We make a mistake when we think of cancer as a noun. It is not something you have, it is something you do.

We make a mistake when we think of cancer as a noun. It is not something you have, it is something you do. Your body is probably cancering all the time. What keeps it under control is a conversation that is happening between your cells, and the language of that conversation is proteins.
Instead of saying, 'I have cancer", we should say, "I am cancering.' The truth of the matter is we're probably cancering all the time, and our body is checking it in various ways, so we're not cancering out of control.

W. Daniel Hillis, CANCERING, Listening In On The Body's Proteomic Conversation
Read more at www.edge.org
See this Amp at http://amplify.com/u/comd

Naar Groningen

Komende week ga ik een weekje kamperen in Groningen. Ik heb nog wat vakantie tegoed en ga wat bijslapen op het land van mijn voorvaderen. En misschien wat familie bezoeken. Adressen ben ik natuurlijk al lang kwijt, maar who cares dat googelen we toch gewoon? EN daar vind ik op Hyves deze schattige foto van de familie Oosterheerd. Precies zoals ik hen herinner! Of dat genoeg is? ;-)
Het weekend kan ik mijn eigen favoriet Gerda haar eerste optreden zien doen op het Noorderzon festival. Rutger Zuidam van Cherrytwist heeft haar uitgenodigd. En het gaat allemaal over geluk

Healthy cells have team spirit

"Our hypothesis is that multicellularity and cancer are two sides of the same coin," said Rokhsar, program head for computational genomics at JGI and a professor of molecular and cell biology and of physics at UC Berkeley. "If you are a cell in a multicellular organism, you have to cooperate with other cells in your body, making sure that you divide when you are supposed to as part of the team. The genes that regulate this cooperation are also the ones whose disruption can cause cells to behave selfishly and grow in uncontrolled ways to the detriment of the organism."

source: Common ancestor of humans and sponges can reveal nature of cancer genetic networks

Mijn hypothese is dat het precies zo werkt in de grote mensen wereld. Daar gelden immers dezelfde natuurwetten. Vergelijk dit maar eens met dit proefschrift over de samenwerking in een grote onderneming. Gerwin van der Laan kreeg daar terecht een prijs voor.

Te vroeg

Wij zijn de eerste bewoners van ons tijdelijk onderkomen in Antwerpen. In afwachting van de voltooiing van ons nieuwe koopwoning huren we tijdelijk een romantisch ogend pandje aan het park. Het totaal verkrot monumentje is voorbeeldig door de gemeente opgeknapt. Helaas ligt het ook naast een bouwwerf en recht tegenover de leveranciersingang van een ziekenhuis. De bouw naast ons garandeert dat we met drilboren of andere grove middelen om zeven uur uit ons bed gedaverd worden. Maar dat wisten we op voorhand. En dat hebben we geaccepteerd als een onvermijdelijk maar hanteerbaar gegeven. Veel storender en ondermijnender is de bevoorrading van het ziekenhuis. Zonder zich te bekommeren over enige gezondheidseffecten beginnen de leveringen al vanaf vijf uur 's ochtends. Afwisselend door muisstille leveranciers of lawaaiige lomperikken voor wie het afzetten van de motoren al te veel aandacht kost. Wij kunnen amper slapen na vijf uur. En dat is slopend.

Eindelijk on line

zicht

Vraag niet hoe maar ik ben na weken weer on line met mijn eigen machine. Het is verbazingwekkend hoe gehandicapped en gefrustreerd ik me voel zonder internet. Een hele wereld is opeens onbereikbaar en bijna alle informatie onvindbaar. Hoe deed ik dat vroeger..?
Maar nu werkt het in principe weer. Niet zonder complicaties. De aansluiting was een succes tot in de kelder, maar de interne bekabeling functioneert om onbekende reden niet. Nu lopen de kabels voorlopig provisorisch buiten langs de gevel en dan via de openstaande ramen naar binnen. Maar toch.. ik blog!
Gisteren heb ik opeens een dag vakantie gehad, omdat mijn broers Willem en Geert besloten onze nieuwe woning te komen bekijken. Willem's Gerda en Merel gingen mee om te winkelen en mijn broers en ik hebben ondertussen Antwerpen verkend. Ik heb hen de Winkelhaakstraat laten zien, waar Gerda en ik nu een woning op het oog hebben. OK, ik loop dus gigantisch achter in het vertellen wat er allemaal is gebeurd, maar voor nu fijn dat ik weer wat kan laten horen

In Antwerpen

Het is een stralende zomerdag in Antwerpen. Gerda en ik zijn sinds afgelopen zaterdag in deze stad geland na onvoorstelbaar hectische avonturen. Daardoor heb ik heel lang niet geblogd. Nu zit ik voor het eerst sinds tijden weer met wat rust in mijn lijf achter deze computer in een internetcafé. Via de tourist information gevonden.
Natuurlijk heb ik al mijn wachtwoorden niet paraat, dus ik moet nog een keer terug om mijn mail te checken. Het duurt nog even voor we in onze voorlopige woning weer zijn aangesloten op de moderne communicatiemiddelen zoals internet en telefoon. Maar we zijn definitief weg uit Rumst en Antwerpen lijkt ons welwillend te ontvangen.

Zonder titel

Dankzij de laatste twee "vrije dagen" loop ik in met de administratie en geven de stapels op mijn bureau hun vergeten geheimen prijs. Het wegwerken van die stille dreigingen zorgt voor een veilig en vredig gevoel in mij. Samen met de vrolijke meizon gaat alles er weer wat optimistischer uitzien. Conditioneel knap ik ook behoorlijk op. Het lijkt erop dat ook ik baat heb bij het Budwig-ontbijt dat ik nu een maand ook volg naar het lichtend voorbeeld van Gerda.

Vandaag op bezoek geweest in ons nieuwe appartement in Antwerpen. Mijn onderbuurman Baruch, de verkoper, was weer vriendelijk en gastvrij, evenals zijn vrouw. Nadat we met z'n tweeën uitgebreid onze fantasieën en plannen naast de harde meters van de werkelijkheid hadden gehouden, hebben we nog even met hen gekletst in hun tuin. Alles ziet er beloftevol uit. We hebben zin om daar te gaan wonen eind juni.

Vanavond nog even gebeld met Rosa. Ze zat met Loes in de trein op weg naar huis na een nachtje Maastricht. Terwijl we bellen droodle ik dit ei. Ook het ei is blij.

Wat betekent de uitslag voor mij

Veel. Meer dan ik bewust kan verwoorden. Zoveel is duidelijk. Het eerste wat ik merk is een gevoel van ruimte. Het laatste half jaar heb ik geleefd met het gevoel dat onze dagen samen wel eens geteld zouden kunnen zijn. Dat dit mogelijk onze laatste redelijk normale periode samen was. Het vonnis in september was wat dat betreft vernietigend. (Lees ook even na wat Gerda zegt over de invloed van dokters.) Nu heeft het acute crisisgevoel plaatsgemaakt voor een veel stabieler beeld. Dit laatste halfjaar is er niets verslechterd aan de uitzaaiingen op haar borstvlies. Dat er niets is veranderd lijkt op het eerste gezicht weinig spectaculair, maar feitelijk is het een trendbreuk en een zeer positieve wijziging ten opzichte van het medische oordeel uit september: "Blijkbaar is het toch een agressieve tumor." My ass! Pasteur zei al "Het zaad is niets, het terrein is alles." En kanker is geen simpele fysieke ontsporing die je zonder aanzien des persoons met messen, chemicaliën of radioactieve straling wegsnijdt, zoveel is ons inmiddels duidelijk. We hebben zelf ook nog geen eenduidige lineaire verklaring, maar wel een gefundeerd vermoeden dat de zorg en aandacht die Gerda dagelijks in haar conditie investeert, zijn vruchten afwerpt.

Woensdag hebben we pas voor het eerst de volle omvang gezien van de uitzaaiingen. En tot onze afschuw is er geen sprake van "enkele" actieve plekjes, zoals we hadden begrepen, maar op zo'n grofweg vijftien plaatsen zijn vlekken of vage vormpjes te zien. Ze corresponderen goed met de plaatsen waar Gerda wat ongemak voelt in haar rechterborstkas. De 3D-scans van afgelopen september en deze april werden naast elkaar in alle onbevangenheid getoond door een radiologe die ik nog niet kende. De opnames verschillen alleen van elkaar omdat Gerda net even anders ligt en net even anders is gefotografeerd. Door de beelden naast elkaar snel door te lopen, was heel goed te zien dat alle plekjes op het oog onveranderd zijn qua vorm en grootte. Dat is bijzonder, omdat ze in de acht maanden na de extra chemo van februari klaarblijkelijk vanuit het niets zo snel zijn gegroeid...

Gerda's regime van fysiek en mentaal reinigen, ontgiften en zeer gezond eten heeft haar conditie erg verbeterd. De uitslag doordringt ons ervan dat ze zo door moet gaan. En ik ben zo blij dat ze nog even blijft. Die vreugde doordrenkt me heel diep. De zware zwarte dreiging neemt afstand. We kunnen samen wat verder komen dan ik vreesde en de horizon strekt zich wat opener voor ons uit. We kunnen nu onze aandacht richten op het verhuizen naar Antwerpen om daar op een gelijkwaardige manier te gaan samenleven. En de zomervakantie wordt zo heel leuk. En ik kan zelf ook weer (enkele van) al die andere dingen gaan doen, die ik opzij heb gezet. Heerlijk dus.

Ze blijft nog even

Stabiel. De CT-scan van Gerda's borstkas die we vandaag laten doen, geeft geen zichtbare verandering ten opzichte van de schokkende onthulling in afgelopen september.
Dus over een half jaar doen we weer een scan... We hebben in ieder geval weer een half jaar erbij. Nu even laten bezinken wat we hier van vinden.

Over een week

Terwijl de paasvakantie van Gerda's kinderen hier in huis de sfeer bepaalt, komt ondertussen in een daverende stilte de volgende week dichterbij. Dinsdag gaat Gerda zich laten scannen. Dan zal blijken wat het effect is van haar gezondheidsregime. Er valt weinig over te zeggen en dat gebeurt dan ook. Ik informeer intussen bij allerlei financiers naar hun geldverhuurprijzen en probeer me op mijn werk te richten. Het simpele genoegen van een simpel plaatje als deze...

Hier gaat het leven matig. Het is net zo'n computergame,
naarmate ik vorder wordt het steeds pittiger.

Vandaag voor het eerst weer even met m'n kop boven het gedoe uit.
Het vorige weekend verdampte bijvoorbeeld doordat Gerda haar pols brak.
Kan iedereen overkomen denk je dan nog,
tot de arts zich verbaasd over het gemak waarmee hij de pin in haar botten prikt.
Hee, gewoon zonder hamer!

Dan komt de echte duurzame downer: osteoporose.
Het zoveelste kanker-effect van de chemo.
Van die dingen dus.
Maar goed dat we gelukkig zijn samen.

Vooruitgang!

Gisteravond zijn we het in principe eens geworden met mensen die hier net om de hoek blijken te wonen. Deze ochtend zijn we bij een notaris geweest die nu een 'compromis' opstelt. Als daar de handtekeningen onder staan is het huis verkocht. Binnen een week! Antwerpen ligt opeens een stuk dichterbij.( :- [) )

maandag

Het weekend hebben Gerda en ik goed gebruikt om het contact weer aan te halen. Dat dreigt wel eens te verwateren door alles om ons heen. Maar we hebben het weer goed samen en we maken volop plannen over de beweging van Rumst naar Antwerpen. Maandagochtend na een nacht slapen voelt alles weer anders en vandaag hebben we weer eindeloze gesprekken waarin we de zuiverheid van onze intenties onderzoeken en beproeven. Want de achterliggende motivatie is dat Gerda echt autonome keuzes maakt. Voor zichzelf en dus voor haar gezondheid en geluk. En ik moet haar ruimte geven zonder het gras voor haar voeten weg te maaien. Een kunst apart. Maar het is goed om helderheid te creëren over de kaders en de territoria. Inmiddels is het weekprogramma zodoende weer in ons gezicht ontploft. Gelukkig is de tijd eindeloos. Morgen verder...

Begonnen

Vandaag ben ik, zoals ik al beloofde, begonnen met het opschrijven van mijn gedachten over gezondheid. Wat in mijn hoofd snelle samenhangende ideeën zijn, blijken bij zorgvuldige formulering ellenlange verhalen te zijn. Dat heb ik niet 1-2-3 op papier merk ik. Maar een goed begin is het halve werk. Nu de andere helft nog... Wie wil, mag meelezen en meedenken. Ik wil in ieder geval wat ik erover denk expliciet geformuleerd hebben, voordat we het effect van Gerda's actuele behandeling kunnen meten. Alleen zo krijg ik een betrouwbare bevestiging van mijn vermoedens. Stel dat ik gelijk heb - wat ik van harte hoop en natuurlijk van mijzelf aanneem - dan ben ik geloofwaardiger als ik dat vooraf benoem.

Achteraf gelijk hebben is geen kunst. En als ik ongelijk krijg, zal dat blijken uit Gerda's verminderde conditie. Dat zal dan meer aandacht vragen dan mijn gekwetste ego of verdampte illusies. Dus ik ga onze vermoedens tot een sluitend betoog smeden. Want zoals ik al eerder zei, de piste die Gerda nu volgt is hoopgevend, juist omdat de achterliggende argumentatie zo past bij alles wat ik dit leven heb geleerd. Met keihard vallen en opstaan ook. Dus ik ben blij dat ik ben begonnen...

De beste wensen!

oudejaarsgedachten

Het jaar is bijna voorbij. En het was geen makkelijk jaar. Het begon met een 'extra chemo' voor Gerda. Voor de zekerheid. Toen we dat achter de rug hadden leek zij beter, leek alles beter. Dat voorjaar was ik erg uitgeput, maar na een heerlijke zomervakantie leken we alle ellende achter ons te kunnen laten en toch aan het nieuwe leven samen beginnen hier in Rumst. Geleidelijk aan met kleine stapjes orde, structuur en regelmaat terugbrengen in ons zo omgewoelde bestaan.

Maar die illusie ging in oktober alweer wreed aan gort, na een argeloos onderzoekje. Over de postoperatieve restpijn bij Gerda's borstbeen. De foto's ervan onthulden verdachte bobbeltjes op het longvlies. Nieuw? Gevaarlijk? Het vonnis hoorden we een week later, na de meest zenuwslopende wachtkamerscenes die ik ooit heb doorstaan. De arts die ons met één woord uit onze onzekerheid kon verlossen, liet ons 'rustig' uren wachten. Af en toe wandelde hij langs met wat dossiers. Toen hij eindelijk tijd nam om ons in te lichten, was ik zo gespannen als een pianosnaar. Het oordeel was verpletterend. De cellen op de scan waren inderdaan weer "actief". Ik had toch minimaal gerekend op een levensverwachting van vijf jaar, zei ik nog. Nou, maak daar maar 'een paar jaar' corrigeerde de arts. En nogmaals chemo had ook geen zin. Ze konden ons weinig bieden zeiden ze en terwijl ik huilend een grimmige Gerda omhelsde maakten ze dat ze wegkwamen.

Ik ben ontzettend verslagen geweest door dit doodvonnis. Gelukkig hebben we nu een goede manier gevonden om om te gaan met de nieuwe situatie. Een heilzame vertrouwenwekkende aanpak. Lees haar aanpak maar op haar eigen blog. Ik ga de onderbouwing volgend jaar (haha) wel even haarfijn uit de doeken doen. Maar als iets Gerda geneest is het wel deze aanpak. Wacht mijn betoog maar af. Het is een hypothese die we graag bewezen zien. In het volle besef dat Gerda's leven letterlijk de inzet vormt. Klinkt stoer, maar deze schijnbare moed is natuurlijk gewoon een gebrek aan opties. Nu ik alle verplichting voor dit jaar heb afgerond kan ik met Gerda in mijn armen constateren dat we er nu beter voor lijken te staan dan een jaar geleden. We voelen ons goed in de heilzame rust tussen Kerst en Oudjaar.

Ik weet dat ik me -alweer- vreselijk kan vergissen. In het ziekenhuis zijn we sinds oktober niet teruggeweest. Een gezonde beslissing, zeker voor de korte termijn. Je wordt letterlijk niet goed van de manier waarop je daar meteen wordt gereduceerd tot een geval. En de stress die die afhankelijkheid met zich meebrengt... Gerda volgt het regime tot ergens in maart/april. Dan laten we een scan maken en weten we wat het heeft opgeleverd.

Gerda heeft ondertussen haar leven ferm in eigen hand genomen. Letterlijk en figuurlijk. Niet alleen door het ontgiftings- en voedingsregime, maar op alle terreinen. Eén van de veranderingen die hier uit voortvloeit is dat we hier weg gaan. Gerda beseft dat ze nooit zelf heeft gekozen voor deze plek. En dat ze hier bleef uit plicht naar de kinderen. Zodra ze dat bewust werd, wilde ze weg. Zelf kiezen. En gisteren hebben we samen op de fiets Antwerpen verkend. En we hebben veel zin om alles hier in Rumst te verkopen en in Antwerpen opnieuw te beginnen. Nu echt samen als maatjes. Cool!

Ik weet dat mijn leven elk moment weer als een draadje kan knappen. Maar dat jaagt me geen schrik meer aan. Ik voel me rijk en bevoorrecht dat ik in deze film zit. Ik ben blij.

Aandacht

Van Garrie leerde ik het begrip 'vrije aandacht'. Dat is alle aandacht en concentratie die niet wordt opge-eist door neurosen, problemen, verplichtingen en andere vormen van emotionele mentale of concrete gebondenheid. Veel mensen hebben een schrijnend tekort aan vrije aandacht. Ze leven niet in vrijheid, maar worden geleefd. Ik heb dat tegenwoordig ook meer dan me lief is. Ik ben nu wel weer enigszins 'gewend' aan de nieuwe dynamiek die hier is ontstaan na het slechte nieuws over Gerda's conditie. Voor zover je kunt wennen aan de sluipende doodsbedreiging van kanker natuurlijk. Haar gezondheid staat centraal in ons leven hier. Zij heeft zich nu weer volledig gecommiteerd aan haar genezing met mijn onvoorwaardelijke instemming en steun.

Voor mij betekent dat weer een nieuwe rol. Vorig jaar moest ik voor mijn gevoel onverhoeds ons wereldje redden van de ramp die plaatsvond. Crisismanagement, dus geen enkele ruimte voor getwijfel of geneuzel, maar doortastend knopen doorhakken. Deze keer is het anders. Oppervlakkig gezien is hier nu niets aan de hand. Maar al Gerda's aandacht gaat nu naar het terugveroveren van haar eigen leven. Naast haar moet ik ondertussen uitvinden hoe ik de situatie er omheen gezond en in orde hou. Zonder daarbij mezelf tekort te doen. Vorig jaar ging het over het managen van de gegeven situatie, nu wordt het meer regisseren en... leiden. Dat is een uitdaging voor gevorderden. Het lijkt erop dat het universum me liefdevol steunt om al mijn achterstallige ontwikkeling in te lopen. :-)

Vannacht had ik daarover een droom. Ik keek in de directeurskamer en zag dat deze al heel lang geleden leeg was achtergelaten. Geen spoor van leven in die ruimte. Ik kon zo in die stoel gaan zitten. Maar twijfel slaat toe. Dat is niet mijn natuurlijke plaats. Het is zeker niet mijn thuisplekje. Maar waar is die ander dan? Mijn geroep levert slechts een mistige stilte op. En het lukt me ook al stuntelend niet om door de deur te komen.

Hoopvol

Vandaag zijn we om vijf uur opgestaan om Gerda tijdig op de trein naar Duitsland te krijgen. Verwachtingsvol verdween ze uit beeld. Hoe het ook uit gaat pakken, deze week is een verrijkende ervaring voor Ger. Deze reis is helemaal alleen en enkel voor haarzelf. En dat is te lang geleden. Terwijl Gerda Duitsland binnenreed brak hier symbolisch de zon door tijdens een regenbui. Met een prachtige regenboog tot gevolg. Een mooi symbool voor de hoop die we koesteren en voeden.

Aan de slag

Direct na het onthutsende nieuws vorige week besloot ik er eerst een tijdje niet te veel over te denken. Ik wist dat mijn lichaam, mijn geest, mijn systeem zeg maar, de klap moest verwerken en dat mijn denktrein er anders vandoor zou gaan zonder hen mee te nemen. Dat was een goed besluit. Weten dat de rust en nieuwe argeloosheid van deze zomer voorgoed verdwenen is, zonder het meteen te vervangen door een of andere opvatting of besluit. Ik ben zo blij met Gerda. Ons samenzijn is van een onnoembare simpelheid waar ik volledig aan verslingerd ben. Het gaat letterlijk nergens over. Die luxe wordt nu bedreigd. En ik wil een manier hebben om deze verandering goed te hanteren.

Dit weekend las ik het boek 'Overgave en strijd' van de wereldberoemde bewustzijnsfilosoof Ken Wilber. Tien dagen na zijn huwelijk bleek zijn toen 36-jarige lief borstkanker te hebben. Ze is zo'n vijf jaar later overleden. Ik heb het boek van 500 pagina's deze zaterdag en zondag doorgewerkt, gefocusd op EEN brandende vraag; Wisten zij oplossingen, die ons verder helpen? Het antwoord is Nee. Wilber geldt als een briljante denker. Zijn mentale constructies torenen misschien ver boven de mijne uit, op dit onderwerp is hij mij helaas niet de baas. Ik zie een jong getrouwd stel - al filosoferend en de verlichting zoekend - de kanker bestrijden, zonder enig benul van wat het in wezen is. En de strijd en elkaar verliezend. Hartverscheurend, maar weinig verhelderend. Jammer. Nu moet ik toch zelf een eigen werkhypothese formuleren. En toetsen aan onze werkelijkheid. Met als belangrijkste inzet Gerda's conditie. Aan mijn muur hangt een opmerking aan mijzelf: "Probeer de werkelijkheid niet te slim af te zijn." Dit is niet het moment om een nieuwe illusie te scheppen. Met nieuwe vage verhalen gaan we meteen de mist in. Maar men zegt ook dat niets zo praktisch is als een goede theorie. Dus ik zal me moeten uitspreken over wat er volgens mij aan de hand is. Het weekje wennen is voorbij. Ik moet ermee aan de slag.

En dan...

De klap komt hard aan. Maar geest en lichaam kiezen ieder meteen een eigen overlevingstraject. Het leven gaat door... Af en toe reduceert de dagelijks gang van zaken een levensbedreigende ziekte tot iets wat later komt. Eerst eten enzo. Zodra ik mijn gedachten op andere zaken richt, lijkt alles normaal. Op de achtergrond en onder de bewustzijnsdrempel is de invloed enorm. Alles ziet er anders uit. Alles krijgt een andere betekenis. Deze week zit vaak ik verdwaasd routine handelingen te doen. Een trieste imitatie van toegewijd werken. Het thuis dat we hier geleidelijk inrichten en op orde brengen is misschien weer een leeg vat voordat we ermee klaar zijn. 's Nachts in mijn dromen zoek ik naar antwoorden en ontsnappingsroutes uit deze situatie. En ik weet het gewoon niet. Alle oude antwoorden zijn niet meer voldoende. Mijn volledig blind vertrouwen wordt overwoekert door mijn rusteloze verlangen alles bewust te begrijpen. Wat er gebeurt met Gerda, met mij, met ons. Ik wil een duidelijke werkhypothese over wat ons te doen staat. Een werkscenario voor de komende jaren of maanden. Misschien zijn het alleen nieuwe illusies die ik creeer om de schijn van vrije keus en controle over de situatie terug te krijgen. Misschien is het een kans om te leren waar het werkelijk om gaat in dit leventje van ons. De tijd zal het leren. Ondertussen wordt het simpele dagelijkse bestaan heel intens beleefd. Vanuit het besef dat juist dit onnozele alledaagse gedoe onze grootste rijkdom vormt.