donderdag, oktober 23, 2008
Fijne dag
Vandaag is mijn lieve dochter 21 geworden. Gefeliciteerd lieve Rosa! Verder was de dag ook fijn. Ondanks de NMBS de Belgische Spoorwegen. Ik stond keurig op tijd op het perrron in Antwerpen voor een retourtje Den Haag, toen ik op het dienstregelingbord las "TREIN VERVALLEN". Woedend op de fiets terug naar huis en toen maar met Gerda's auto naar Nederland. Bij EZ zijn beide voorstellen nu omgezet in werk met concrete data waarop we beginnen. Weer thuis na de file file file, gezellig gegeten. Nu nog de hond gelucht en dan lekker mijn bed in.
zondag, oktober 19, 2008
Zondagsrust

Hallo Heleen, leuk om te weten dat je mijn blog zo trouw volgt. Trouwer dan dat ik schrijf. En ik hem me rot gelachen om je kletsmail die voor me met dragonspeak hebt gemaakt. Lijkt me ook wel lekker. Ik ben begonnen mettwitter. Ben benieuwd of dat 'plakt' en ik het blijf gebruiken. Gisteren de familietour afgemaakt. Na de gezellige familiezit op de verjaardag van Jan heb ik zaterdag Rosa opgepikt en zijn we samen bij mijn moeder geweest. Daarna Rosa teruggebracht naar Utrecht en ik weer naar Antwerpen. Nu ga ik ff alle post lezen die ik uit NL mee terug bracht...
vrijdag, oktober 17, 2008
Er is veel te doen. En graag ook.

Nu mijn leven steeds voorspoediger in een ordelijke richting lijkt te ontwikkelen, komt er ook weer meer ruimte en aandacht voor mijn werk. Dank zij Dennis Luijer van Jam had ik vorige maand een klusje in Zwitserland. Harry gaat internationaal. En nu ben ik net terug van een congres in Berlijn. Was ik ook nog nooit geweest. Als gevolg daarvan moet ik opeens veel meer in het Engels communiceren. Dat is lastig voor iemand die zich heeft getraind op scherp denken in zuiver Nederlands, maar anderzijds is het wel handig dat ik opeens met veel meer mensen kan praten over van alles. En in het bijzonder over mijn ambacht die nu een echt vak blijkt te zijn en over wat ik daardoor nog beter kan bijdragen aan onze mooie wereld. Ik moet nu wel mijn 'act' in orde brengen. Spullen, organisatie en vooral mijn eigen conditie. Uit Berlijn kreeg ik als souvenir een verkoudheid mee, die hoef ik niet.
Labels:
conditie,
Harry,
organisatie,
trend,
vizthink
woensdag, september 03, 2008
Te vroeg
Wij zijn de eerste bewoners van ons tijdelijk onderkomen in Antwerpen. In afwachting van de voltooiing van ons nieuwe koopwoning huren we tijdelijk een romantisch ogend pandje aan het park. Het totaal verkrot monumentje is voorbeeldig door de gemeente opgeknapt. Helaas ligt het ook naast een bouwwerf en recht tegenover de leveranciersingang van een ziekenhuis. De bouw naast ons garandeert dat we met drilboren of andere grove middelen om zeven uur uit ons bed gedaverd worden. Maar dat wisten we op voorhand. En dat hebben we geaccepteerd als een onvermijdelijk maar hanteerbaar gegeven. Veel storender en ondermijnender is de bevoorrading van het ziekenhuis. Zonder zich te bekommeren over enige gezondheidseffecten beginnen de leveringen al vanaf vijf uur 's ochtends. Afwisselend door muisstille leveranciers of lawaaiige lomperikken voor wie het afzetten van de motoren al te veel aandacht kost. Wij kunnen amper slapen na vijf uur. En dat is slopend.
maandag, september 01, 2008
Mijn blog liegt
Niet omdat ik bewust lieg, maar omdat ik niet altijd alles publiceer. Eigenlijk alleen als het me zo goed gaat dat ik nog enigszins boven mijzelf en de materie kan uitstijgen. Zodat ik er iets 'over' kan melden. Als ik tot mijn nek in het werk of de problemen zit, dan heb ik letterlijk en figuurlijk geen handen vrij om dat allemaal met enige helderheid te beschrijven. Ook psychisch weiger ik al mijn ellende te delen met iedereen. Als gevolg van deze mechanismen is mijn blog fragmentarisch en een weinig realistische weergave van mijn bestaan. Dat ik dit nu blog is dus een positief signaal. Ik heb blijkbaar voldoende tijd en aandacht over om dit even op het net(vlies) te zetten. Hasta la vista.
donderdag, augustus 07, 2008
Eindelijk on line
zicht

Vraag niet hoe maar ik ben na weken weer on line met mijn eigen machine. Het is verbazingwekkend hoe gehandicapped en gefrustreerd ik me voel zonder internet. Een hele wereld is opeens onbereikbaar en bijna alle informatie onvindbaar. Hoe deed ik dat vroeger..?
Maar nu werkt het in principe weer. Niet zonder complicaties. De aansluiting was een succes tot in de kelder, maar de interne bekabeling functioneert om onbekende reden niet. Nu lopen de kabels voorlopig provisorisch buiten langs de gevel en dan via de openstaande ramen naar binnen. Maar toch.. ik blog!
Gisteren heb ik opeens een dag vakantie gehad, omdat mijn broers Willem en Geert besloten onze nieuwe woning te komen bekijken. Willem's Gerda en Merel gingen mee om te winkelen en mijn broers en ik hebben ondertussen Antwerpen verkend. Ik heb hen de Winkelhaakstraat laten zien, waar Gerda en ik nu een woning op het oog hebben. OK, ik loop dus gigantisch achter in het vertellen wat er allemaal is gebeurd, maar voor nu fijn dat ik weer wat kan laten horen

Vraag niet hoe maar ik ben na weken weer on line met mijn eigen machine. Het is verbazingwekkend hoe gehandicapped en gefrustreerd ik me voel zonder internet. Een hele wereld is opeens onbereikbaar en bijna alle informatie onvindbaar. Hoe deed ik dat vroeger..?
Maar nu werkt het in principe weer. Niet zonder complicaties. De aansluiting was een succes tot in de kelder, maar de interne bekabeling functioneert om onbekende reden niet. Nu lopen de kabels voorlopig provisorisch buiten langs de gevel en dan via de openstaande ramen naar binnen. Maar toch.. ik blog!
Gisteren heb ik opeens een dag vakantie gehad, omdat mijn broers Willem en Geert besloten onze nieuwe woning te komen bekijken. Willem's Gerda en Merel gingen mee om te winkelen en mijn broers en ik hebben ondertussen Antwerpen verkend. Ik heb hen de Winkelhaakstraat laten zien, waar Gerda en ik nu een woning op het oog hebben. OK, ik loop dus gigantisch achter in het vertellen wat er allemaal is gebeurd, maar voor nu fijn dat ik weer wat kan laten horen
dinsdag, juli 29, 2008
Vandaag is de INTEGANman langsgeweest. Dat is de kabeltelevisie. De keurige aansluitingen voor tv en internet in onze woning moeten nog met de buitenwereld worden verbonden. Volgende week komt men graven en boren. Dan zit er een extra kastje in de kelder en kan de internetdistribituteur (hier is Telenet monopolist) daarna komen. Het duurt dus nog wel even voor ik thuis zit te bloggen. Gelukkig is de bieb vaak open. Onze huis zit er nu op het eerste gezicht bewoonbaar uit. Boven zijn hele kamers nog volledig oningericht. Maar we vorderen. Volgende week begint alweer het volgende hoofdstuk: De aankoop van onze volgende woning. Never a dull moment. ;-)
vrijdag, juli 25, 2008
iets beter
Gerda zit 'thuis' te bekomen van de recente ontberingen en ik raak thuis in de Bieb op het Coninckxplein. Met m'n eigen laptop een half uurtje op internet (nog 5 minuten!). Ik zie dat BZ en onze advocaat elkaar al bestoken met beschuldigingen. Maar voor ons is dat gedoe op afstand gezet. Wij richten onze blik vooruit en onze tijdelijke woning in.
donderdag, juli 24, 2008
In Antwerpen
Het is een stralende zomerdag in Antwerpen. Gerda en ik zijn sinds afgelopen zaterdag in deze stad geland na onvoorstelbaar hectische avonturen. Daardoor heb ik heel lang niet geblogd. Nu zit ik voor het eerst sinds tijden weer met wat rust in mijn lijf achter deze computer in een internetcafé. Via de tourist information gevonden.
Natuurlijk heb ik al mijn wachtwoorden niet paraat, dus ik moet nog een keer terug om mijn mail te checken. Het duurt nog even voor we in onze voorlopige woning weer zijn aangesloten op de moderne communicatiemiddelen zoals internet en telefoon. Maar we zijn definitief weg uit Rumst en Antwerpen lijkt ons welwillend te ontvangen.
Natuurlijk heb ik al mijn wachtwoorden niet paraat, dus ik moet nog een keer terug om mijn mail te checken. Het duurt nog even voor we in onze voorlopige woning weer zijn aangesloten op de moderne communicatiemiddelen zoals internet en telefoon. Maar we zijn definitief weg uit Rumst en Antwerpen lijkt ons welwillend te ontvangen.
vrijdag, mei 02, 2008
Zonder titel

Dankzij de laatste twee "vrije dagen" loop ik in met de administratie en geven de stapels op mijn bureau hun vergeten geheimen prijs. Het wegwerken van die stille dreigingen zorgt voor een veilig en vredig gevoel in mij. Samen met de vrolijke meizon gaat alles er weer wat optimistischer uitzien. Conditioneel knap ik ook behoorlijk op. Het lijkt erop dat ook ik baat heb bij het Budwig-ontbijt dat ik nu een maand ook volg naar het lichtend voorbeeld van Gerda.
Vandaag op bezoek geweest in ons nieuwe appartement in Antwerpen. Mijn onderbuurman Baruch, de verkoper, was weer vriendelijk en gastvrij, evenals zijn vrouw. Nadat we met z'n tweeën uitgebreid onze fantasieën en plannen naast de harde meters van de werkelijkheid hadden gehouden, hebben we nog even met hen gekletst in hun tuin. Alles ziet er beloftevol uit. We hebben zin om daar te gaan wonen eind juni.
Vanavond nog even gebeld met Rosa. Ze zat met Loes in de trein op weg naar huis na een nachtje Maastricht. Terwijl we bellen droodle ik dit ei. Ook het ei is blij.
Labels:
België,
Gerda,
Harry,
organisatie
donderdag, mei 01, 2008
1 mei
Het eerste wat ik me afvraag als ik s'ochtends wakker ben is "Wat voor dag is het vandaag?" Ik ben gevoelig voor de extern bepaalde sociale boodschappen daarin. Op zondag "mag" ik blijven liggen, op een weekdag "moet" ik werken, ook al ben ik al jaaaren "vrij" ondernemer. Mentaal ben ik sterk onder invloed van allerlei conventies. Dat geeft een gevoel van orde en vormt meestal een prettig kader. Gisteren was het in Nederland koninginnedag. Vreemd om er niets van te merken. Vandaag is het hier de 1 mei viering. Het schijnt dat er een wielerkoers langskomt vandaag, maar veel beweging veroorzaakt ook dat niet. Omdat het werk nog in stapels om me heen ligt. wil ik vandaag wel wat doen, maar ik merk aan mijzelf dat ik een soort ongericht ben vandaag. Ik hoop dat ik dat in mijn voordeel kan ombuigen.
donderdag, april 10, 2008
Wat betekent de uitslag voor mij
Veel. Meer dan ik bewust kan verwoorden. Zoveel is duidelijk. Het eerste wat ik merk is een gevoel van ruimte. Het laatste half jaar heb ik geleefd met het gevoel dat onze dagen samen wel eens geteld zouden kunnen zijn. Dat dit mogelijk onze laatste redelijk normale periode samen was. Het vonnis in september was wat dat betreft vernietigend. (Lees ook even na wat Gerda zegt over de invloed van dokters.) Nu heeft het acute crisisgevoel plaatsgemaakt voor een veel stabieler beeld. Dit laatste halfjaar is er niets verslechterd aan de uitzaaiingen op haar borstvlies. Dat er niets is veranderd lijkt op het eerste gezicht weinig spectaculair, maar feitelijk is het een trendbreuk en een zeer positieve wijziging ten opzichte van het medische oordeel uit september: "Blijkbaar is het toch een agressieve tumor." My ass! Pasteur zei al "Het zaad is niets, het terrein is alles." En kanker is geen simpele fysieke ontsporing die je zonder aanzien des persoons met messen, chemicaliën of radioactieve straling wegsnijdt, zoveel is ons inmiddels duidelijk. We hebben zelf ook nog geen eenduidige lineaire verklaring, maar wel een gefundeerd vermoeden dat de zorg en aandacht die Gerda dagelijks in haar conditie investeert, zijn vruchten afwerpt.
Woensdag hebben we pas voor het eerst de volle omvang gezien van de uitzaaiingen. En tot onze afschuw is er geen sprake van "enkele" actieve plekjes, zoals we hadden begrepen, maar op zo'n grofweg vijftien plaatsen zijn vlekken of vage vormpjes te zien. Ze corresponderen goed met de plaatsen waar Gerda wat ongemak voelt in haar rechterborstkas. De 3D-scans van afgelopen september en deze april werden naast elkaar in alle onbevangenheid getoond door een radiologe die ik nog niet kende. De opnames verschillen alleen van elkaar omdat Gerda net even anders ligt en net even anders is gefotografeerd. Door de beelden naast elkaar snel door te lopen, was heel goed te zien dat alle plekjes op het oog onveranderd zijn qua vorm en grootte. Dat is bijzonder, omdat ze in de acht maanden na de extra chemo van februari klaarblijkelijk vanuit het niets zo snel zijn gegroeid...
Gerda's regime van fysiek en mentaal reinigen, ontgiften en zeer gezond eten heeft haar conditie erg verbeterd. De uitslag doordringt ons ervan dat ze zo door moet gaan. En ik ben zo blij dat ze nog even blijft. Die vreugde doordrenkt me heel diep. De zware zwarte dreiging neemt afstand. We kunnen samen wat verder komen dan ik vreesde en de horizon strekt zich wat opener voor ons uit. We kunnen nu onze aandacht richten op het verhuizen naar Antwerpen om daar op een gelijkwaardige manier te gaan samenleven. En de zomervakantie wordt zo heel leuk. En ik kan zelf ook weer (enkele van) al die andere dingen gaan doen, die ik opzij heb gezet. Heerlijk dus.
Woensdag hebben we pas voor het eerst de volle omvang gezien van de uitzaaiingen. En tot onze afschuw is er geen sprake van "enkele" actieve plekjes, zoals we hadden begrepen, maar op zo'n grofweg vijftien plaatsen zijn vlekken of vage vormpjes te zien. Ze corresponderen goed met de plaatsen waar Gerda wat ongemak voelt in haar rechterborstkas. De 3D-scans van afgelopen september en deze april werden naast elkaar in alle onbevangenheid getoond door een radiologe die ik nog niet kende. De opnames verschillen alleen van elkaar omdat Gerda net even anders ligt en net even anders is gefotografeerd. Door de beelden naast elkaar snel door te lopen, was heel goed te zien dat alle plekjes op het oog onveranderd zijn qua vorm en grootte. Dat is bijzonder, omdat ze in de acht maanden na de extra chemo van februari klaarblijkelijk vanuit het niets zo snel zijn gegroeid...
Gerda's regime van fysiek en mentaal reinigen, ontgiften en zeer gezond eten heeft haar conditie erg verbeterd. De uitslag doordringt ons ervan dat ze zo door moet gaan. En ik ben zo blij dat ze nog even blijft. Die vreugde doordrenkt me heel diep. De zware zwarte dreiging neemt afstand. We kunnen samen wat verder komen dan ik vreesde en de horizon strekt zich wat opener voor ons uit. We kunnen nu onze aandacht richten op het verhuizen naar Antwerpen om daar op een gelijkwaardige manier te gaan samenleven. En de zomervakantie wordt zo heel leuk. En ik kan zelf ook weer (enkele van) al die andere dingen gaan doen, die ik opzij heb gezet. Heerlijk dus.
dinsdag, april 08, 2008
Ze blijft nog even

Stabiel. De CT-scan van Gerda's borstkas die we vandaag laten doen, geeft geen zichtbare verandering ten opzichte van de schokkende onthulling in afgelopen september.
Dus over een half jaar doen we weer een scan... We hebben in ieder geval weer een half jaar erbij. Nu even laten bezinken wat we hier van vinden.
woensdag, april 02, 2008
Over een week

Terwijl de paasvakantie van Gerda's kinderen hier in huis de sfeer bepaalt, komt ondertussen in een daverende stilte de volgende week dichterbij. Dinsdag gaat Gerda zich laten scannen. Dan zal blijken wat het effect is van haar gezondheidsregime. Er valt weinig over te zeggen en dat gebeurt dan ook. Ik informeer intussen bij allerlei financiers naar hun geldverhuurprijzen en probeer me op mijn werk te richten. Het simpele genoegen van een simpel plaatje als deze...
zaterdag, maart 22, 2008
Hier gaat het leven matig. Het is net zo'n computergame,
naarmate ik vorder wordt het steeds pittiger.
Vandaag voor het eerst weer even met m'n kop boven het gedoe uit.
Het vorige weekend verdampte bijvoorbeeld doordat Gerda haar pols brak.
Kan iedereen overkomen denk je dan nog,
tot de arts zich verbaasd over het gemak waarmee hij de pin in haar botten prikt.
Hee, gewoon zonder hamer!
Dan komt de echte duurzame downer: osteoporose.
Het zoveelste kanker-effect van de chemo.
Van die dingen dus.
Maar goed dat we gelukkig zijn samen.
naarmate ik vorder wordt het steeds pittiger.
Vandaag voor het eerst weer even met m'n kop boven het gedoe uit.
Het vorige weekend verdampte bijvoorbeeld doordat Gerda haar pols brak.
Kan iedereen overkomen denk je dan nog,
tot de arts zich verbaasd over het gemak waarmee hij de pin in haar botten prikt.
Hee, gewoon zonder hamer!
Dan komt de echte duurzame downer: osteoporose.
Het zoveelste kanker-effect van de chemo.
Van die dingen dus.
Maar goed dat we gelukkig zijn samen.
dinsdag, maart 04, 2008
Op tournee
Het werk trekt weer aan en ik ga nu drie dagen op tournee. Elke dag een andere plaats en een andere klant. Hopelijk zet het zoden aan de dijk...
woensdag, februari 27, 2008
Vaag

Vandaag was ik erg vaag. Wel wat gewerkt, maar door een soort mist heen. Veel mensen worstelen met een virus en ik doe mee. Hoewel ik niet echt ziek ben voelt het toch als een soort half life. Dus voor vandaag hou ik het voor gezien.
vrijdag, februari 22, 2008
Vergemakkelijken

Gezonde economie handelt gaat mij maar over één ding, het vergemakkelijken van het dagelijkse leven. Volgens die definitie is bijvoorbeeld "werk scheppen" kolder. Ken jij iemand die dat thuis ook doet? Ik niet. Ik ben zelf nu ook lekker bezig werk te voorkomen. Als het trouwe ftp programma Transmit waarmaakt wat het beloofd, staat het tekeningetje al on line voordat ik dit heb getiept. Zo gepiept. En ja hoor. Kijk dat is wat ze tegenwoordig 'life hacking'noemen.
dinsdag, februari 19, 2008
Te lang stil

"Harry, je hebt al heel lang niet geblogd." zei Gerda me en ze heeft gelijk. De afgelopen tijd was ik af en toe supergestresst en dan ben ik onprettig gezelschap laat men mij weten. Afstand nemen is er niet bij. Van enige nuchtere bespiegeling is ook geen sprake. Verklaarbaar is mijn gemoedstoestand wel. Na de geslaagde verkoop van mijn pand leek het me een goed idee om vlak voor de Krokusvakantie een oriënterend huizentochtje te maken in Antwerpen. Ik stelde drie adressen voor met ieder een ander karakter: Een huis, een appartement en een "opknappertje' een goedkoop pand wat we naar eigen inzicht konden laten renoveren. In de periode dat we begonnen te denken over ons vertrek uit Rumst, na Gerda's retraite in oktober, fantaseerden we al gauw over een appartement in Antwerpen. Samen alles achter ons laten en op wereldreis moet nog even wachten. Annelien wil haar derde middelbare schooljaar graag naar de kunstopleiding in Antwerpen en de stad trekt me wel na Rumst. Dus we hadden een programma van eisen, maar merkten al snel dat een betaalbaar appartement met vier slaapkamers zeldzaam is. Gewone huizen bieden veel meer voor het zelfde geld. Dus verruimden we onze blik en trokken op de eerste dag van februari naar Antwerpen. Ik had een perfect rijtje afspraken kunnen regelen en zo stonden we om tien uur in een spiksplinternieuw appartement rond te kijken. De makelaarsdame verzuchtte dat ze het haar assistent wel erg aantrekkelijk in de markt had laten zetten. Wat een eerljke opmerking bleek, want na een dag rondkijken in de stad en een avond lang nog naar alle concurrerende aanbiedingen op het internet, had ik ook sterk het gevoel een gouden kans te hebben. En als Vrouwe Fortuna je toelacht moet je haar meteen bij de haren grijpen. De legende zegt dat je te laat bent als je net voorbij is: Op haar achterhoofd heeft ze geen haar...
Om een lang en spannend verhaal kort te maken: De vakantieweek die we mijmerend over allerlei woonmogelijkheden dachten door te brengen heb ik - tot woede en wanhoop van mijn lief - volledig verbrand aan het veroveren van dit plekje. Na de slechtste onderhandelingen ooit heb ik het gekocht, trillend van de zenuwen. Slechts 1000,= euro onder de vraagprijs. Maar ook dan is het nog een superkoop. Het is gebouwd door een man die zelf in de "immobiliën" zit. Hij leeft van het bouwen en opknappen van huizen en heeft op een mooie plek voor zichzelf een solide huis neergezet. Met daarbovenop nog een woning van drie verdiepingen. Makelaars noemen dat hier een "triplex". Klinkt lekker goedkoop zeker. De bouwer heeft niet bezuinigd op kwaliteit en materiaal. Het heeft voor 420.000,= al te koop gestaan, maar zijn vrouw weigerde al twee toekomstige buren. Wij zijn om een of andere reden wel door de keuring geraakt. Ha ha. Nu prijs ik me met het idee dat het universum me weer gul steunt, ook al heb ik het gedurende de trip al flink in de broek gedaan. Wat is dat spannend. Ik speel wel met een heel hoge inzet: met mijn basis en een enorme bak geld.
Mijn grootste angst is dat ik nu een deal heb gesloten die ik eigenlijk niet kan betalen. Mijn trouwe financiële man Dick van der Horst heeeft zich een slag in de rondte gewerkt om tijdig met de "cijfers' aan te komen. Bruin kan het wel trekken, maar ik wenste meteen wat nieuwe opdrachten, want in januari heb ik amper tot niet gewerkt. En ja hoor ik zit nu weer helemaal vol, als mijn offertes worden geaccepteerd.
Over offertes gesproken. Mijn grootste zorg toen ik bij de verkoper aan tafel zat, was of ik het zou kunnen financieren. De verkoper, kind aan huis bij een grote bank, bood me aan me te introduceren bij zijn contactpersoon. Precies wat je hier nodig hebt in België. Dus het eerst financieringsaanbod is binnen. Maar ik loop op de feiten vooruit. Huizen kopen is hier in Vlaanderen een volstrekt andere business dan wat ik in Nederland ken. De overheid heeft een aantal maatregelen getroffen die het proces nogal medogenloos maken. Waarschijnlijk om speculatie te ontmoedigen, maar als je niet oplet ben je verplicht te kopen, ook als je het niet KUNT betalen. De notaris heeft hier in de huizenhandel een veel crucialere rol. Als contractenopsteller en ook als bemiddelaar tussen vraag en aanbod. Veel huizen worden hier via de notaris verkocht... Het voert te ver om alle strubbelingen te reproduceren, maar als alles goed gaat teken ik aanstaande vrijdag de optie bij de notaris in Antwerpen. Pas dan is er formele zekerheid over de aankoop per 7 juli 2008. Gelukkig vertrouwen de verkoper en ik elkaars woord. Ik zal alvast een sneak preview geven van mijn nieuwe woonst:

Abonneren op:
Posts (Atom)
