immuunsysteem

Kanker heeft helemaal niets te maken met je immuunsysteem, of de conditie ervan. Het immuunsysteem is er om kwalijke invloeden van buiten te bestrijden. Kanker is 'eigen' en daar heeft het immuunsysteem niets tegen.

An overview of graphic facilitation.

It is easy to understand that architects and building contractors can not communicatie effeciently without proper drawings and maps. 

But this also applies to any other field that needs to convey complex situations and have meaningful conversations about it.

Graphic facilitation is a still emerging field that started around the turn of the century. I did it for years, before it had a name. It was in 2006 I first found the Grove on internet and the same year encountered people who did related stuff. Today ii is growing very fast.

USA Pioneers in this field are David Sibbet  and Dave Gray.

David founded the Grove

Dave founded Xplane
Profesionally I regard myself as being on the same level. But I failed in building a company out of it. I hate to lead, to control and waste my time organizing the life of others. ZICHT is still a one man company.

I worked at IMD a lot with Keith Bendis. He is essentially cartoonist and illustrator. His interest lies in drawing and not the business content, so he just does recording. With a crazy syle and sense of humor.

Brandy Agerbeck is very good content wise. And then there are a lot of lesser gods, but this should help you to get a good impression.

Hebben we dit niet zelf gecreëerd?

Ik heb de eerste gastarbeiders zien binnenkomen. Apart gehouden in barakken op het fabrieksterrein, waar ik als jongen vakantiewerk kwam doen. Vriendelijke boeren die naast me de gekte van de lopende band verdroegen. Ik drie weken, zij jaar na jaar. En de gasten zijn nooit terug gegaan, maar haalden uiteindelijk hun familie hierheen. Want je leven geven in de fabriek was een toekomst geven aan je kinderen.

Maar wij hebben schandelijk nagelaten deze gasten een fatsoenlijke permanente plaats in ons midden te geven. En we hebben ze niet veilig in ons midden opgenomen, maar we hebben ze geëxploiteerd en verwaarloosd. De eerste generatie is 'verbruikt human capital'. Dat deze laisser faire behandeling als postmodern multiculturele tolerantie werd weggezet, doet niets af aan onze gemakzucht. Er niet echt bij horen is een pijn die biologisch is geprogrammeerd en niet cultureel. Wat doe je als je er niet echt bij mag? Dan begin je toch je eigen kringetje? Eén die zich afzet tegen de rest. Dat is voor moslimextremisten niet anders dan voor bijvoorbeeld de gothic gasten.

 Wij associëren onze betere welvaartspositie graag met een 'betere' of 'ruimere' opvatting over het bestaan en onze samenleving. Ik hoop dat dat waar is. Maar daar hoort dan een eerlijk zelfbewustzijn bij en het vermogen verantwoordelijkheid te nemen voor eigen fouten en nalatigheden. Dus als we naar de oorzaak willen, moeten we naar onze Nieuwe Nederlanders toe en in gesprek gaan over onze nalatigheden.  

Samuel Bowles on how humans came to be moral and cooperative.

In his book A Cooperative Species: Human Reciprocity and Its Evolution, 

Bowles explains the following:

Genetic and cultural evolution has produced a species in which substantial numbers make sacrifices to uphold ethical norms and to help even total strangers. Cooperation with fellow group members has been essential to survival. Groups that created institutions to protect the civic-minded from exploitation by the selfish flourished and prevailed in conflicts with less cooperative groups.
Key to this process:

the evolution of social emotions such as shame and guilt,
our capacity to internalize social norms so that acting ethically became a personal goal rather than simply a prudent way to avoid punishment.

Moeten we weg bij Facebook?

In Trouw een artikel met bovenstaande titel.

Ik heb bewust gekozen om op fb te reageren en niet bij Trouw. Wat betekent dat? 

Heel veel mensen, voor - en tegenstanders, vinden fb fijn om zo allerlei contacten bij te houden. Blijkbaar is er daarvoor geen betere plek. Anders zaten hier niemand meer.

Wat is hier nieuw aan? Alles wat ik deel en door anderen wordt 'geliked' is door mijzelf op dit gratis platform openbaar gemaakt. Precies zoals ik iets deel met een vriend die het vervolgens doorverteld. Dan begint het vuurtje te lopen. Alleen op fb gaat dat 1000 keer sneller. En handiger ook.

We doen dit op de website van Mark Zuckerberg c.s. En daar gelden zijn regels. En het is helder dat hij ons contacten-netwerk zo goed faciliteert uit eigenbelang. Zoals je je verplicht tot consumptie in een café, aanvaard je hier advertenties omdat je zo voor je aanwezigheid betaald. Tot zover lijkt het me redelijk fair.

Wat is nu het echte nadeel? Ik zie er nu twee:
1
Zelf vind ik het lastig dat ik over deze 'deal' nauwelijks kan onderhandelen. Het is te doen of te laten. Hoe praat ik als individu met een 'instituut'?
2
En er komt een punt dat fb zo groot wordt dat ons collectieve voordeel bijna een maatschappelijk belang wordt. Zoals niemand nog zonder internet kan. Dat is gelukkig formeel van niemand.

Wat moeten we doen als een privé onderneming zo groot en machtig wordt dat we niet zonder kunnen of willen? Dat probleem hebben we al. Banken zijn privé ondernemingen die we niet durven afschaffen, ook al is bewezen dat ze ons bedriegen en bestelen. 

Het 'fb probleem' lijkt me een veel algemener probleem. We creëren 'instituten' die groter worden dan onszelf. En sommigen worden monsters die zich tegen ons keren. 

Ik heb in alle discussies nog geen oplossingen gehoord. En zelf tob ik daar wel over. Iemand ideeën?

Step up and forward

We desperately need to rise above these two historical patterns that hold us back from advancing to the level of civilisation that will enable us to survvive todays challenges. Those patterns are 'Divide and Conquer' and 'Hide and Cheat'.

Right

No priveledge or ownership should exclude anybody from any knowledge to live life better. This knowledge should be available to all mankind in order to advance the evolution of life. Patents and excusive properties are subject to this greater interest. This should be a guiding principle in legislation. We will not treat each other as exploitable assets, but respect each others unalienable humanity.

Dit helpt je rijk worden

Dagelijkse gewoontes, relaties, nieuwe mensen, sparen, initiatief, creativiteit, passie, gezondheid, risico's...

Hoe dom is de Post

Toen ze nog PTT heetten wisten ze al dat ze ooit zouden verliezen op brieven. En wel zodra het Postmonopolie zou verdwijnen. Dat is nu het geval. De huidige exploitatievorm heet in de zakenwereld zonder enige schaamte: 'harvesten'. In de resterende jaren worden alle mogelijkheden gebruikt om zoveel mogelijk geld te persen uit het stervende bedrijf. 

Begrijp goed: Elk bedrijf bestaat in de eerste plaats om de eigenaars te verrijken, niet om de klant te bedienen. Die is de geldbron. Dat het erg stom is om het meest fijnmazige logistieke netwerk van Nederland op te offeren aan dit kortzichtige winstbejag, is nog niet breed doorgedrongen. Terwijl de handel over internet explosief groeit. Daarmee verplaatst de fijnmazige distributie van onze consumptiegoederen zich van de winkel naar onze voordeur.

nice read

https://wikileaks.org/Transcript-Meeting-Assange-Schmidt.html

mooi huis

"House in Balsthal / PASCAL FLAMMER" 18 Mar 2014. ArchDaily. Accessed 18 Jul 2014. <http://www.archdaily.com/?p=487556>

Harry van der Velde

zicht.com

(0031) 30 2762265

OV-absurditeiten

Als gevolg van het Fyra-debacle en andere openbaar vervoer falen heb ik de laatste tijd heel weinig met het openbaar vervoer gereisd. Ik deed bijna alles met de Cambio deelauto. Dat heeft ook zijn eigen voor- en nadelen.

Gisteren moest ik naar Rotterdam en leek de trein net wat relaxter.

Zo ontdekte ik dat de nieuwe OV-chipkaart die ik had aangevraagd nooit was binnengekomen.

De OV-chipkaart omvat tegenwoordig ook mijn NS kortingskaart en OV-fietsabonnement.

Gisteren dus op de trein. Met een on line gekochte papieren NMBS pdf print. (Want aan het loket betaal je enkele euro's meer.)

In Rotterdam Blaak kon ik het station niet uit. De automatische poortjes kunnen alleen open met een OV-chipkaart! Ik 'ontsnapte' langs een passagier die het station binnen moest.

Vandaag geduldig gebeld naar de NS-klantenservice 030 751 5155. Na een minuut of zes geduld eindelijk een vriendelijk mens aan de lijn. Mijn adres in de computer bleek onjuist. Het huisnummer kon met de nodige moeite worden veranderd van 3939 in 39. Mijn 'Voordeeluren' werden voor drie weken beschikbaar gesteld op mijn tijdelijke anonieme chipkaart in afwachting van de bestelde nieuwe OV-chipkaart.

De overige zaken moest ik regelen met de OV-chipkaart organisatie via 0900-0980. Daar kreeg ik aan het eind van het telefoon labyrint een dame aan de lijn. Haar accent en gedrag deed me vermoeden dat ze in een call centre in Azie werkte. Hoewel ze op mijn vraag daarover beweerde dat ze in Amersfoort zat. De mededeling dat ik in Antwerpen woonde zei haar bijvoorbeeld niets.De verdere conversatie was bizar en vruchteloos. Het bleek dat een OV-chipkaart alleen wordt geleverd op een Nederlands adres! Voor klachten kan ik terecht op hun web-site. Zoek het maar uit. Zo ben ik zonder verder bericht of verhaal ook mijn OV-fiets kaart kwijt. 

De OV-fiets.nl website zelf laat me ook niet meer inloggen en wijst me door naar een nieuw NS site http://www.mijndeurtotdeur.nl/ Die vraagt een wachtwoord. Ik heb daar met mijn mailadres een nieuwe aangevraagd. Die is nog niet binnen.

Alles is zo georganiseerd dat ik geen kant op kan en geen echt mens kan vinden die ik op zijn/haar direkte (deel-)verantwoordelijkheid kan aanspreken.

Het systeem sluit perfect, lijkt het. Wat zekerder is, is dat ik er buiten sta nu...
Mijn OV-fietsabonnement blijkt volgens een mail van 11 maart 2014 gekoppeld aan de kaart met nummer 3528023418719984. Ik heb mijn voornaamste commentaar ook maar via Twitter ge-uit. Over een week nog eens proberen...

Serving the right higher purpose

A good conversation with one of my best clients brought up this picture.

An essential question to consider timely, if you do not want to waste your good efforts just to find out you ended up in the wrong place!

trends, opportunities and needs

Een rondgang langs de meest opwindende en uitdagende technische ontwikkelingen is goed voor een aangename dagbesteding. Maar de impact van een dagje rondneuzen en studeren is minder rustgevend. De ontwikkelingen versnellen nog steeds en er zijn een aantal technische mogelijkheden die bijna marktrijp zijn. Er gaan serieuze slagen vallen, zodra deze nieuwigheden elkaar zullen beïnvloeden in de jonge praktijk. Het is de totaal onverwachte combinatie van ideeën en technieken die ons gaat verbijsteren. Binnen afzienbare tijd zullen er op meerdere terreinen een aantal beperkingen wegvallen die nu nog ons bestaan inperken. Ten goede en ten kwade. De wetenschap heeft aangetoond dat een ramp de onvoorziene opstapeling is van fouten en vergissingen. Op zichzelf zijn veel afzonderlijke problemen hanteerbaar, maar de combinatie ervan is schokkend en overweldigend. Voor revoluties geldt hetzelfde patroon. En er wachten ons meerdere revoluties, omdat een aantal ontwikkelingen elkaar onvermijdelijk gaan beïnvloeden. Deze documentaire geeft als voorbeeld een overzicht van technieken die het treintransport drastisch kunnen veranderen. Afzonderlijk zijn ze interessant, maar combineer er twee of drie en je hebt een revolutie. De traagheid van grootschalige besluitvorming rond infrastructuurprojecten maakt deze verandering iets minder dreigend, maar de meeste ontwikkelingen zijn sneller. Veel sneller. Regeren is meer dan ooit vooruitzien. En vooruitzien dient hoogstnoodzakelijk een serieus vak te worden.

De recente combinatie van dreigingen (1 voorbeeld) en mogelijkheden op het gebied van energievoorziening hebben geleid tot enorme investeringen in opslag van energie. Vooral in batterijen en verwante elektrische technieken, de meest acute bottle neck. Er worden nu zoveel hoopgevende technische doorbraken vermeld (1 voorbeeld), dat je rustig mag aannemen dat het binnen een aantal jaren mogelijk wordt om overal en altijd een overvloed aan energie op voorraad en beschikbaar te hebben. Dat alleen al verandert alle machtsverhoudingen op de wereld. 

Maar de technieken voor het oogsten van energie zijn ook volop aan het ontwikkelen. Als wegen zonnepanelen worden is overal overvloed aan energie. Het project om dat te realiseren is al tweemaal overtekent bij de crowdfunding. En dat succes trekt volgers en investeerders aan. Hierdoor wordt de wereld opeens onafhankelijk van de bestaande energie-infrastructuur. Denk zo'n weg door Afrika, het continent dat gaat exploderen op veel fronten, dan gaat er een wereld open. Iedereen betaalt daar al met z'n mobieltje, maar binnen afzienbare tijd is dat mobieltje ook slimmer dan ieder van ons. Zeker met dit omnipotent geheugen, dat ook al bestaat. En dat ding communiceert heel zeker frequenter en consequenter met ALLE overige apparaten en apparaatjes met een digitale chip. Via hun eigen internetjes, buiten ons mensen om... Combineer dat met de jongste trends onder de ondernemende nerds en je weet dat het hard zal gaan. En verder dan je nu denkt! De man die dit soort ontwikkelingen heeft voorzien is Ray Kurzweil. Niet voor niets ingehuurd door Google.

Dankzij het feit dat biomimicry eindelijk ook wordt herkend als een winstgevende bron voor innovatie hoeven we de meest briljante oplossingen niet meer uit te vinden, maar simpelweg te kopiëren van moeder natuur. En dan weer te her-combineren. Want deze robots komen uit de 3d printer! Die zelf ook een robot wordt. En dit gaan we zien op elke schaal. Zwermen nanorobots die je inneemt voor je ontbijt tot bouwers van megastrucuturen.

Onze mogelijkheden nemen dus enorm toe en het is aan ons om de uitdagingen die zo ontstaan handig en soepel op te vangen, zonder onze menselijke samenleving te ontregelen. Hoewel juist dat ook voor een deel nodig zal zijn. De rigide vaststaande hiërarchische structuren hebben, naast hun kracht en robuustheid, een aantal beperkingen waardoor ze niet snel en effectief kunnen reageren op een wereld die steeds sneller evolueert. Bedrijven die dat hebben durven loslaten blijken een enorme sprong voorwaarts te maken. Semco van Ricardo Semler is één van de bekendste voorbeelden. Het totaal nieuwe en eeuwenoude is dat goede samenwerking de sleutel is.

De wereld biedt momenteel meer onvoorziene uitdagingen dan ooit tevoren. en dus meer kansen voor elk ambitieus en dapper mens om deze creatieve uitdagingen aan te pakken. Maar dat hoeft niemand alleen te doen. Sterker nog, dat is vandaag de dag geen heilzame weg meer. We hebben elkaar meer dan ooit nodig. En niet meer enkel reactief uit angst, maar pro-actief en creatief, namelijk om fantastische dingen te doen.

Overvloed aan dankbaarheid

Dit is een idee die nu net invalt. Nog niet doordacht. Ik beschrijf het nu tegen het vergeten. Maar stel...

Stel dat dankbaarheid geld zou zijn?
Hoe zou dat (uit-)werken? Er zijn twee mogelijkheden: Eén: Als ik bedank, doe ik dat in het vervolg in euro's. Dan zou de spontane dankbaarheid snel uit de wereld zijn, vermoed ik. 

Maar stel nu dat mijn dankbaarheid geld schept? Zoals de banken dat tot nu toe doen? Bijvoorbeeld zeg ik tegen het object (subject?) van mijn dankbaarheid: 'Mijn dank is 5 euro groot.' 

En ik app dat naar een soort 'bank'-platform, die dat bedrag aan zijn rekening wordt toegevoegd. Dat wordt dan uit het niets gecreëerd, precies zoals nu hypotheekschuld geld creëert. Wat zou dan het effect zijn?

1. Meteen wordt gedrag dat anderen blij en dankbaar maakt concreet lonender. Vooral nieuw gedrag, want een mens went ook snel aan gemak. Een nieuw prettig verschil roept dankbaarheid op.
   
2. De hoeveelheid geld neemt toe. Inflatie is een risico, maar als het systeem tot evenwicht komt zou de toename van het vermogen de verbetering moeten weerspiegelen van de wereld door al die tot dankbaarheid stemmende acties. Kortom, de wereld is echt meer waard geworden...
   
3. Vooral zaken die een gevoel oproepen renderen volgens deze methode. Een muzikant oogst meer waardering dan een vuilnisman.
   

Dit zijn mijn eerste gedachten bij deze inval. Op het 1e gezicht is het een aangenaam idee. Welke voors en tegens zie jij? Ik hoor [lees lees] ze graag. In dit waarde-systeem is er in ieder geval geen tegenstelling meer tussen een depressie en een depressie. Hm... Andersom dus ook. Happy!

Hippie 2.0

Op de Correspondent zag ik een prettig filmpje:
https://decorrespondent.nl/551/in-griekenland-is-er-leven-na-de-crisis/22199988360-a86feb57

Met als titel : "In Griekenland is er leven na de crisis"

Herkenbaar idealisme, hopelijk wat slimmer gerealiseerd dan wat ik - en vele tijdgenoten - probeerde . Ik schreef als reactie dit commentaar:

Ik deed in de jaren 70 en 80 met hart en ziel mee aan democratisering, werken in een kollektief en wonen in een woongroep. Gelukkig niet alles tegelijk, want al deze vormen zijn pijnlijk gesneuveld in de harde werkelijkheid. En dat terwijl de analyse in de film correct is: "The system opposed on us will mathematically fail."

Welwillende moedige pioniers kunnen met inzet, volharding en intelligentie het veel beter doen dan wij nu. Dat bewijst deze film en dat doet me goed.

Maar zelf 'sadder and wiser' heb ik lang gezocht naar een verklaring van het falen van ons Hippiedom 1.0. Ik vond het fatale patroon in een onderzoek bij muizen. (En nee, zoveel anders zijn wij heus niet.) 

Heel kort samengevat gaat dat zo: Elke sociale populatie bestaat een spectrum van individuen die varieert van extreem -zeg maar psychopatisch- egocentrisch tot even extreem prosociaal of altruïstisch. En er blijkt een verband te bestaan tussen exploratieve eigenschappen en prosociaal gedrag. Ten tijde  van crisis mijden juist deze types de verhardende overlevingsstrijd en verlaten de groep om elders hun heil te zoeken. Het is dus een heel specifiek soort dat opnieuw begint! De uitzonderingen die men dus ook collectief voor gek verklaard. De typische pionier die hulpvaardigheid enzovoort hoog in het vaandel draagt. In de film heeft men het ook voortdurend over dit soort waarden. Het acroniem Free and Real vat het mooi samen.

Dit speciale karakter van de pioniers verklaart het succes van dit soort vroege gemeenschappen. Maar vroeger of later ontstaat er een andere dynamiek. Het succes trekt namelijk een ander soort individuen aan, de opportunisten, exploitanten, intriganten en machtsbeluste asocialen. De meesten zullen zich eerst ook voordoen als welwillend, sociaal en coöperatief. Tot zij de macht hebben gegrepen en alleen nog hun eigen belang dienen. En zodra er strijd en dreiging is zullen alle betrokkenen -ook de meest vriendelijken- noodgedwongen terugvallen op agressie.

De meest geraffineerde profiteurs daar zul je niks aan merken. Die worden een gewaardeerd onderdeel van het systeem en profiteren als hoogstaande notabelen van de schijnbaar terechte voordelen die hun schijnbaar logisch en vanzelfsprekend toevallen. Omdat dit een natuurlijk patroon is, zal het bijna niemand opvallen... Maar kijk maar eens goed om je heen. Dan zie je de profiteurs zo zitten.

Wat het filmpje demonstreert is in principe perfect mogelijk. Ik hoop dat zij 'onze' fouten niet meer hoeven maken. (Zoals blind vertrouwen en ongefundeerd optimisme.) Maar hoe kunnen we machtsverdeling binnen de perken (van het gezamenlijk belang) te houden? Deze oplossing van deze puzzel ken ik nog niet. Ik ben blij met de onderzoeken van de Correspondenten naar hoe 'het' allemaal wel of niet werkt.

En ik hoor graag van mensen die het al beter weten dan ik...

Hebben jullie dat nu ook?

Mijn teleurstelling als 60-jarige ex-idealist wordt wat geheeld door de hoopvolle waarheden die worden verspreid door De Correspondent als instituut (pas op!) en De Correspondenten als frisse jonge honden. Prachtige morele vertellingen zoals deze vandaag weer.

Dienen versus verdienen...

Zo 'resoneer' ik nu ook weer bij een artikel over die Schat van de Rabobank, met een opmerking als deze: "Het idee dat het klantenbestand tegelijkertijd eigenaar is van de bank maakt dat bancaire dienstbaarheid in de genen van de coöperatie zit. Hoe de coöperatieve vorm echter in de eenentwintigste eeuw, met veel minder gemeenschapszin, moet werken, is nog een open vraag." 

Dat lijkt qua achterliggende systeemproblematiek natuurlijk heel erg op dat wat andere Correspondenten zoals Rutger en David aandragen. En dus ligt het voor de hand om ideeën, benaderingen en oplossingen die zij bespreken ook hierop te projecteren.

(De Google Doodle verwijst vandaag naar Claude Lévi-Strauss en zijn Structuralisme!)

Ik dacht meteen heel blij: "Bestuur de coöperatie ook middels loting en geeft iedereen een basisinkomen."

En daarna wat zorgelijker: "Al deze groeiende inzichten leiden uiteindelijk onvermijdelijk tot een bepaalde consensus. Bij de lezers en de schrijvers. Ik voorzie dus een verzadigingspunt waarop de behoefte dwingend wordt om iets te doen met de ontwikkelde opvattingen. Er komt een moment dat we helemaal overtuigd zijn (cq elkaar overtuigd hebben) van ons gelijk en van de noodzaak onszelf en dus de wereld om ons heen bij te sturen/ te redden. En voor mijn gevoel komt dat moment zo snel dat we het daar ook over moeten hebben en ons dienen voor te bereiden."

De Correspondenten, de scheppers en brengers van deze boodschappen zijn daarom nog niet verantwoordelijk voor de inhoud. Wij allen - schrijvers en lezers -als bewuste burgers weer wel. Het zijn onze eigen problemen waarover we lezen, toch? Hoe bereiden we ons nu voor op wat er zo te zien spoedig komen gaat? De Arabische lente bewijst dat faceboeken alleen niet voldoet... Wat werkt wel?

Waarom we onze echt grote problemen niet oplossen

1.

Regressie onder spanning

2.

Alleen actie bij acute noodzaak

3.

Schaalgrootte en snelheid van impulsen binnen ons waarnemingsvermogen

4.

Voor de oplossingen geldt hetzelfde. Duurt het te lang, dan laten we het na.

Meer plezier met een staatsbankier

De oplossing van dit probleem is simpel en ligt voor de hand. En exact volgens Einstein: Precies buiten de denkwijze die het heeft veroorzaakt.

Dit gaat niet over of en hoe we crises en rampen kunnen voorzien of voorkomen. We zullen altijd ooit verrast worden. En soms ook, zoals nu, in de shit terecht komen en elkaar dat zwaar verwijten, voordat we ons tot werken zetten. Dan hangt onze toekomst letterlijk af van ons gezamenlijk vermogen om orde te scheppen en de stinkende troep op te ruimen. 

Geld is een instrument van algemeen nut. Dat hoort niet in handen te zijn van een winstgerichte onderneming met een beperkte aansprakelijkheid zoals de huidige banken. Zeker niet als de feitelijke risico's uiteindelijk bij de belastingbetalers terechtkomen zoals nu. Per saldo (!) komt de eindafrekening in onze gezamenlijke schatkist terecht.

Dat is nu de harde werkelijkheid. En elke oplossing begint met het aanvaarden daarvan: Wij betalen de schade van de bankiers uit de schatkist. En zolang we dat systeem niet veranderen, gebeurt het nog een keer. Mogelijk met fatale schade 'Fukushima style'.

De oplossing is verrassend simpel. Zonder grote systeemveranderingen. Het bestaat in principe namelijk al...
Geld dient te worden gecreëerd en beheerd door een non-profit publieke organisatie. Bij ons heet dat De Schatkist. Onze gezamenlijke huishoudpot waaruit de bankiers nu gratis mee mogen graaien.  Die bevat namelijk letterlijk ons gezamenlijk vermogen. Dat wat we beter gebruiken om onze problemen structureel op te lossen.

Maak van Geld een staatsmonopolie en regel al je geldzaken via Staatsbankieren. Dat bestaat al voor instituten en vreemd genoeg niet voor mij. (Ik stal mijn geld vandaag veel liever bij de overheid.) Laat alle bankiers voor hun geldspelletjes maar gaan lenen bij De Schatkist en voor eigen risico ermee ondernemen zoals elke andere ondernemer. Geheel voor eigen risico.
Kan dat idee eens verder onderzocht worden door wat slimmeriken? Daar wil ik wel een quant op loslaten... of anders een Correspondent. ;-)

Van wie zijn de spelregels?

Sinds een paar weken ben ik ongegeneerd actief op allerlei sociale netwerken. Met als belangrijkste nieuwe webstek het infameuze facebook. Met alle gevolgen van dien. En wel precies op het moment dat de omgang met privacy in het centrum van de maatschappelijke aandacht staat.

Ook op de website van De Correspondent zijn onder meer hierover interessante discussies gaande. Zoals wie heeft het voor het zeggen op het internet?

Maar ook tijdens die discussie ervaar ik dat ik altijd onderworpen ben aan de (on-)mogelijkheden die al dan niet bewust en intentioneel worden geboden door de ontvangende partij. Bij dit schrijven Google en anders wel facebook, LinkedIN, Wordpres,s enzovoort, enzoverder. Het is altijd de EIGENAAR die dat per saldo bepaalt. En juist dat maakt autonomie en vrijheid zo belangrijk.

In elke maatschappij ontstaat altijd en onvermijdelijk deze tweedeling: Mensen die eigenmachtig kunnen zijn en de machtelozen die dat niet kunnen. Dit is op zich al een pleonasme. (NB Of de machteloosheid zijn oorsprong vindt in nature, nurture of nog iets anders verandert niets aan deze conclusie.) Zie ook Tjeerd Andringa hierover.

Vandaag constateren wij dat de tweedeling gevaarlijk extreem geworden is: 1% van de mensheid is eigenaar van alles. En dat heeft als gevolg van natuurlijke wetmatigheden kwalijke gevolgen. Mensen worden er zelfbewust van maar zonder tegenspel uiteindelijk ook eigengereid en egocentrisch. Recent onderzoek illustreert dat pijnlijk overtuigend. De bovenlaag van de samenleving kan en zal zich dus veroorloven zich af te wenden van oncomfortabele ellende die hen niet direct raakt. Van alles wat maar ver genoeg van het comfortabele bed is. En daarvoor volstaan maar twee van de zes stappen van verwijdering.
Dat geldt niet alleen voor de superrijken, maar ook voor mensen van mijn welvaartsniveau. Ook ik weet van de omstandigheden van mijn Bulgaarse schoonmaakster, mijn Congolese chocoladeproducentjes, Bengaalse naaistertjes en alle Chinese productiemedewerkers. Maar dan beïnvloedt mijn dagelijkse comfort niet en mijn gedrag evenmin. Terwijl ik het donders goed weet. Maar ik heb geen 'skin in the game' zoals Taleb dat noemt.

De laatste tijd gaan er steeds meer stemmen op om de grootste ellende verrassend simpel en stuctureel aan te pakken:
Geef de armen geld en ze zijn niet arm meer!
Rutger Bregman verwoordt het verfrissend in zijn artikel, maar zoals hij ook schrijft, hij is zeker niet de enige. Internationaal klinkt het ook steeds vaker. Het meest concreet is nog wel dit Europees Burgerinitiatief voor een onvoorwaardelijk basisinkomen. Dat lijkt een prima manier om de ergste effecten te blokkeren. 'Protecting the downside' heet dat in management jargon. Maar dat verandert het patroon nog niet.

Hoewel dat mijn grootste wens is, vraag ik me af of dat ook wel kan. Verschillen in macht of mogelijkheden zijn eigen aan het leven. En daarmee de natuurlijke gevolgen daarvan. Dus dat kan enkel met culturele kunstgrepen overwonnen of beter gehanteerd worden. Voor zover ik weet bestaat voor die puzzel vandaag de dag nog geen antwoord dat breed aanvaard is en/of in de praktijk toegepast.
Wij zijn biologisch zo bedraad dat wij alleen reageren op directe ellende. Trage mileuschade of enorme dreigingen zoals de Fukushima ramp triggeren geen actie. Sociale misstanden buiten onze dagelijkse kring evenmin. Een andere natuurlijke eigenschap maakt het nog lastiger. Nietsdoen voelt altijd OK. Ook als het schadelijke nalatigheid is. Dit is sociologische experimenten pijnlijk duidelijk onderbouwd.
Dus we zijn er nog niet uit. Ik in ieder geval nog niet, jammer genoeg. Goed,  ik hoop dit nog wat toegankelijker uit te werken... Reacties en bijdragen blijven zeer welkom. Dank alvast...