eens vergeten en dan zit ik letterlijk vrijblijvend op eigen kosten mee te praten. Nu de agenda weer steeds voller loopt met opdrachten, moet ik strakker organiseren en strenger worden tegen mijzelf en de klanten. De laatsten lijken daar minder moeite mee te hebben dan ik zelf. Ik zoek nog steeds naar het evenwicht tussen de traditionele zakelijke handelswijzen en naar ik hoop de modernere mogelijkheden die wij hebben dankzij de techniek en de vrijere cultuur. Zolang ik stevig in mijn schoenen sta en met beide benen op de grond gaat dat prima, maar ik hou ook van vliegen en zweven. Dansen lijkt het dichtst bij mijn natuurlijke ideaal te zitten. Dat is feitelijk heel streng georganiseerd, maar ervaar ik als heel organisch.
Kunst in combinatie met kunde.
Kunst in combinatie met kunde.
vrijdag, oktober 17, 2008
Er is veel te doen. En graag ook.
Nu mijn leven steeds voorspoediger in een ordelijke richting lijkt te ontwikkelen, komt er ook weer meer ruimte en aandacht voor mijn werk. Dank zij Dennis Luijer van Jam had ik vorige maand een klusje in Zwitserland. Harry gaat internationaal. En nu ben ik net terug van een congres in Berlijn. Was ik ook nog nooit geweest. Als gevolg daarvan moet ik opeens veel meer in het Engels communiceren. Dat is lastig voor iemand die zich heeft getraind op scherp denken in zuiver Nederlands, maar anderzijds is het wel handig dat ik opeens met veel meer mensen kan praten over van alles. En in het bijzonder over mijn ambacht die nu een echt vak blijkt te zijn en over wat ik daardoor nog beter kan bijdragen aan onze mooie wereld. Ik moet nu wel mijn 'act' in orde brengen. Spullen, organisatie en vooral mijn eigen conditie. Uit Berlijn kreeg ik als souvenir een verkoudheid mee, die hoef ik niet.
donderdag, juli 24, 2008
In Antwerpen
Het is een stralende zomerdag in Antwerpen. Gerda en ik zijn sinds afgelopen zaterdag in deze stad geland na onvoorstelbaar hectische avonturen. Daardoor heb ik heel lang niet geblogd. Nu zit ik voor het eerst sinds tijden weer met wat rust in mijn lijf achter deze computer in een internetcafé. Via de tourist information gevonden.
Natuurlijk heb ik al mijn wachtwoorden niet paraat, dus ik moet nog een keer terug om mijn mail te checken. Het duurt nog even voor we in onze voorlopige woning weer zijn aangesloten op de moderne communicatiemiddelen zoals internet en telefoon. Maar we zijn definitief weg uit Rumst en Antwerpen lijkt ons welwillend te ontvangen.
Natuurlijk heb ik al mijn wachtwoorden niet paraat, dus ik moet nog een keer terug om mijn mail te checken. Het duurt nog even voor we in onze voorlopige woning weer zijn aangesloten op de moderne communicatiemiddelen zoals internet en telefoon. Maar we zijn definitief weg uit Rumst en Antwerpen lijkt ons welwillend te ontvangen.
donderdag, april 10, 2008
Wat betekent de uitslag voor mij
Veel. Meer dan ik bewust kan verwoorden. Zoveel is duidelijk. Het eerste wat ik merk is een gevoel van ruimte. Het laatste half jaar heb ik geleefd met het gevoel dat onze dagen samen wel eens geteld zouden kunnen zijn. Dat dit mogelijk onze laatste redelijk normale periode samen was. Het vonnis in september was wat dat betreft vernietigend. (Lees ook even na wat Gerda zegt over de invloed van dokters.) Nu heeft het acute crisisgevoel plaatsgemaakt voor een veel stabieler beeld. Dit laatste halfjaar is er niets verslechterd aan de uitzaaiingen op haar borstvlies. Dat er niets is veranderd lijkt op het eerste gezicht weinig spectaculair, maar feitelijk is het een trendbreuk en een zeer positieve wijziging ten opzichte van het medische oordeel uit september: "Blijkbaar is het toch een agressieve tumor." My ass! Pasteur zei al "Het zaad is niets, het terrein is alles." En kanker is geen simpele fysieke ontsporing die je zonder aanzien des persoons met messen, chemicaliën of radioactieve straling wegsnijdt, zoveel is ons inmiddels duidelijk. We hebben zelf ook nog geen eenduidige lineaire verklaring, maar wel een gefundeerd vermoeden dat de zorg en aandacht die Gerda dagelijks in haar conditie investeert, zijn vruchten afwerpt.
Woensdag hebben we pas voor het eerst de volle omvang gezien van de uitzaaiingen. En tot onze afschuw is er geen sprake van "enkele" actieve plekjes, zoals we hadden begrepen, maar op zo'n grofweg vijftien plaatsen zijn vlekken of vage vormpjes te zien. Ze corresponderen goed met de plaatsen waar Gerda wat ongemak voelt in haar rechterborstkas. De 3D-scans van afgelopen september en deze april werden naast elkaar in alle onbevangenheid getoond door een radiologe die ik nog niet kende. De opnames verschillen alleen van elkaar omdat Gerda net even anders ligt en net even anders is gefotografeerd. Door de beelden naast elkaar snel door te lopen, was heel goed te zien dat alle plekjes op het oog onveranderd zijn qua vorm en grootte. Dat is bijzonder, omdat ze in de acht maanden na de extra chemo van februari klaarblijkelijk vanuit het niets zo snel zijn gegroeid...
Gerda's regime van fysiek en mentaal reinigen, ontgiften en zeer gezond eten heeft haar conditie erg verbeterd. De uitslag doordringt ons ervan dat ze zo door moet gaan. En ik ben zo blij dat ze nog even blijft. Die vreugde doordrenkt me heel diep. De zware zwarte dreiging neemt afstand. We kunnen samen wat verder komen dan ik vreesde en de horizon strekt zich wat opener voor ons uit. We kunnen nu onze aandacht richten op het verhuizen naar Antwerpen om daar op een gelijkwaardige manier te gaan samenleven. En de zomervakantie wordt zo heel leuk. En ik kan zelf ook weer (enkele van) al die andere dingen gaan doen, die ik opzij heb gezet. Heerlijk dus.
Woensdag hebben we pas voor het eerst de volle omvang gezien van de uitzaaiingen. En tot onze afschuw is er geen sprake van "enkele" actieve plekjes, zoals we hadden begrepen, maar op zo'n grofweg vijftien plaatsen zijn vlekken of vage vormpjes te zien. Ze corresponderen goed met de plaatsen waar Gerda wat ongemak voelt in haar rechterborstkas. De 3D-scans van afgelopen september en deze april werden naast elkaar in alle onbevangenheid getoond door een radiologe die ik nog niet kende. De opnames verschillen alleen van elkaar omdat Gerda net even anders ligt en net even anders is gefotografeerd. Door de beelden naast elkaar snel door te lopen, was heel goed te zien dat alle plekjes op het oog onveranderd zijn qua vorm en grootte. Dat is bijzonder, omdat ze in de acht maanden na de extra chemo van februari klaarblijkelijk vanuit het niets zo snel zijn gegroeid...
Gerda's regime van fysiek en mentaal reinigen, ontgiften en zeer gezond eten heeft haar conditie erg verbeterd. De uitslag doordringt ons ervan dat ze zo door moet gaan. En ik ben zo blij dat ze nog even blijft. Die vreugde doordrenkt me heel diep. De zware zwarte dreiging neemt afstand. We kunnen samen wat verder komen dan ik vreesde en de horizon strekt zich wat opener voor ons uit. We kunnen nu onze aandacht richten op het verhuizen naar Antwerpen om daar op een gelijkwaardige manier te gaan samenleven. En de zomervakantie wordt zo heel leuk. En ik kan zelf ook weer (enkele van) al die andere dingen gaan doen, die ik opzij heb gezet. Heerlijk dus.
maandag, januari 07, 2008
Dilemma
Vanmorgen kreeg ik een bericht van iemand die op termijn in een ecologische gemeenschap in de Vogezen wil gaan wonen. Dat is het tegenovergestelde van ons plan om naar Antwerpen te gaan. Het herinnert me aan mijn ecologische fantasieën, die werden aangewakkerd door de samenwoondiscussies die Gerda en ik jaren voerden. Eind 2004 dachten we erover om naar Clabecq te gaan. Dat is gelukkig niet doorgegaan. Een snelle blik op hun site leert dat ze nu amper verder staan met hun plannen dan toen. Ze klinken inmiddels hoogstens iets realistischer. Jammer toch dat weinig idealisten de onaangename kanten van de harde werkelijkheid afdoende naar hun hand weten te zetten. In mijn dromen ontmoet ik zelf ook veel minder weerstand dan in de praktijk. Tussen droom en daad enz.... En toch vormen onze idealen de lichtende bakens. Maar de primitieve kant van ons zal pas in beweging komen als zijn comfort ingrijpend wordt bedreigd. Uit bed komen viel al tegen... ;-)
vrijdag, november 23, 2007
Aandacht
Van Garrie leerde ik het begrip 'vrije aandacht'. Dat is alle aandacht en concentratie die niet wordt opge-eist door neurosen, problemen, verplichtingen en andere vormen van emotionele mentale of concrete gebondenheid. Veel mensen hebben een schrijnend tekort aan vrije aandacht. Ze leven niet in vrijheid, maar worden geleefd. Ik heb dat tegenwoordig ook meer dan me lief is. Ik ben nu wel weer enigszins 'gewend' aan de nieuwe dynamiek die hier is ontstaan na het slechte nieuws over Gerda's conditie. Voor zover je kunt wennen aan de sluipende doodsbedreiging van kanker natuurlijk. Haar gezondheid staat centraal in ons leven hier. Zij heeft zich nu weer volledig gecommiteerd aan haar genezing met mijn onvoorwaardelijke instemming en steun.
Voor mij betekent dat weer een nieuwe rol. Vorig jaar moest ik voor mijn gevoel onverhoeds ons wereldje redden van de ramp die plaatsvond. Crisismanagement, dus geen enkele ruimte voor getwijfel of geneuzel, maar doortastend knopen doorhakken. Deze keer is het anders. Oppervlakkig gezien is hier nu niets aan de hand. Maar al Gerda's aandacht gaat nu naar het terugveroveren van haar eigen leven. Naast haar moet ik ondertussen uitvinden hoe ik de situatie er omheen gezond en in orde hou. Zonder daarbij mezelf tekort te doen. Vorig jaar ging het over het managen van de gegeven situatie, nu wordt het meer regisseren en... leiden. Dat is een uitdaging voor gevorderden. Het lijkt erop dat het universum me liefdevol steunt om al mijn achterstallige ontwikkeling in te lopen. :-)
Vannacht had ik daarover een droom. Ik keek in de directeurskamer en zag dat deze al heel lang geleden leeg was achtergelaten. Geen spoor van leven in die ruimte. Ik kon zo in die stoel gaan zitten. Maar twijfel slaat toe. Dat is niet mijn natuurlijke plaats. Het is zeker niet mijn thuisplekje. Maar waar is die ander dan? Mijn geroep levert slechts een mistige stilte op. En het lukt me ook al stuntelend niet om door de deur te komen.
Voor mij betekent dat weer een nieuwe rol. Vorig jaar moest ik voor mijn gevoel onverhoeds ons wereldje redden van de ramp die plaatsvond. Crisismanagement, dus geen enkele ruimte voor getwijfel of geneuzel, maar doortastend knopen doorhakken. Deze keer is het anders. Oppervlakkig gezien is hier nu niets aan de hand. Maar al Gerda's aandacht gaat nu naar het terugveroveren van haar eigen leven. Naast haar moet ik ondertussen uitvinden hoe ik de situatie er omheen gezond en in orde hou. Zonder daarbij mezelf tekort te doen. Vorig jaar ging het over het managen van de gegeven situatie, nu wordt het meer regisseren en... leiden. Dat is een uitdaging voor gevorderden. Het lijkt erop dat het universum me liefdevol steunt om al mijn achterstallige ontwikkeling in te lopen. :-)
Vannacht had ik daarover een droom. Ik keek in de directeurskamer en zag dat deze al heel lang geleden leeg was achtergelaten. Geen spoor van leven in die ruimte. Ik kon zo in die stoel gaan zitten. Maar twijfel slaat toe. Dat is niet mijn natuurlijke plaats. Het is zeker niet mijn thuisplekje. Maar waar is die ander dan? Mijn geroep levert slechts een mistige stilte op. En het lukt me ook al stuntelend niet om door de deur te komen.
vrijdag, oktober 12, 2007
Abonneren op:
Posts (Atom)
