Rosa

Bij de ochtendmail zit een bericht van Rosa. Acht uur 's ochtends is zes uur 's avonds daar, mailt ze. Of ik dan kan bellen. Dan kan ze haar plannen bespreken. Dat laat een vader zich geen twee keer zeggen, maar ik moest toch nog tien keer bellen. Vodafone besloot steeds dat ik geen beltegoed had. Zelfs Anneloes gestoord. Toen ik Rosa eindelijk te pakken had, weet zij het aan het onweer daar. Soit. Ruim 20 minuten bijgepraat. Een beetje walkietalkie, want er zit net iets teveel vertraging tussen voor een natuurlijk gesprek. Maar ik ben weer bij. Ze heeft het daar erg naar haar zin, geld genoeg en zowaar een plan. Ze geniet erg van de ervaringen daar. Dat zijn voornamelijk feesten. Van werken gaat het niet komen, legt ze uit. Voor een enkele week vind je geen baantje, namelijk. Verder reikt de tijdshorizon daar blijkbaar niet. Deze week heeft ze het rustig. Het weekend daarna gaat ze met haar ''studievrienden'' Vera, Wessel en Suzan en Nello naar t Surfkamp, en daarna met het vliegtuig Australië over, noordwaards naar Cairns om Sophie daar te zien. Van daar met haar uit met zo'n ''hop-on hop-off busticket'' in stapjes weer zuidwaarts. Ergens middenin gaat ze nog met een zeilboot naar de Whitsunday's en met een jeep Frasier Island verkennen. Kortom de standaardtrip van de backpacker. Maar goed dat ze een goede rugzak als cadeau opgedrongen heeft gekregen. Anders had ze het met haar 'sex-in-the-city' rolkoffertje moeten doen. Naja, zoals Rosa dat zegt.

Utrecht

Voor mijn klus voor de Douane ben ik weer even in Utrecht. Goed geslapen en deze maandag goed gewerkt met de heren ambtenaren. Het werk is de grote lijnen in beeld te brengen. Sommige deelnemers hebben meer met de details, maar we vorderen gestaag. Morgen naar de Politie in Leusden voor een nieuwe klus. Rosa gebeld. De verbinding was slecht, maar met haar gaat het goed. Nu boodschapppen doen, want goed eten is erg essentieel momenteel.

Normaliseren

Dit weekend lijkt het normale leven weer een kans te maken. De verbouwing van de keuken is rond, op het schilderen na. Dus schoonmaken. Zaken op orde te brengen begint weer zinnig te worden. Er begint een soort rust terug te komen in mij. Dat was ik meer dan een half jaar volledig kwijt. Het vertrouwen dat je niet continue op je hoede moet zijn en alles in de gaten moet houden. Zaterdag bijvoorbeeld opeens uitgeslapen tot een uur of één. 't Is wat. Verder alleen een IKEA-kast voor Gerda in elkaar gezet. Zij wordt ook steeds meer de oude. Deze week is de eerste week sinds de chemo dat niet wéér een nieuwe ronde wacht. Wat voelt dat vrij! We beginnen ons met kleine stapjes in te stellen op een leven na de crisis. Deze maandag begint met een bericht van Rosa. Die heeft het helemaal naar haar zin, recht onder ons. Ik hoef me over haar gelukkig ook geen zorgen te maken. Dat leerde ik al toen zij nog op de crèche zat: Als je als vader overbodig bent, gaat het goed met je kind. Vanavond voor het eerst in de nieuwe eetkeuken gegeten: verse vis, eigenhandig door Jelle gevangen en schoongemaakt. En door Gerda omgeotoverd in een lekker maaltje in de Römertopf notabene. (Die heeft jaaaren in mijn garage overwinterd.)

Schrik

Als het goed is, treft Rosa vandaag haar laatste voorbereidingen voor haar reis naar Sydney in Australië. Door de toestand met Gerda kan ik daar veel minder zorg aan besteden dan ik zou willen. Ik ben een dag naar Urecht geweest en heb haar een dag hier ontboden, maar nu reageert ze niet op mail of telefoon. Ik spreek in op het antwoordapparaat van haar moederlijk huis. Loes belt terug: Rosa ligt met een heftige buikgriep op bed. Ik schrik me rot. Kotsen de wereldbol over, lijkt me een ondoenlijk begin van een nieuw leven. En de losse eindjes zijn nog steeds los. Maar de reis gaat toch door hoor ik. Loes heeft gelukkig met Rosa wel geregeld dat ze daar een talencursus te doen heeft, na de eerst week daar. En ik maak me ook zorgen over het virusje dat ik zo mee terug neem naar België. Precies als de weerstand van Gerda nihil is. Daar kijg ik nu stress van...

Het uur van de waarheid?

Vandaag een belangrijke dag. Gerda gaat drie uur onder de scanner in het Leuvense Universitaire Ziekenhuis. De beelden die dat gaat opleveren moeten ziichtbaar maken of de chemo's enig effect van betekenis hebben gehad. Er zijn in principe drie uitslagen mogelijk: Het is 'duidelijk' minder, meer of gelijk.
Alleen als het duidelijk minder is, heet de behandeling succesvol. In dat geval adviseert dokter Vansteenkiste Gerda er waarschijnlijk nog twee om dit succes te consolideren. Dat weten we na het gesprek met hem. Terwijl Gerda onder de scanner ligt, gaan Annelien en ik winkelen in Leuven. Op de terugweg halen we Rosa op. Zij komt eindelijk hier kijken hoe haar vader zich redt. Ik verheug me op haar komst.

Gunstige wind

Gisteren was een heerlijke dag. Ik was weer eens in Utrecht. Om mijn handtekening te zetten onder mijn dertigjarige verbintenis met de geldhandelaars van Westland Utrecht en voor een bespreking met de enige opdrachtgever die ik momenteel nog bedien, Joop Kroon van de Belastingdienst. Slecht geslapen, dus ik vreesde halverwege de dag in te storten. Maar alles liep verrassend soepel. Een perfecte combinatie van lage verwachtingen, een open houding en bereidwilligheid. Zoiets. En mazzel natuurlijk. Ik sein Rosa altijd in als ik die kant op ga, maar ze had al gemaild dat ze niet kon. Toen ik Rosa belde na het werkoverleg bleek ze verrassend vlakbij in de Hema aan het winkelen zijn. Ik kon haar daar meteen als een goede vader troosten, want ze had die ochtend net de laatste van haar vriendinnen naar Schiphol gebracht. Al die meiden gaan eerst naar het buitenland hun horizon verleggen. Rosa wil ook en ik steun dat, maar kiezen en dat dan handig aanpakken is een les op zich. We zijn wat gaan drinken en daarna was ze een perfecte 'shopping-assistant'. Zo was ik tijdig thuis met alles en kon ik mooi het pakje oppikken dat mijn internet telefonie mogelijk moet maken vanuit de Huizingalaan. En daardoor kon ik die avond alweer naar België, waardoor ik nu extra tijd ne rust heb om allerlei nuttige dingen te doen die me anders verwijtende blijven toegrijnzen. Ga zo door!