Aandacht

Van Garrie leerde ik het begrip 'vrije aandacht'. Dat is alle aandacht en concentratie die niet wordt opge-eist door neurosen, problemen, verplichtingen en andere vormen van emotionele mentale of concrete gebondenheid. Veel mensen hebben een schrijnend tekort aan vrije aandacht. Ze leven niet in vrijheid, maar worden geleefd. Ik heb dat tegenwoordig ook meer dan me lief is. Ik ben nu wel weer enigszins 'gewend' aan de nieuwe dynamiek die hier is ontstaan na het slechte nieuws over Gerda's conditie. Voor zover je kunt wennen aan de sluipende doodsbedreiging van kanker natuurlijk. Haar gezondheid staat centraal in ons leven hier. Zij heeft zich nu weer volledig gecommiteerd aan haar genezing met mijn onvoorwaardelijke instemming en steun.

Voor mij betekent dat weer een nieuwe rol. Vorig jaar moest ik voor mijn gevoel onverhoeds ons wereldje redden van de ramp die plaatsvond. Crisismanagement, dus geen enkele ruimte voor getwijfel of geneuzel, maar doortastend knopen doorhakken. Deze keer is het anders. Oppervlakkig gezien is hier nu niets aan de hand. Maar al Gerda's aandacht gaat nu naar het terugveroveren van haar eigen leven. Naast haar moet ik ondertussen uitvinden hoe ik de situatie er omheen gezond en in orde hou. Zonder daarbij mezelf tekort te doen. Vorig jaar ging het over het managen van de gegeven situatie, nu wordt het meer regisseren en... leiden. Dat is een uitdaging voor gevorderden. Het lijkt erop dat het universum me liefdevol steunt om al mijn achterstallige ontwikkeling in te lopen. :-)

Vannacht had ik daarover een droom. Ik keek in de directeurskamer en zag dat deze al heel lang geleden leeg was achtergelaten. Geen spoor van leven in die ruimte. Ik kon zo in die stoel gaan zitten. Maar twijfel slaat toe. Dat is niet mijn natuurlijke plaats. Het is zeker niet mijn thuisplekje. Maar waar is die ander dan? Mijn geroep levert slechts een mistige stilte op. En het lukt me ook al stuntelend niet om door de deur te komen.

En dan...

De klap komt hard aan. Maar geest en lichaam kiezen ieder meteen een eigen overlevingstraject. Het leven gaat door... Af en toe reduceert de dagelijks gang van zaken een levensbedreigende ziekte tot iets wat later komt. Eerst eten enzo. Zodra ik mijn gedachten op andere zaken richt, lijkt alles normaal. Op de achtergrond en onder de bewustzijnsdrempel is de invloed enorm. Alles ziet er anders uit. Alles krijgt een andere betekenis. Deze week zit vaak ik verdwaasd routine handelingen te doen. Een trieste imitatie van toegewijd werken. Het thuis dat we hier geleidelijk inrichten en op orde brengen is misschien weer een leeg vat voordat we ermee klaar zijn. 's Nachts in mijn dromen zoek ik naar antwoorden en ontsnappingsroutes uit deze situatie. En ik weet het gewoon niet. Alle oude antwoorden zijn niet meer voldoende. Mijn volledig blind vertrouwen wordt overwoekert door mijn rusteloze verlangen alles bewust te begrijpen. Wat er gebeurt met Gerda, met mij, met ons. Ik wil een duidelijke werkhypothese over wat ons te doen staat. Een werkscenario voor de komende jaren of maanden. Misschien zijn het alleen nieuwe illusies die ik creeer om de schijn van vrije keus en controle over de situatie terug te krijgen. Misschien is het een kans om te leren waar het werkelijk om gaat in dit leventje van ons. De tijd zal het leren. Ondertussen wordt het simpele dagelijkse bestaan heel intens beleefd. Vanuit het besef dat juist dit onnozele alledaagse gedoe onze grootste rijkdom vormt.

Geen moment verveling.

Donderdagnacht na de prachtige uitslag heb ik - voor het eerst sinds tijden! - weer zorgeloos geslapen met het heerlijke idee, dat er weer van alles mogelijk is. Het voelt alsof ik na een heel benauwde uitzichtloze tijd opeens weer in een lichte ruimte ben, met een zee van mogelijkheden om me heen. Dat gevoel ervaar ik nog steeds met vlagen en dan ben ik weer heel bij en dankbaar. Maar het was naief om te verwachten dat hiermee de rust en harmonie terug is in mijn leven...

De volgende vrijdag stond al een reisje naar Nederland gepland. Ik moest naar de notaris om de hyptheekacten en omringende documenten officieel te tekenen en om de 8000,- euro op te hoesten die ik zelf moest inbrengen in de deal. Voor dat laatste hadden ze me woensdag al gebeld toen ik met Gerda en Annelien in het UZL (Universitaire Ziekenhuis in Leuven) wase. Of ik dat maar even telefonisch wilde overmaken.
"Ik ben nu in het ziekenhuis en pas na zessen thuis"
"Eh, oh."
Dat verzoek hadden ze ook een week eerder kunnen mailen, natuurlijk. Die avond weer achter mijn bureau, bleek dat telefonisch overmaken binnen een uur mogelijk is. Maar alleen als je dat vooraf hebt aangevraagd. En die procedure duurt wel drie weken...

Dus na een tijdrovende zoektocht door het telefonische en virtuele doolhof van de bankwereld heb ik besloten het geld voor alle zekerheid maar ouderwets contant op te halen bij het postkantoor en persoonlijk naar de notaris te brengen. Een gok met een nare verrassing naar zou blijken... (wordt vervolgd)

Van google-adept tot google-onderdaan?

"We are not evil" claimde het jongere Google. Nu inmiddels machtig, rijk en erkend, hoop ik dat ze de intentie nog steeds in hun vaandel draagt. Want zij gebruikt haar macht inmiddels om in te grijpen in de informatie die ze beweert beschikbaar te maken voor iedereen. Ze oordeelt dat Trouw valsspeelde volgens de Google regels. en deed het in de ban. DIE informatie was stilzwijgend niet beschikbaar! Ik heb nog geen tijd om te lezen wat Trouw zelf zegt. IK vind het een bedenkelijke trend. Macht corrumpeert. Google moet nog bewijzen daar boven te kunnen staan.