Hippie 2.0

Op de Correspondent zag ik een prettig filmpje:
https://decorrespondent.nl/551/in-griekenland-is-er-leven-na-de-crisis/22199988360-a86feb57

Met als titel : "In Griekenland is er leven na de crisis"

Herkenbaar idealisme, hopelijk wat slimmer gerealiseerd dan wat ik - en vele tijdgenoten - probeerde . Ik schreef als reactie dit commentaar:

Ik deed in de jaren 70 en 80 met hart en ziel mee aan democratisering, werken in een kollektief en wonen in een woongroep. Gelukkig niet alles tegelijk, want al deze vormen zijn pijnlijk gesneuveld in de harde werkelijkheid. En dat terwijl de analyse in de film correct is: "The system opposed on us will mathematically fail."

Welwillende moedige pioniers kunnen met inzet, volharding en intelligentie het veel beter doen dan wij nu. Dat bewijst deze film en dat doet me goed.

Maar zelf 'sadder and wiser' heb ik lang gezocht naar een verklaring van het falen van ons Hippiedom 1.0. Ik vond het fatale patroon in een onderzoek bij muizen. (En nee, zoveel anders zijn wij heus niet.) 

Heel kort samengevat gaat dat zo: Elke sociale populatie bestaat een spectrum van individuen die varieert van extreem -zeg maar psychopatisch- egocentrisch tot even extreem prosociaal of altruïstisch. En er blijkt een verband te bestaan tussen exploratieve eigenschappen en prosociaal gedrag. Ten tijde  van crisis mijden juist deze types de verhardende overlevingsstrijd en verlaten de groep om elders hun heil te zoeken. Het is dus een heel specifiek soort dat opnieuw begint! De uitzonderingen die men dus ook collectief voor gek verklaard. De typische pionier die hulpvaardigheid enzovoort hoog in het vaandel draagt. In de film heeft men het ook voortdurend over dit soort waarden. Het acroniem Free and Real vat het mooi samen.

Dit speciale karakter van de pioniers verklaart het succes van dit soort vroege gemeenschappen. Maar vroeger of later ontstaat er een andere dynamiek. Het succes trekt namelijk een ander soort individuen aan, de opportunisten, exploitanten, intriganten en machtsbeluste asocialen. De meesten zullen zich eerst ook voordoen als welwillend, sociaal en coöperatief. Tot zij de macht hebben gegrepen en alleen nog hun eigen belang dienen. En zodra er strijd en dreiging is zullen alle betrokkenen -ook de meest vriendelijken- noodgedwongen terugvallen op agressie.

De meest geraffineerde profiteurs daar zul je niks aan merken. Die worden een gewaardeerd onderdeel van het systeem en profiteren als hoogstaande notabelen van de schijnbaar terechte voordelen die hun schijnbaar logisch en vanzelfsprekend toevallen. Omdat dit een natuurlijk patroon is, zal het bijna niemand opvallen... Maar kijk maar eens goed om je heen. Dan zie je de profiteurs zo zitten.

Wat het filmpje demonstreert is in principe perfect mogelijk. Ik hoop dat zij 'onze' fouten niet meer hoeven maken. (Zoals blind vertrouwen en ongefundeerd optimisme.) Maar hoe kunnen we machtsverdeling binnen de perken (van het gezamenlijk belang) te houden? Deze oplossing van deze puzzel ken ik nog niet. Ik ben blij met de onderzoeken van de Correspondenten naar hoe 'het' allemaal wel of niet werkt.

En ik hoor graag van mensen die het al beter weten dan ik...

Hebben jullie dat nu ook?

Mijn teleurstelling als 60-jarige ex-idealist wordt wat geheeld door de hoopvolle waarheden die worden verspreid door De Correspondent als instituut (pas op!) en De Correspondenten als frisse jonge honden. Prachtige morele vertellingen zoals deze vandaag weer.

Dienen versus verdienen...

Zo 'resoneer' ik nu ook weer bij een artikel over die Schat van de Rabobank, met een opmerking als deze: "Het idee dat het klantenbestand tegelijkertijd eigenaar is van de bank maakt dat bancaire dienstbaarheid in de genen van de coöperatie zit. Hoe de coöperatieve vorm echter in de eenentwintigste eeuw, met veel minder gemeenschapszin, moet werken, is nog een open vraag." 

Dat lijkt qua achterliggende systeemproblematiek natuurlijk heel erg op dat wat andere Correspondenten zoals Rutger en David aandragen. En dus ligt het voor de hand om ideeën, benaderingen en oplossingen die zij bespreken ook hierop te projecteren.

(De Google Doodle verwijst vandaag naar Claude Lévi-Strauss en zijn Structuralisme!)

Ik dacht meteen heel blij: "Bestuur de coöperatie ook middels loting en geeft iedereen een basisinkomen."

En daarna wat zorgelijker: "Al deze groeiende inzichten leiden uiteindelijk onvermijdelijk tot een bepaalde consensus. Bij de lezers en de schrijvers. Ik voorzie dus een verzadigingspunt waarop de behoefte dwingend wordt om iets te doen met de ontwikkelde opvattingen. Er komt een moment dat we helemaal overtuigd zijn (cq elkaar overtuigd hebben) van ons gelijk en van de noodzaak onszelf en dus de wereld om ons heen bij te sturen/ te redden. En voor mijn gevoel komt dat moment zo snel dat we het daar ook over moeten hebben en ons dienen voor te bereiden."

De Correspondenten, de scheppers en brengers van deze boodschappen zijn daarom nog niet verantwoordelijk voor de inhoud. Wij allen - schrijvers en lezers -als bewuste burgers weer wel. Het zijn onze eigen problemen waarover we lezen, toch? Hoe bereiden we ons nu voor op wat er zo te zien spoedig komen gaat? De Arabische lente bewijst dat faceboeken alleen niet voldoet... Wat werkt wel?

Waarom we onze echt grote problemen niet oplossen

1.

Regressie onder spanning

2.

Alleen actie bij acute noodzaak

3.

Schaalgrootte en snelheid van impulsen binnen ons waarnemingsvermogen

4.

Voor de oplossingen geldt hetzelfde. Duurt het te lang, dan laten we het na.

Meer plezier met een staatsbankier

De oplossing van dit probleem is simpel en ligt voor de hand. En exact volgens Einstein: Precies buiten de denkwijze die het heeft veroorzaakt.

Dit gaat niet over of en hoe we crises en rampen kunnen voorzien of voorkomen. We zullen altijd ooit verrast worden. En soms ook, zoals nu, in de shit terecht komen en elkaar dat zwaar verwijten, voordat we ons tot werken zetten. Dan hangt onze toekomst letterlijk af van ons gezamenlijk vermogen om orde te scheppen en de stinkende troep op te ruimen. 

Geld is een instrument van algemeen nut. Dat hoort niet in handen te zijn van een winstgerichte onderneming met een beperkte aansprakelijkheid zoals de huidige banken. Zeker niet als de feitelijke risico's uiteindelijk bij de belastingbetalers terechtkomen zoals nu. Per saldo (!) komt de eindafrekening in onze gezamenlijke schatkist terecht.

Dat is nu de harde werkelijkheid. En elke oplossing begint met het aanvaarden daarvan: Wij betalen de schade van de bankiers uit de schatkist. En zolang we dat systeem niet veranderen, gebeurt het nog een keer. Mogelijk met fatale schade 'Fukushima style'.

De oplossing is verrassend simpel. Zonder grote systeemveranderingen. Het bestaat in principe namelijk al...
Geld dient te worden gecreëerd en beheerd door een non-profit publieke organisatie. Bij ons heet dat De Schatkist. Onze gezamenlijke huishoudpot waaruit de bankiers nu gratis mee mogen graaien.  Die bevat namelijk letterlijk ons gezamenlijk vermogen. Dat wat we beter gebruiken om onze problemen structureel op te lossen.

Maak van Geld een staatsmonopolie en regel al je geldzaken via Staatsbankieren. Dat bestaat al voor instituten en vreemd genoeg niet voor mij. (Ik stal mijn geld vandaag veel liever bij de overheid.) Laat alle bankiers voor hun geldspelletjes maar gaan lenen bij De Schatkist en voor eigen risico ermee ondernemen zoals elke andere ondernemer. Geheel voor eigen risico.
Kan dat idee eens verder onderzocht worden door wat slimmeriken? Daar wil ik wel een quant op loslaten... of anders een Correspondent. ;-)

Van wie zijn de spelregels?

Sinds een paar weken ben ik ongegeneerd actief op allerlei sociale netwerken. Met als belangrijkste nieuwe webstek het infameuze facebook. Met alle gevolgen van dien. En wel precies op het moment dat de omgang met privacy in het centrum van de maatschappelijke aandacht staat.

Ook op de website van De Correspondent zijn onder meer hierover interessante discussies gaande. Zoals wie heeft het voor het zeggen op het internet?

Maar ook tijdens die discussie ervaar ik dat ik altijd onderworpen ben aan de (on-)mogelijkheden die al dan niet bewust en intentioneel worden geboden door de ontvangende partij. Bij dit schrijven Google en anders wel facebook, LinkedIN, Wordpres,s enzovoort, enzoverder. Het is altijd de EIGENAAR die dat per saldo bepaalt. En juist dat maakt autonomie en vrijheid zo belangrijk.

In elke maatschappij ontstaat altijd en onvermijdelijk deze tweedeling: Mensen die eigenmachtig kunnen zijn en de machtelozen die dat niet kunnen. Dit is op zich al een pleonasme. (NB Of de machteloosheid zijn oorsprong vindt in nature, nurture of nog iets anders verandert niets aan deze conclusie.) Zie ook Tjeerd Andringa hierover.

Vandaag constateren wij dat de tweedeling gevaarlijk extreem geworden is: 1% van de mensheid is eigenaar van alles. En dat heeft als gevolg van natuurlijke wetmatigheden kwalijke gevolgen. Mensen worden er zelfbewust van maar zonder tegenspel uiteindelijk ook eigengereid en egocentrisch. Recent onderzoek illustreert dat pijnlijk overtuigend. De bovenlaag van de samenleving kan en zal zich dus veroorloven zich af te wenden van oncomfortabele ellende die hen niet direct raakt. Van alles wat maar ver genoeg van het comfortabele bed is. En daarvoor volstaan maar twee van de zes stappen van verwijdering.
Dat geldt niet alleen voor de superrijken, maar ook voor mensen van mijn welvaartsniveau. Ook ik weet van de omstandigheden van mijn Bulgaarse schoonmaakster, mijn Congolese chocoladeproducentjes, Bengaalse naaistertjes en alle Chinese productiemedewerkers. Maar dan beïnvloedt mijn dagelijkse comfort niet en mijn gedrag evenmin. Terwijl ik het donders goed weet. Maar ik heb geen 'skin in the game' zoals Taleb dat noemt.

De laatste tijd gaan er steeds meer stemmen op om de grootste ellende verrassend simpel en stuctureel aan te pakken:
Geef de armen geld en ze zijn niet arm meer!
Rutger Bregman verwoordt het verfrissend in zijn artikel, maar zoals hij ook schrijft, hij is zeker niet de enige. Internationaal klinkt het ook steeds vaker. Het meest concreet is nog wel dit Europees Burgerinitiatief voor een onvoorwaardelijk basisinkomen. Dat lijkt een prima manier om de ergste effecten te blokkeren. 'Protecting the downside' heet dat in management jargon. Maar dat verandert het patroon nog niet.

Hoewel dat mijn grootste wens is, vraag ik me af of dat ook wel kan. Verschillen in macht of mogelijkheden zijn eigen aan het leven. En daarmee de natuurlijke gevolgen daarvan. Dus dat kan enkel met culturele kunstgrepen overwonnen of beter gehanteerd worden. Voor zover ik weet bestaat voor die puzzel vandaag de dag nog geen antwoord dat breed aanvaard is en/of in de praktijk toegepast.
Wij zijn biologisch zo bedraad dat wij alleen reageren op directe ellende. Trage mileuschade of enorme dreigingen zoals de Fukushima ramp triggeren geen actie. Sociale misstanden buiten onze dagelijkse kring evenmin. Een andere natuurlijke eigenschap maakt het nog lastiger. Nietsdoen voelt altijd OK. Ook als het schadelijke nalatigheid is. Dit is sociologische experimenten pijnlijk duidelijk onderbouwd.
Dus we zijn er nog niet uit. Ik in ieder geval nog niet, jammer genoeg. Goed,  ik hoop dit nog wat toegankelijker uit te werken... Reacties en bijdragen blijven zeer welkom. Dank alvast...

Onze maat-schappij

De jonge schrijvers van de Correspondent geven me hoop. Ik herken veel in hun bijdragen. En zoals Rob Wijnberg zelf schrikbarende verbanden beschrijft in zijn column, zo vormt zich in mijn hoofd ook een totaalbeeld van onze wereld. 

Het plaatje begint steeds scherper te worden... Ik deel hier alvast mijn eerste overzichtsschets. Als ik hierop de aandachtsgebieden van de verschillende correspondenten projecteer, worden ook die onderlinge relaties duidelijker... Zal ik hem eens verder inkleuren?

Maar uiteindelijk is lezen en discussie niet genoeg. Als dit klopt, is reactie onvermijdelijk. Als Burger moet ik uiteindelijk kiezen. Wat ik dus ga doen (of met veel geluk aan wie ik dat werk kan uitbesteden)...

Weg met de werkgelegenheid

Rutger Bregman van De Correspondent schrijft verfrissende en uitdagende stukken over ons maatschappelijk systeem. Deze dinsdag 12 november een artikel over de technologie die veel banen overbodig maakt. Ik lees ze met plezier en reageer ook op de site. Dat heet daar bijdragen. Dit artikel is een bewerking van mijn spontane bijdragen daar. 

Rutger stelt dat het banenverlies een probleem is. Mensenwerk lijkt in Rutgers artikel maar in één vorm te bestaan. Maar werk hebben en doen is helemaal niet identiek aan het hebben van een baan. Dit uitgangspunt, deze framing bestrijd ik. Dankzij de techniek hoeven wij minder en minder hard te werken. Op zich is dat alleen maar fantastisch. Kijk maar naar je eigen keukenrobot. Wat is eigenlijk het probleem? In ieder geval niet de techniek!

Het probleem is juist dat werknemersschap. Een werknemer (in een los of vast dienstverband) aanvaardt zelf en 'vrijwillig' een onderdanige positie in een hiërarchie in ruil voor de schijnzekerheid van een voorspelbaar inkomen. De ondernemer annex werk'gever' organiseert dat werk en verhandelt de resultaten op de wereldmarkt. Met alle risico's op winst of verlies.

Wie heeft er werkgelegenheid nodig? Als ooit ALLE werk door machines worden gedaan zijn onze inspanningen verder overbodig. Prima toch? Maar de meeste mensen zijn liever hun hele leven gemakzuchtig loonslaaf dan echt verantwoordelijk te zijn voor zichzelf. En koken als de spreekwoordelijke kikker ongemerkt langzaam gaar in de egocentrische kortzichtige comfortzone die men carrière noemt.. Volgens mij maken veel te weinig mensen gebruik van hun echte vrijheid. Ik vermoed en vrees dat dit ook voor de meeste lezers geldt/gold...

Werknemen is vooral een specifieke truuk om een zo klein mogelijk deel van de resultaten te verdelen. 
De huidige loonslaven werken voor de bezitters van deze tijd. Als dat straks machineslaven zijn, kunnen wij dus allemaal vrije mensen zijn. Heerlijk.

We hebben nu alweer en nog steeds hetzelfde 'economische' (leest de letterlijke betekenis: huishoudelijke) probleem als bij het afschaffen van het paard of de stoommachine:. Hoe verdelen we de lusten en de lasten op een eerlijke, rechtvaardige en duurzame manier.

Ik ben net begonnen in het boek 'Anti-fragiel' van Taleb. Ik ben pas bij de proloog. Maar hij slaat al een paar spijkers flink op de kop. Op pagina 3: '...de grootste veroorzaker van crises: de afwezigheid van 'skin in the game', persoonlijk financieel risico bij het werk. ' Dat geldt voor veel te veel spelers in de huidige economie. Niet alleen voor politici, bestuurders en bankiers, maar ook voor elke loonslaaf die zeker is van zijn inkomen, zolang zijn lanterfanten maar niet opvalt.

Elk mens mag zich voor 100% deel achten van de mensheid als geheel. Maar we zijn biologisch veroordeeld tot een onzuivere neiging tot oneerlijkheid. En die wordt gevaarlijk versterkt door ongelijkheid in macht. Dit artikel verhaalt van de overtuigende bewijzen. Rijke mensen worden door hun macht asociaal, oneerlijk en egocentrisch zonder dat te merken. Dit is het echte probleem: We have met the enemy and it's us! 

De zin van het leven.

Ik weet het. De zin van het leven is onbekend. Of tenminste al eeuwen onderwerp van debat, discussie en oorlogen. Soms wordt God zo groot gemaakt en de mens relatief zo klein en onbelangrijk, dat een mensenleven meer of minder niet lijkt te tellen. Allemaal relatieve perceptie. Soit.

Maar in deze zondagmiddagoverdenking wil ik toch even een inzicht delen dat me net invalt. Tijdens een potje Solitaire notabene. Dat zoiets triviaals voor een AHA Erlebnis kan zorgen...

De laatste weken blijk ik steeds vaker Solitaire te spelen, via internet. Ik heb me dat jaren lang bewust verboden, omdat ik mijn eigen escapisme ken en mijn tijdloze concentratie, inclusief de soms desastreuze effecten daarvan. Nu kwam ik het spel na jaren weer tegen en ik begon er aan omdat ik meende veranderd te zijn. Minder bang voor het bestaan en minder nood aan zo'n ontsnapping.

Dat is ook zo. Ik kan nu veel vrijer kiezen. Maar tóch speel ik het nu weer steeds vaker. Daarom vroeg ik het observerende deel in mij me in de gaten te houden. (Jaren getraind, op aanraden van Erik van Praag indertijd.) Ik zat het net ook weer te spelen. Ik had al geconcludeerd dat mijn nieuwe Chromebook een deel van de aanleidingen vormt. Tot nu toe  'computerde' ik bewust alleen in m'n atelier hier beneden in Antwerpen. En op reis minimaal. Maar in het kader van mijn recente project  'Diwoto' (Digital Work Tools, juist om overal te kunnen werken) heb ik nu dit lichte laptopje aangeschaft. Zo heb ik het steeds bij de hand, nu op tafel naast de krant, met de zelfde vanzelfsprekendheid als bij heel veel mensen.

Ik koos daarmee ook Google te vertrouwen in wat het ding doet en wat ik voorgeschoteld krijgt. Want zij hebben daarin het voortouw nu. Ik niet meer. Ook facebook en twitter winnen aan invloed. Dat bij elkaar verandert subtiel mijn omgeving, mijn mogelijkheden en daarmee mijn gedrag en mijn leven. Dankzij een opmerking van Gerda zoëven weet ik nu nog bewuster dat 'leven' ongeveer gelijk in aan 'interactie'. Ze vertelde net ('gelezen op internet') dat intelligentie en ontwikkeling niet het gevolg zijn van genen of de omgeving, maar juist van de interactie. Dus niet Nature of Nurture, maar beide. Bekend patroon! Daar komt het altijd weer op neer. Interactie. Zonder dat IS er geen leven toch? Misschien zijn de begrippen zelfs identiek?

Met de computer altijd bij de hand ontstaat nieuw gedrag. Zodra de aandacht even vrij kan dwalen, leidt mijn nieuwsgierigheid mij naar het scherm en 'check' (nieuw Nederlands) ik even de mail, het nieuws, twitter, google, facebook. Ik heb tot nu toe tumblr, pinterest en nog nieuwere plekjes bewust buiten gehouden.
Dat is best wel leuk soms, ik kan er uren mee zoet zijn. Het is ook erg fijn om weet te hebben van wat ik interessant, amusant of relevant vind. Met name facebook specialiseert zich er in mij bij zich te houden. Je kunt dagen vullen met 'liken' en reageren op van alles. Van de grootste wereldproblemen tot de grootste kul.
Maar ik vind het niet leuk mijzelf precies even wezenloos bezig te zien als die mensen, die niets beter weet te doen dan naar hun telefoon of scherm te staren. Met gebogen kop en rug en de aandacht elders. Mijn brein loopt op een gegeven moment over met de overvloed aan wetenswaardigheden. Te veel om te hanteren, te veel wat me raakt, te weinig dat ik kan oplossen.

En dan merk ik dat ik me wil afsluiten. Even mijn aandacht bij iets simpels. Dat blijkt nu dus Solitaire te zijn. Alleen met mezelf iets onbelangrijks doen. Dus alle sites dicht, behalve deze. Alle problemen even weg, behalve deze. Mijn vrije aandacht (alleen alstie vrij heeft, dat wel) gaat naar het op een rijtje zetten van de speelkaarten. Heel overzichtelijk orde scheppen binnen de geboden mogelijkheden en beperkingen. Soms zit het mee en soms zit het tegen. Het is niet meer en niet minder dan dat. Het is wat dat betreft hetzelfde als in de harde werkelijkheid, maar gewoon wel een stuk minder complex.

Maar waarom speel ik het dan steeds vaker? Word ik opnieuw verslaafd? De observator in mij keek dus mee. Spelletje na spelletje. Ook Bart viel het op. Wat me begrijpelijk en terecht honend commentaar opleverde. Ik met mijn gepreek over hun eindeloze tijdsbesteding aan spelletjes enzo. Ik schaamde ook wel een beetje, bleek dan. Maar het oordeel van anderen is niet echt meer bepalend voor mijn agenda. Dat heb ik al geleerd: Ik mag doen wat ik wil, los van het oordeel van derden. Ook al kan ik daar sociaal wel op worden afgerekend. Dat is een gegeven dat ik dan incalculeer voor zover dat gaat.

Dus zit ik op de legere (meer lege?) momenten Solitaire te spelen. En ik neem waar dat ik dan ONTSPAN. Diepere ademhaling. Leger hoofd. Zo van hè hè. FF lekker niks aan mijn kop. Het verzinnen, werken, koken, opruimen, regelen, voorbereiden, enzovoort enzoverder bestaat even niet in de wereld van Solitaire.
Dat is dus de aantrekking momenteel. Blijkbaar voor de hand liggender dan het even twee minuten ontspannen, een linkje dat ik ook al jaren bij de hand hou. Als ik dat doe vind ik het ook heerlijk, maar Solitaire is wat ik nu doe. Waarom dan toch?

Nu ik er deze zondagmiddag weer aan toegeef, valt het muntje. Dankzij brainpriming van een autist. Zal ik nog opzoeken welke? Volgens mij de man die de toespraken schreef van Tony Blair. Of anders van de auteur van 'De blauwe lucht omarmen'. (Weet je wat, Google het maar, als het belangrijk voor je wordt.) Eén van die twee verklaarde het antisociale aspect van zijn autistische gedrag toe aan de sterke behoefte aan coherentie. Of beter het onvermogen om om te gaan met de ambiguïteit van de dagelijkse chaos aan prikkels. Dat dwingt de autist zich af te sluiten en zich te beperken tot een wereldje waarin wèl een eenduidige ordelijk geheel is te scheppen en te handhaven. Deze man noemde dat 'lokale coherentie'. Die term was voor mij een mooie belangrijke vondst. Want daardoor zie ik dat overal terug. Lokale coherentie. Binnen bepaalde vaak situationele grenzen lijkt alles te kloppen en heerst eenduidigheid. Dat is niet alleen zo voor autisten. Alleen zij schakelen minder makkelijk tussen verschillende 'waarheden', standpunten of percepties. Wat weer de vraag oproept, is wie er nu feitelijk gek is. (Maar dat is een ander onderwerp.)

Wat wij mensen in ieder geval lijken te delen is een voorkeur voor samenhang tussen alles wat we waarnemen, voelen, denken en ervaren. Ons brein schijnt voortdurend niets anders te doen dan die samenhang te produceren. Het creëert ons interne coherente wereldbeeld op basis van een enorme hoeveelheid prikkels (signalen, data). Naarmate dat meer wordt, (precies wat gebeurt dankzij de moderne mogelijkheden) past ons plastische brein zich aan. Wij veranderen mee met de technische ontwikkelingen. Interactie, verandering, dat is ons leven.
We weten niet beter en verwonderen ons daar dus ook wonderbaarlijk weinig over. Alleen als we terugzien hoe onze opvattingen ongemerkt zijn mee veranderd, zijn we opeens verrast en verbaasd.

Of al dat oordeel zinloos is of zinvol, hangt dan dus ook helemaal af van die opvattingen. Dat kan niet anders zijn dan ook ondergeschikt aan de effecten van de interacties, van het leven en alles wat er gebeurt. In die zin blijft de zin discutabel en dus niet vaststaand. Maar wat mij tijdens het spelen van Solitaire wel bleek, is dat het heerlijk voelt als alles op een bepaald - als zeldzaam aanvoelend - moment klopt. Dankzij mijn zelfobservatie had is zodoende even een echt Eureka gevoel. Een nieuw inzicht.

Het is zo fijn als alles in orde is. Dat wil ik altijd wel. Maar in mijn dagelijkse leven zo moeilijk en veel te zeldzaam. Even niet opletten en bijhouden en het is weer een zootje. Mijn leven, alle interactie, bestaat uit niet veel anders dan orde scheppen in een steeds veranderende wereld. Alleen op de momenten dat ik dat even heb bereikt, hoef ik letterlijk niets anders te doen dan te genieten. Sommige mensen lijken zich dan te gaan vervelen, maar volgens mij is er dan iets met die mensen zèlf nog niet in orde. Of ze dat willen weten of niet. ;-)

Maar - hè hè wat een enorme preek om hier te komen - de zin van mijn leven, nogmaals: alle interactie, al mijn gedoe, lijkt nu te bestaan in het creëren van orde, liefst zo stabiel en duurzaam mogelijk. Maar ja; als alles definitief volledig en voor altijd in orde is, betekent dat dus ook het einde van de noodzaak tot interactie. Tot enige levendigheid. Dat is de dood in de pot. Dan is het spel afgelopen. Of het nu Solitaire is of het grotere spel waarin wij meespelen.

Of mijn waarneming in jouw perceptie nu waarlijk waar is of niet, kan ik niet waarnemen. Maar mocht je inconsistenties of andere zaken zien in dit betoog die volgens jou niet kloppen dan hoor ik dat heel graag...
Ik ben hier even klaar mee. Ga ik even mijn brein ontspannen met een aanmerkelijke een eenvoudiger potje Solitaire. In de hoop dat ik over een tijdje toch iets interessanters vind...

Het werkt, ik ook.

In de NL trein is gratis internet.

In de Thalys ook.

Dan is het opeens een rijdend kantoor.

Erg prettig.

Het is nu kwart voor 9 en we naderen Zwolle.

Vandaag ben ik blij met de trein!

Vooral omdat ze op tijd rijden.

Anders komt ook voor en dan dondert je hele dagindeling in elkaar.

Samen met mn goede humeur meestal.

Harry van der Velde

zicht.com

(0031) 30 2762265

Exploring Chromebook

 My decision to buy a Chromebook is framed in the ambition to become less dependant of my office. The expensive Modbook did not live up to that ambition. Too heavy and a very disappointing reception of wifi. So it is degraded to a dedicated drawing tablet. But for that purpose a Cintic would have been better. So I fear the Modbook is a case of too little too late. The Samsung Chromebook I am writing this on, is light and fast. Wifi reception is fabulous. I downloaded the illustration I made this afternoon on the Modbook from Gmail, just to see if that worked. Now I hope to gradually get to know all ins and ours of the machine. I have the feeling we might become close allies...

Chromebook

Gisteren heeft Rosa op mijn verzoek voor mij een Chromebook gekocht bij de Mediamarkt. In Belgie is hij nog niet te koop.Nu schrijf ik het eerste stukje er op. Ik hoop dat ik makkelijker ga bloggen en schrijven nu ik dit lichte dingetje heb. Het is gewoon een scherm, toetsenbord en internetverbinding. Weegt niks. We zullen zien...

Met Ma

º
Eind september wordt mijn moeder 94. Zelf weet ze dat amper nog. Hoewel we blij zijn als we elkaar zien, beperkt het gesprek zich tegenwoordig tot het herhalen van mijn adres, woonplaats en zo meer. En ook ik berust daar steeds meer in. Wel wil ik deze route voor mijzelf afsluiten. Als dat tot mijn mogelijkheden zou behoren. Voorlopig beperk ik me tot preventief gezond gedrag.

Temperatuurschok

Ik dacht; "Ik moet dit opschrijven voordat ik het weer vergeten ben." Ik weet uit ervaring al dat mijn lichaam niet in staat is pijn echt te onthouden. Alleen de omstandigheden kan ik later in mijn herinnering terugroepen, maar de beleving van de pijn zelf, hoe extreem ook, is volledig verdwenen en niet meer op te roepen. En wat er vandaag met me is gebeurd, zal waarschijnlijk morgen even onherroepelijk triviaal gaan lijken. Want het is in de eerste plaats vooral een fysieke ervaring. Dus tenzij ik nu de discipline opbreng om het te beschrijven, is het zo weer weg uit mijn bewustzijn.

Mijn vakantie had niet idealer kunnen beginnen. De eerste dagen van deze augustusmaand was er een officiële hittegolf. Voor mij perfect op tijd. In de hangmat onder de enorme beukenboom in Gerda's tuin was het juist paradijselijk luieren. Het waren heerlijke zomerse dagen, gevolgd door aangename mediterrane avonden en nachten zo warm dat je comfortabel kon slapen zonder echt een deken nodig te hebben. 'Het is zomertijd en het leven is gemakkelijk.'

Maar vandaag veranderde het weer. Keurig volgens de voorspelling. Enkele vriendelijke regenbuitjes brachten de temperatuur een graad of tien terug naar meer normale waarden van rond de 20 graden. Die vrij plotselinge temperatuurval had een verbijsterende uitwerking op mijn gestel. In een paar uur veranderde ik van een ontspannen opgewekte optimistische energiekeling in een miezerig kleumende zielige sukkel. Hoewel ik het mentaal vrij onaangedaan waarnam, was het uiterst onaangenaam - of beter - letterlijk misselijk om te ervaren dat mijn lichaam het overduidelijk gewoon liet afweten. Het voelde alsof het diep in de winter was en ik ben volkomen verstijfd en verdoofd maar van ellende in bed gekropen onder twee dekens om weer op te warmen. Daar nam ik met verbazing waar hoe mijn lichaam registreerde dat dreigende kou was verdwenen en laagje voor laagje weer ontspande. Eerst de huid, die niet langer als een gek afkoelde en nu weer sensaties begon te voelen en door te geven. Vervolgens ontspanden de spieren geleidelijk. Ze voelden ze niet langer aan als ruwe strakke koorden. Eerst gaven de grote spieren toe aan de opwarming en daarna dieper en diepere spierlaagjes, zodat ik steeds behaaglijker onder de dekens lag. Ik kon daardoor nog scherper waarnemen hoe mijn ademhaling dieper werd en de zenuwen in mijn lijf weer tot rust kwamen. Daarna begonnen ook de zenuwnetwerken rond mijn ingewanden en organen te ontspannen tot uiteindelijk alleen nog mijn geest zich lag te verbazen over de effecten van deze temperatuurval.

Ik zit nu, nog wat vervreemd en gedesoriënteerd met een dikke wintertrui aan, aan tafel om dit op te schrijven. En hierna dan ga ik lekker slapen, want ik ben door het voorval ook behoorlijk uitgeput. Ondanks dat ik me beperk tot een specifieke weergave van de feitelijke ervaringen, vind ik zelf het ook wel wat overdreven overkomen. Dat oordeel draag ik al een leven lang mee, maar ik ben blijkbaar gewoon een kouwelijk persoon en kan me beter maar tegen de kou wapenen, dan ingaan op het onverwoorde verwijt dat ik me abnormaal gedraag.

Daarnaast lijkt deze individuele beleving precies het verschil te illustreren tussen de zorgeloze extraverte het leven vierende zuiderling en de in zichzelf teruggetrokken zwijgende noordeling. Binnen een paar uur maakte ik persoonlijk de transformatie door tussen deze archetypische uitersten. Het was niet alleen de lijfelijke ervaring, maar ook de geesteshouding en de gevoelsverwachting pasten zich onmiddellijk en automatisch aan aan de verkilde omstandigheden. Het leven zag er meteen anders uit en daarmee ook mijn verwachtingen, prioriteiten en voorkeuren. Ergens comfortabel rustig in een hoekje concentreren op innerlijke zaken leek opeens een veel verstandiger keus dan ergens buiten ronddansen of zo. Het lijkt me nu alsof het enkel de temperatuur is die deze verschillen veroorzaakt.

Je begrijp dat ik nu al de komende winter vrees. De paniek in mijn lijf is wel weer voorbij en nu ik het van me af geschreven heb, ben ik benieuwd wat ik er morgen van vind. Jouw meningen en opmerkingen zijn ook zeer welkom.

Let's talk

The dishonorable behavior of those in power starts the rest of us thinking about how to redistribute power. But this needs a deep understanding about how the laws of nature have programmed us. And I fear we do not have that yet...

Touch the snake

So much to note down. Write, draw or anything.

There's so much to write down. Thoughts that seem valuable, but I have not yet found elsewhere...  Some trivial examples:

Like that is it impossible to read all interesting stories and distill usable lessons form it. So that there is a need for a better way... All my ideas about it.

Or the need for a wiki-like workmethod to improve stories and drawings.

Are there any INKING of colouring gnomes online?

Or how my brain, functioning and behavior change after a day of specific work. Like today after a day of drawing and painting. My perception, mood, focus, feeling and thinking. My posture, speed, movements. Everything adapts.

Making other obligations less fitting with this attitude. Making me less efficient in other domains. And switching eats energy again.

People Power

In the end all the work in the world is done for the consumers and tax-payers. Now that all knowledge becomes more available to this group, they find ways to organize bottom up that are more efficient then the old ones. These new organization forms will make the old ones obsolete.

The Creative industry

Kijk dit vind ik nu leuk. Direkt aansluitend op een voorbereidende telefoondiscussie met hoge ambtenaren van EZ over wat nu lekker belangrijk de 'Creatieve Industrie' heet, krijg ik deze prachtige boekjes kado: In 1924 heet dat nog gewoon 'hedendaagsche sier- en nijverheidskunst'. Let op het thema van het vignet (dus niet logo) op de achterzijde!

Een goed begin

Gelukkig heeft mijn dochter Rosa volledig genegeerd dat ik mijn verjaardag niet zou vieren en is ze naar Antwerpen afgereisd om mij persoonlijk te feliciteren. Dat was een mooi kado. Zodoende had ik gisteren toch nog een mooi exclusief verjaardagsetentje met twee heel belangrijke vrouwen. En via ongeveer alle moderne en traditionele media kreeg ik ondertussen van alle kanten veel gelukwensen. Dus het statisch laatste kwart van mijn aardse bestaan is zo heel prettig begonnen. Dank jullie wel allemaal!

Harry wordt 60 op 16 april

Een half jaar geleden had ik nog grootse en vage ambities voor een manier om te vieren dat ik op 16 april 60 word. Nu heb ik dat uit gemakzucht, pragmatisme en onzekerheid opgeschoven tot 'ergens in de zomer'. Op mijn verjaardag, dinsdag over twee weken, ga ik nu niks bijzonders doen. Twee minuten stilte is voorlopig goed genoeg. Ik ben al blij dat we het zover hebben gebracht.

I'll be back until I'm gone...

It's been a while since I blogged. Redesigning the zicht site should already freed this one for the more personal stuff. But I am soo behind on al those plans and ambitions. So let's dump some thoughts here and maybe collect them later on a more appropriate platform.

Wat is werk?

Vandaag ben ik voor het eerst weer serieus aan het werk sinds ik half december samen met een virus in bed verdween. Ik functioneerde gewoon niet meer. Slapen leek de enige doenbare bezigheid. Kerst en de jaarwisseling heb ik zo ook maar op halve kracht meegemaakt. Nu vormen ongerustheid, schuldgevoel, plichtsbesef en achterstallige klusjes zo'n stapel dat ik toch maar aan de slag ben gegaan.

Als ik het over werk heb, verwijs ik onbewust meestal naar betaald werk, de opdrachten die ik voor mijn klanten doe. Vandaag merk ik meteen dat die definitie veel te beperkt is. Ik ben al de hele dag aan het werk, maar daarvan wordt geen seconde betaald. Organiseren, opruimen, plannen, bespreken, telefoneren, afstemmen, administreren, controleren, verzinnen, opzoeken, kopen, betalen, nalezen, enzovoort, en zo verder.

Die definitie, daar klopt dus niks van. Wat is werk dan? Voor mij althans? Volgens mij is het alles wat ik doelbewust doe met maar één doel: om mijn leven zo te krijgen en/of te houden als voor mij belangrijk is.

Dat heeft in principe dus niks te maken met begrippen zoals werkgelegenheid en geld. Het begrip Economie weer wel, wat dat betekent gewoon 'huishouden'. De overige ontstaan pas als wij onderling zaken gaan doen om met minimale moeite onze belangen te behartigen.

En dan denkt iedereen alleen aan geld en een baantjes of opdrachten enzo. Volgens mij is dat een zeer beperkte benadering. Zeker nu het geldsysteem is uitgehold en leeggezogen door 'de bankwereld'. Het eigenlijke werk, van mij, jou en iedereen, blijft onveranderd. Dat is wat nodig gedaan moet worden om het leven op orde te brengen en te houden. Dus er is per definitie altijd werkgelegenheid.

Speed drawing

With the totally deserved succes of Andrew Park's pioneering Whiteboard drawing voor RSA animate I am getting inquiries from clients if I could do this too... As a professional creative I tend to shy away from copying. Mostly because I am best in what I do naturally naturally. That flows easy the more I do it. But also a "me too" product can never win from the original. 

But requests from an important client force me to prove them that they need not walk to the competition. So right now I am trying to do whiteboard animation. Today I did a first try-out with a professional video crew. Aside from the outcome I had great fun and this definitively opens up new possibilities. The condensed information that results from the combining the power of visuals with the ease of a precooked story is just what today's audience needs. No time wasted on redundancy, just the concentrated content.

I hope to be able to share the results soon. So silence will signal failure here... ;-)

plaatje

't is vrijdag dus de focus verbreedt zich. ;-)

Op steeds meer plaatsen gaat men het ruimer zien.

Zo ruim dat men een nieuwe blik op de wereld ontwikkelt:

--
Harry van der Velde

zicht.com

(0031) 30 2762265

Nou moe

Today my brain 'worked' like this...

Familie

Vandaag was de hele familie bijeen om de 93e verjaardag van ons aller moeder te vieren.

Blessed holidays

The holidays in Garderen are a blessing. The simple cabin in the woods brings us exactly the peace and quiet to replenish our energy. Just sleeping, walking, reading and doing all simple trivial stuff that make our life feel normal again... This picture shows it well. It was taken at our first social event since months, the birthday party of our good friend Maria. 

Only now I am shaven again. It only took twoo words from Gerda: Lola borstel... Like always she was right. :-)

Pay Back Time

Sounds like the banking world is finally in for a good reality check.

Read the story on http://www.avaaz.org/en/bankers_behind_bars_f/?tta

And take action! I signed immidiatly.

Weer een tevreden klant

Vandaag m'n laatste serieuze (h)artwork van VOOR de vakantie over de digitale schutting gegooid. Reactie van de opdrachtgever: I Like! Dus een Happy Harry...

The times they are change...

Mijn leven volgt een scenario dat steeds meer afwijkt van wat ik wil of begreep of kon beheersen. Enerzijds poog ik me daar ontspannen aan over te geven, anderzijds wil ik zo graag weten hoe het dan wel zit. 

Dan begin ik weer te zoeken, te voelen en na te denken. Ik heb de neiging de kennis en ervaring buiten mij hoger in te schatten dat mijn eigenwijsheid. De meeste mensen die me goed kennen zullen deze opmerking meteen bestrijden. Ik sta bekend om mijn sterke meningen en oordelen. Wat blijkbaar minder opvalt, is dat ik ze graag en makkelijk inruil voor nog sterkere opvattingen. Want ik hang graag de beste zuiverste redelijkste waarheden aan. Voor mij is dat - voor zover ik nu dus weet - de beste manier om mijn paniek en onvermogen te hanteren. Want al vanaf mijn eerste bewustzijn heb ik grote moeite om te snappen hoe het allemaal zit en hoe ik dus adequaat reageer.

Op dit moment heb ik eigelijk geen goed idee hoe mijn leven verder zal verlopen. Op bijna alle vlakken, van de meest intime persoonlijke domeinen tot de globale politieke, economische en ecologische dreigt onheil. De roofeconomie van de machthebbers bedreigt de coherentie van complete samenlevingen en boven mijn eigen persoonlijke toekomst hangt Gerda's gezondheid als een zwaard van Damocles. En overal zie ik de touwtjes rafelen die alles bij elkaar houden...

Alleen door het leven als één grote les te zien, is er iets uit deze crises te halen. De beste manier van leren is fouten maken en daaraan is geen gebrek. Maar in de complexiteit de werkelijke oorzaken achterhalen is niet simpel. Het meest praktische is dan een goede theorie. Ik ken al een paar hele goeie, waardoor ik er hier en daar wil iets meer van snap inmiddels. Maar mijn generatie van zelfverklaarde wereldverbeteraars maakt zich op voor haar pensioen, terwijl de toestand in de wereld er niet echt op vooruit is gegaan. De les hier blijkt dat we zelf de grootste beperking en bedreiging zijn. 

Daar gaat mijn aandacht nu heen. De vrije wil blijkt weinig meer dan een noodzakelijke en onvermijdelijke ego illusie. En de macht en invloed van onze directe omgeving op wie we zijn en wat we doen blijkt juist heel sterk. En in zijn werking onder de radar van ons bewustzijn te blijven. In de vakantie ga ik dus het werk van Naomi Ellemers lezen. Die heeft daar een gefundeerde sterke mening over ontwikkeld. Daar hou ik wel van... Vandaag heb ik via haar webstekjes al gekeken naar zo'n typisch 'TV-itempje' over groepsidentiteit. En bovenstaand plaatje is daar mijn weerslag van. Wel leerzaam maar helaas een onaf verhaal met denkfoutjes vind ik. Als het leven het toestaat kom ik daar nog eens wat uitgebreider op terug...

Reality today

This visual better shows my state of mind and my 'natural' habitat.

In my street the building site next to the Design Centre is already falling apart before it is remotely finished.

All our efforts to make this place look better as well...

Alive and counting

For all those of you wondering where I've been...

Just hanging in here and counting my money. ;-)

You can't have your cake and eat it too.

Today once more I realised how impossible it often is to have the best of both worlds.

There mostly is a trade-off. Eternal peace is for the dead. For us, still alive, this means meandering between the extremes of basically any property of this reality...

Well, this is living this life...

goed idee

http://ht.ly/9srQo

Dit gegeven onsnapt aan elke redelijkheid

De baas kan redelijk zijn of onredelijk. Voor jouw gehoorzaamheid maakt dat niet uit. Want dominantie of onderwerping is een meer instinctief geregeld iets. Elk groepsdier laat zich koeieneren door de willekeur van het alfa individu. En elk individu aan de top wordt in deze positie geleidelijk corrupter. Dii is een inherente beperking, die we nu te boven moeten komen willen we een volgend niveau van beschaving kunnen bereiken.

It just won't fit

Freedom is easiest accomplished alone. On your own you can do whatever you want. But at the price of loneliness. People are not made to live alone. This is dilemma number one.
Then, if one would want a partner, there is the second dilemma. A soulmate or a sexmate? Biology forces the latter upon any healthy adult, but that will rarely fulfill the other urge at the same time. Although your hormones will make you believe so until it's mostly too late for change.
Dilemma number three waits in the group dynamics. Family life and tribal traditions ("culture") always will form your prefrence, habits and reactions for life. You can adapt yourself, fight to change it or leave.
ONE thing is sure: "It just won't fit". This imposibility to find rest is what we know as life...

Niks is nieuw, behalve mijn inzicht..?

In april begin ik aan mijn 60e levensjaar. Een bizar gevoel dat me tot in elke vezel verwondert, al was ik er zelf de hele tijd bij.
Achterom kijkend - waar ik op deze grijze en stille decemberdag even tijd voor neem - dan valt me vooral op hoeveel er is veranderd en hoeveel hetzelfde is gebleven. Een normale waarneming op mijn leeftijd weet ik ook meteen. Dit heb ik al eerder gelezen. Maar nu is de waarneming uit de eerste hand en dat is een heel andere beleving kan ik je nu vertellen. ;-)
Vandaag ben ik bezig met alles waar ik dit jaar niet heb afgekregen. Regelmatig bloggen bijvoorbeeld. Te laag gezakt op mijn prioriteitenlijstje lijkt het dan. Maar als ik er over nadenk, dan heb ik het bloggen vooral verwaarloosd bij gebrek aan focus. Ik wist niet meer voor wie ik schreef en waarom en waartoe. Terwijl ik dat duidelijk boven aan mijn blog heb genoteerd. Het is een egodocument en een geheugensteuntje en jij mag naar wens meelezen. Maar omdat ik die notities publiceer via internet, heeft het een aantal effecten. Die heb ik niet geregeld. Eerst bewust maar later dacht ik dat ik daar misschien toch iets mee moest. Die twijfel heeft de terughoudendheid gecreëerd die op zijn beurt de stilte veroorzaakte. En daarnaast deed mijn groeiende achterdocht de openheid ook geen goed. Dat is een gevolg van mijn leven hier in Antwerpen. Ik weet niet of ik dit nu vooruitgang vind, maar soit. Volgend jaar beter besluit ik nu.
Wist jij dat het begrip 'motivatie' pas bestaat sinds de klokken drijfveren hebben? De mechanische klok liet zien hoe het apparaat in beweging kwam zodra de interne drijfveer voldoende spanning had. Die analogie veranderde de kijk op ons eigen apparaat. Tegenwoordig vragen we ons af of we wel voldoende energie hebben en praten we vaker over 'onze batterijen opladen'. En als je nu vindt dat je hersens even tijd nodig hebben om dat te 'processen' te verwerken is dat dankzij de computer...

Trend: The virtual world will be organised by topic

(NOTE CONCEPT in progress)

This above statement is with me for years, (I drew this conclusion in PAINT, so you calculate the date) but now I think it starts to emerge in a noticable way in the evolution of the internet. Knowledge and information are muliplying. The need to locate this in an way that can be managed with a minimum of energy is growing. 

Two evolutions collide here. And maybe this is the new synergy. 

FIRST. As allways some people know more about some topic then others. This leds to the point that it is easier to ask them then to know it all. The experts are born. 

SECOND. Groups of people sharing certain interests is not new either. Action groups, pressure groups, lobby clubs, consumer platfoms, political parties, etc., etc. In the same time the internet connects us all better then ever before. 

SO: The combination of accessible experts AND organised groups focused on certain topics might lead to a new dynamic. Mutual stimulation of both developments could change the whole social landscape. Any interest with enough supprt can has access to all the knowledge and information it needs. This new acces to the best insights will boost our evolution, starting in the virtual realm of the internet...

Lifestyle influences cancer risk

A plant based diet is key to a healthy life. Here one more piece of proof:

Heavy red meat diet poses colon cancer risk: research

A National Cancer Center team said it has found people who eat large amounts of red meat are at greater risk of colon cancer and is advising consumption of beef and pork be pared.
Read more at www.japantimes.co.jp

Bomen kap Keyserlei in volle gang. MER procedure Masterplan ook.

Ik voel me ongeveer ademloos. Met de kettingzaag wordt op dit moment op de Keijserlei ook mijn geloof in de democratie omgezaagd.
En heb je dit gezien? Gewoon blind doorgaan met de schijnvertoning. Het volk vergeet snel, toch?

Nothing new, but we need to get organised

It is already on the web elsewhere, but now Zurich scientists confirm our fears: Alle wealth is owned by a very small fraction of the people. This is a system risk.

Amplify’d from www.newscientist.com

Any engineer or programmer knows the hazards of a tightly-coupled large system. Economists should have seen the same problem when the Soviet empire collapsed, but they didn't because economists are frauds. The solution is simple in concept. Decouple as much as possible. Break up the EU, eliminate multinational trade organizations. Return to the pre-1970 condition of sovereign nations making bilateral trade arrangements. Eliminate every incentive that favors cross-border flows of goods, capital and jobs; those should only happen when they give a real advantage to the PEOPLE of BOTH nations in the transaction.

Revealed – the capitalist network that runs the world

a "super-entity" of 147 even more tightly knit companies - all of their ownership was held by other members of the super-entity - that controlled 40 per cent of the total wealth in the network. "In effect, less than 1 per cent of the companies were able to control 40 per cent of the entire network," says Glattfelder. Most were financial institutions. The top 20 included Barclays Bank, JPMorgan Chase & Co, and The Goldman Sachs Group.

Newcomers to any network connect preferentially to highly connected members. TNCs buy shares in each other for business reasons, not for world domination. If connectedness clusters, so does wealth, says Dan Braha of NECSI: in similar models, money flows towards the most highly connected members. The Zurich study, says Sugihara, "is strong evidence that simple rules governing TNCs give rise spontaneously to highly connected groups". Or as Braha puts it: "The Occupy Wall Street claim that 1 per cent of people have most of the wealth reflects a logical phase of the self-organising economy." Read more at www.newscientist.com

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1f63f

We use our brain NOT to think

Since I read Stuart Sutherlands 1992 (!)book "Irrationality" I felt incomfortable about how we ineffectively we use our intelligence.

Well... It got worse since. There seems no hope for improvement. Biology forbids. Just maybe we can build machines smarter then us to make the right decisions for us. Because we fail. Terribly.

(Ah we already have them. But we do not like using them, do we)

Amplify’d from www.wallstreetjournal.com

Here's a simple arithmetic question: "A bat and ball cost $1.10. The bat costs $1 more than the ball. How much does the ball cost?" The vast majority of people respond quickly and confidently, insisting the ball costs 10 cents. This answer is both incredibly obvious and utterly wrong. (The correct answer is five cents for the ball and $1.05 for the bat.) What's most impressive is that education doesn't really help; more than 50% of students at Harvard, Princeton and the Massachusetts Institute of Technology routinely give the incorrect answer.

The Science of Irrationality A Nobelist explains our fondness for not thinking

When people face an uncertain situation, they don't carefully evaluate the information or look up relevant statistics. Instead, their decisions depend on mental short cuts, which often lead them to make foolish decisions. The short cuts aren't a faster way of doing the math; they're a way of skipping the math altogether.

In Mr. Kahneman's important new book, "Thinking, Fast and Slow," his first work for a popular audience, he outlines the implications of this new model of cognition. What are the most important mental errors that we all make? And can they be overcome?

This shouldn't be too surprising. The stock market is a case study in randomness, a system so complex that it's impossible to predict. Nevertheless, professional investors routinely believe that they can see what others can't. The end result is that they make far too many trades, with costly consequences.

What's even more upsetting is that these habits are virtually impossible to fix. As Mr. Kahneman himself admits, "My intuitive thinking is just as prone to overconfidence, extreme predictions and the planning fallacy as it was before I made a study of these issues." Read more at www.wallstreetjournal.com

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1f4vd

Google humor

Taking response ability

Complaining is waning your way out of real cooperation. You join in howling to the moon but you leave real change to the bolder ones. This way you try to have it both ways: Be part of the 'coalition' of the willing without leaving your comfort zone... I feel I am talking to myself right now!

Amplify’d from www.imd.org

If everyone is complaining all the time, we may mistake the resulting chatter for a genuine culture of constructive dissent. When the purpose of complaining is primarily social, the amount of new information contained in each complaint typically approaches zero. Spending all day listening to people moaning in well-worn ways may make you think that your ideas have been tested in the fires of disputation when in fact they have only been lightly toasted over the warm glow of comforting complaint." Weeks observed that, to be heard over the chattering din of social complaint, those wanting to complain in a bid actually to improve things must work hard and speak loudly. They must break the cultural norms of polite social complaint and raise their voice in a way that will seem rude, illegitimate and out of bounds. "We have a name for people who are willing to take this risk: leaders. We have other names for them too, though: cranks, loudmouths, loose cannons and troublemakers. Read more at www.imd.org

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1eoya

This is the (r)evolution

This will be the big change. Not from the technology, but from cocreation. The consiensness of all those separate individuals that they ar IN power just as log as they autonomously handle the balance between their own interest and the wellbeing of the whole community of man.

Amplify’d from www.barrypopik.com

Entry from October 03, 2011 People’s Microphone or People’s Mike (using voices for amplified sound) The September 2011 “Occupy Wall Street” protests didn’t have a permit to have amplified sound (such as a bullhorn). Instead, a speaker would speak a few words and the crowd woud act as a “microphone” by repeating them. The name “people’s microphone” (or “people’s mike") has been cited in print since at least September 21, 2011. ABC News Protesters Vow to Camp Near Wall St. Indefinitely By MEGHAN BARR Associated Press NEW YORK September 21, 2011 (AP) In a small granite plaza a block from the New York Stock Exchange, a group of 20-somethings in flannel pajama pants and tie-dyed T-shirts are plotting the demise of Wall Street as we know it. Forbidden from using a microphone — they don’t have the proper permits — the group got creative. “What we do is a people’s microphone,” Reed said. “So the person who’s speaking says a couple of words and then the whole crowd repeats it so everyone can hear. It’s actually beautiful.” Read more at www.barrypopik.com

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1ekvu

een ontwerpweekend over een wereldprobleem

lijkt me erg leuk.

Mijn agenda is eigenlijk bezet... kijken wat ik kan doen...

looks cool and useful! see what I can do...

Amplify’d from www.globalsustainabilityjam.org

One weekend in October, creative, passionate people will meet, form teams & get to work in an energetic, global, face-to-face event. They'll have fun creating brand-new real-world designs, projects and initiatives which might make a difference... join us! Read more at www.globalsustainabilityjam.org

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1ejtq

We are the trinity of mind, heart and body

Once again I encounter this division in three, in yet another field. It becomes time to unite alle this in one big picture...

Amplify’d from integrationtraining.co.uk

Somatic means the study of the conscious body (rather than the body as an object).

Somatic Assessments

somatic assessments as an essential leadership, communication and life skill

the key thing is to be working with people rather than doing it “to” them. The best somatic assessment is still just a gues

It is easy to see if people are unstable and off centre of “have got themselves together.”

re you centred reading this? Physically, mentally, emotionally?

head (intellect), heart (emotions) and hara (a Japanese word for the centre of the body, refers to body and intuition). Read more at integrationtraining.co.uk

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1edll

Kindness is not always good

One more insigth from evolutioanary biology. Timely I hope.

It's Darwin AND Margulis, guys. Please combine this with David Sloan Wilson's work. http://evolution.binghamton.edu/dswilson/

Amplify’d from www.barbaraoakley.com

Cold-Blooded Kindness is a terrific book. It combines old-fashioned narrative skills with new insights from science and a tough-minded view of good and evil that is neither sentimental nor cynical

fresh perspectives to fascinating subjects by applying knowledge from many different disciplines.

real world insights by working in lots of different places and doing very different things

Pathological Altruism

one of the few books in evolutionary biology I've read in the past ten years that taught me something completely new Read more at www.barbaraoakley.com

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1e49p

idee voor 2060

ik wil in de klapei een avondje met 2 films: Les Barons + rabat

Reality check

Of course you should nurture great idea's and strong desires.

Following them is what makes life worth living.

But at a certain point they will have to land on the bottom line...

Does everything work out in reality the way you wished and planned?

And did it bring you what you wanted? The real life experience can turn out expensive if you did not estimate your bet well enough before hand. So it is wise to begin with the end in mind and to wonder if you have all it takes to get there. The journey to succes begins with preparation.

What drives me?

This morning I stated to myself that I am maturing. Not only because of my 59 years of lifetime, but also because my inner workings are changing. Testosteron no longer dictates all my attention span. Experience now helps me avoid many previous mistakes and time wasters. But the journey along my personal timeline has brought me new views rendering most of my achieved understanding useless and/or trivial. It is like in a computer game. As soon as one level is mastered, you enter the next one. The game still follows the same universal rules, but other then that everything works out differently. In business these days they like to call this 'disruptive'. And that's exactly how it feels to me. I feel distrupted. 

Break: This writing got disrupted by the entrance of Gerda: "Where should all these newspapers and magazines go?" "Did  you read them all?" Ah... not yet. Information overload, knowledge hunger plus the quest for true wisdom. Another topic... A quick selection makes 90% end up in the recycle bin. The rest on the "Read this pile". One rough clipping makes it to my desk. Then serendipidity kicks in. 

Next to the article on neuroscience I meant to google is yet a smaller one. It is about endocrine distruptiveness. EDCs, endocrine disrupting chemicals interfere with the function of the parts of the brain which regulate hormone release. They are now increasingly found in the dust under our beds... Already free will convicibly is proven to be non extistant, but I now find myself to be influenced by chemicals. Originally meant to make life easier and business more profitable. In this depressing context I still long to maintain the ever shifting balance between my desire for my own well being, pleasure and comfort and my urge to contribute to the greater good. But the question: "What drives me" did not get much clearer yet. I do however come to trust the process of life a little more. Even though it will eventually lead to my death. I will have to take it step by step.

Subsidieparasieten

Er bestaat een soort dieven die ik subsidieparasieten zou noemen. Echte witteboordencriminelen die zich als verlichte ondernemers voordoen. Ze beloven de 'afslankende marktgerichte' overheid dat ze haar plannen daadkrachtig waar zullen maken. Ze blijken precies de pasklare oplossingen te bieden om de dromen van de overheid gegarandeerd en winstgevend te realiseren. Met mooie beloften zoals werkgelegenheid en innovatie suggereren ze een toekomstvisie vol economische voorspoed. Middels mooie contracten krijgen hun BV's toegang tot onze subsidiegelden. Maar zodra die potjes leeg zijn, gaan de ondernemingen, helaas helaas, toch failliet. De bestuurders zijn "godzijdank" privé beschermd door hun buitengewone aansprakelijkheid. En kunnen dus dezelfde truc meteen herhalen. (Meer hier)

Wetenschappelijke reuzen nu ook te zien als echte mensen

Op webofstories.com ontdek ik tot m'n grote vreugde veel van de grootse wetenschappers van de vorige eeuw. Op 'film' veranderen indrukwekkende grote namen opeens in verbazingwekkend gemiddeld uitziende echte mensen. Ik zag even een zeer aimabele Manfred Eigen en een Donald Knuth, wiens lichaamstaal voor mij verrassend contrasteert met zijn verbluffende schranderheid. Hier wil ik meer van zien. De verhalen zijn prettig is kleine stukjes geknipt. Dus af en toe een tussendoortje, een brainsnack, dat mag...

Mental metamorphosis or just old age creeping in?

Getting back to work after the holiday season feels different from previous years. I do not know why (yet?), but my brain started to reorganise without any decision from my conscious part.
Hopefully this will turn out for the better. ;-)

Humans creating happiness

Nadine hits the nail:

Amplify’d from blogs.forbes.com

see each other as human beings who actually cared deeply about the same outcomes Read more at blogs.forbes.com

 

See this Amp at http://amplify.com/u/a1aatg