Vaag

Vandaag was ik erg vaag. Wel wat gewerkt, maar door een soort mist heen. Veel mensen worstelen met een virus en ik doe mee. Hoewel ik niet echt ziek ben voelt het toch als een soort half life. Dus voor vandaag hou ik het voor gezien.

Vergemakkelijken

Gezonde economie handelt gaat mij maar over één ding, het vergemakkelijken van het dagelijkse leven. Volgens die definitie is bijvoorbeeld "werk scheppen" kolder. Ken jij iemand die dat thuis ook doet? Ik niet. Ik ben zelf nu ook lekker bezig werk te voorkomen. Als het trouwe ftp programma Transmit waarmaakt wat het beloofd, staat het tekeningetje al on line voordat ik dit heb getiept. Zo gepiept. En ja hoor. Kijk dat is wat ze tegenwoordig 'life hacking'noemen.

Te lang stil

"Harry, je hebt al heel lang niet geblogd." zei Gerda me en ze heeft gelijk. De afgelopen tijd was ik af en toe supergestresst en dan ben ik onprettig gezelschap laat men mij weten. Afstand nemen is er niet bij. Van enige nuchtere bespiegeling is ook geen sprake. Verklaarbaar is mijn gemoedstoestand wel. Na de geslaagde verkoop van mijn pand leek het me een goed idee om vlak voor de Krokusvakantie een oriënterend huizentochtje te maken in Antwerpen. Ik stelde drie adressen voor met ieder een ander karakter: Een huis, een appartement en een "opknappertje' een goedkoop pand wat we naar eigen inzicht konden laten renoveren. In de periode dat we begonnen te denken over ons vertrek uit Rumst, na Gerda's retraite in oktober, fantaseerden we al gauw over een appartement in Antwerpen. Samen alles achter ons laten en op wereldreis moet nog even wachten. Annelien wil haar derde middelbare schooljaar graag naar de kunstopleiding in Antwerpen en de stad trekt me wel na Rumst. Dus we hadden een programma van eisen, maar merkten al snel dat een betaalbaar appartement met vier slaapkamers zeldzaam is. Gewone huizen bieden veel meer voor het zelfde geld. Dus verruimden we onze blik en trokken op de eerste dag van februari naar Antwerpen. Ik had een perfect rijtje afspraken kunnen regelen en zo stonden we om tien uur in een spiksplinternieuw appartement rond te kijken. De makelaarsdame verzuchtte dat ze het haar assistent wel erg aantrekkelijk in de markt had laten zetten. Wat een eerljke opmerking bleek, want na een dag rondkijken in de stad en een avond lang nog naar alle concurrerende aanbiedingen op het internet, had ik ook sterk het gevoel een gouden kans te hebben. En als Vrouwe Fortuna je toelacht moet je haar meteen bij de haren grijpen. De legende zegt dat je te laat bent als je net voorbij is: Op haar achterhoofd heeft ze geen haar...

Om een lang en spannend verhaal kort te maken: De vakantieweek die we mijmerend over allerlei woonmogelijkheden dachten door te brengen heb ik - tot woede en wanhoop van mijn lief - volledig verbrand aan het veroveren van dit plekje. Na de slechtste onderhandelingen ooit heb ik het gekocht, trillend van de zenuwen. Slechts 1000,= euro onder de vraagprijs. Maar ook dan is het nog een superkoop. Het is gebouwd door een man die zelf in de "immobiliën" zit. Hij leeft van het bouwen en opknappen van huizen en heeft op een mooie plek voor zichzelf een solide huis neergezet. Met daarbovenop nog een woning van drie verdiepingen. Makelaars noemen dat hier een "triplex". Klinkt lekker goedkoop zeker. De bouwer heeft niet bezuinigd op kwaliteit en materiaal. Het heeft voor 420.000,= al te koop gestaan, maar zijn vrouw weigerde al twee toekomstige buren. Wij zijn om een of andere reden wel door de keuring geraakt. Ha ha. Nu prijs ik me met het idee dat het universum me weer gul steunt, ook al heb ik het gedurende de trip al flink in de broek gedaan. Wat is dat spannend. Ik speel wel met een heel hoge inzet: met mijn basis en een enorme bak geld.

Mijn grootste angst is dat ik nu een deal heb gesloten die ik eigenlijk niet kan betalen. Mijn trouwe financiële man Dick van der Horst heeeft zich een slag in de rondte gewerkt om tijdig met de "cijfers' aan te komen. Bruin kan het wel trekken, maar ik wenste meteen wat nieuwe opdrachten, want in januari heb ik amper tot niet gewerkt. En ja hoor ik zit nu weer helemaal vol, als mijn offertes worden geaccepteerd.

Over offertes gesproken. Mijn grootste zorg toen ik bij de verkoper aan tafel zat, was of ik het zou kunnen financieren. De verkoper, kind aan huis bij een grote bank, bood me aan me te introduceren bij zijn contactpersoon. Precies wat je hier nodig hebt in België. Dus het eerst financieringsaanbod is binnen. Maar ik loop op de feiten vooruit. Huizen kopen is hier in Vlaanderen een volstrekt andere business dan wat ik in Nederland ken. De overheid heeft een aantal maatregelen getroffen die het proces nogal medogenloos maken. Waarschijnlijk om speculatie te ontmoedigen, maar als je niet oplet ben je verplicht te kopen, ook als je het niet KUNT betalen. De notaris heeft hier in de huizenhandel een veel crucialere rol. Als contractenopsteller en ook als bemiddelaar tussen vraag en aanbod. Veel huizen worden hier via de notaris verkocht... Het voert te ver om alle strubbelingen te reproduceren, maar als alles goed gaat teken ik aanstaande vrijdag de optie bij de notaris in Antwerpen. Pas dan is er formele zekerheid over de aankoop per 7 juli 2008. Gelukkig vertrouwen de verkoper en ik elkaars woord. Ik zal alvast een sneak preview geven van mijn nieuwe woonst:

Bloedgroep van meisje verandert na transplantatie

Dit las ik in : de krant
Bij een Australisch meisje is na een levertransplantatie de bloedgroep veranderd, zo hebben de behandelende artsen in het Westmead Linderziekenhuis in Sydney donderdag bekendgemaakt.

De toen negenjarige patiënte Demi-Lee Brennan had voor de ingreep de bloedgroep O negatief, maar bleek negen maanden later O positief te hebben, de bloedgroep van de donor, een overleden jongen van twaalf jaar. Dit komt door een migratie van de stamcellen van haar "nieuwe" lever in het beendermerg dat de bloedcellen aanmaakt. Zodoende is ook het immuniteitssysteem veranderd.

"We zijn verbluft, totaal verbluft maar bovendien zeer in de war", zei arts Michael Stormon die eraan toevoegde dat het nu vijftienjarige meisje perfect gezond is. Donderdag is een artikel over de zaak verschenen in het vakblad New England Journal of Medicine. Nooit tevoren is het eender waar ter wereld, voor zover bekend, gebeurd.

Het bevestigt hoe weinig we - en ook de medici - eigenlijk weten van de werking van ons eigen lichaam...

Vooruitgang!

Gisteravond zijn we het in principe eens geworden met mensen die hier net om de hoek blijken te wonen. Deze ochtend zijn we bij een notaris geweest die nu een 'compromis' opstelt. Als daar de handtekeningen onder staan is het huis verkocht. Binnen een week! Antwerpen ligt opeens een stuk dichterbij.( :- [) )

Huis te koop

Mijn huis staat nu te koop. Kijk maar eens rond nu het nog kan, op de internetpagina. Daarmee is het opeens 'echt'. En meteen heb ik hoofdpijn en voel ik me ellendig. Gewoon angst vrees ik... Maar stress nog is gevaarlijker voor Gerda.


Ik verkoop mijn huis het eerst. Dat pand kunnen we functioneel eerder missen en heeft een wat daad- en kapitaalkrachtiger koper nodig. Ik doe ervaring op met huizenhandel ("altijd al gewild", brrr...) Belangstellenden mogen ook beide in één koop doen. Eind maart zien we verder.

maandag

Het weekend hebben Gerda en ik goed gebruikt om het contact weer aan te halen. Dat dreigt wel eens te verwateren door alles om ons heen. Maar we hebben het weer goed samen en we maken volop plannen over de beweging van Rumst naar Antwerpen. Maandagochtend na een nacht slapen voelt alles weer anders en vandaag hebben we weer eindeloze gesprekken waarin we de zuiverheid van onze intenties onderzoeken en beproeven. Want de achterliggende motivatie is dat Gerda echt autonome keuzes maakt. Voor zichzelf en dus voor haar gezondheid en geluk. En ik moet haar ruimte geven zonder het gras voor haar voeten weg te maaien. Een kunst apart. Maar het is goed om helderheid te creëren over de kaders en de territoria. Inmiddels is het weekprogramma zodoende weer in ons gezicht ontploft. Gelukkig is de tijd eindeloos. Morgen verder...

On top of things

Nu het werk er weer bij komt, na de rust van de kerstperiode, wordt het weer extra duidelijk dat ik "overal boven op moet blijven zitten" als ik zeker wil zijn dat het goed loopt. Maar hoeveel kan ik onder mijn controle houden?

Dilemma

Vanmorgen kreeg ik een bericht van iemand die op termijn in een ecologische gemeenschap in de Vogezen wil gaan wonen. Dat is het tegenovergestelde van ons plan om naar Antwerpen te gaan. Het herinnert me aan mijn ecologische fantasieën, die werden aangewakkerd door de samenwoondiscussies die Gerda en ik jaren voerden. Eind 2004 dachten we erover om naar Clabecq te gaan. Dat is gelukkig niet doorgegaan. Een snelle blik op hun site leert dat ze nu amper verder staan met hun plannen dan toen. Ze klinken inmiddels hoogstens iets realistischer. Jammer toch dat weinig idealisten de onaangename kanten van de harde werkelijkheid afdoende naar hun hand weten te zetten. In mijn dromen ontmoet ik zelf ook veel minder weerstand dan in de praktijk. Tussen droom en daad enz.... En toch vormen onze idealen de lichtende bakens. Maar de primitieve kant van ons zal pas in beweging komen als zijn comfort ingrijpend wordt bedreigd. Uit bed komen viel al tegen... ;-)

Begonnen

Vandaag ben ik, zoals ik al beloofde, begonnen met het opschrijven van mijn gedachten over gezondheid. Wat in mijn hoofd snelle samenhangende ideeën zijn, blijken bij zorgvuldige formulering ellenlange verhalen te zijn. Dat heb ik niet 1-2-3 op papier merk ik. Maar een goed begin is het halve werk. Nu de andere helft nog... Wie wil, mag meelezen en meedenken. Ik wil in ieder geval wat ik erover denk expliciet geformuleerd hebben, voordat we het effect van Gerda's actuele behandeling kunnen meten. Alleen zo krijg ik een betrouwbare bevestiging van mijn vermoedens. Stel dat ik gelijk heb - wat ik van harte hoop en natuurlijk van mijzelf aanneem - dan ben ik geloofwaardiger als ik dat vooraf benoem.

Achteraf gelijk hebben is geen kunst. En als ik ongelijk krijg, zal dat blijken uit Gerda's verminderde conditie. Dat zal dan meer aandacht vragen dan mijn gekwetste ego of verdampte illusies. Dus ik ga onze vermoedens tot een sluitend betoog smeden. Want zoals ik al eerder zei, de piste die Gerda nu volgt is hoopgevend, juist omdat de achterliggende argumentatie zo past bij alles wat ik dit leven heb geleerd. Met keihard vallen en opstaan ook. Dus ik ben blij dat ik ben begonnen...

slapen

Gisteren was ik vol goede moed aan het nieuwe werkjaar begonnen. Maar blijkbaar was ik nog niet genoeg uitgerust. Na een te frisse start (Ik haat kou, of op z'n vloms: karapka =ik heb rap kou) voelde ik me al gauw duf. Bij het avondeten kon ik nog amper de ogen open houden. Dus maar vroeg naar bed. Om negen uur lag ik er in. Blij dat ik me even kon terugtrekken in een warm holletje. En ik heb geslapen tot 12 uur 's middags de volgende dag. Heb ik blijkbaar nodig...

Nieuwjaarsvisite

Een goed begin is het halve werk. Gerda had slim voorgesteld onze nieuwjaarstournee te beperken tot twee adressen: Eerst Jan en Heleen in Papendrecht en daarna via mijn moeder in Gorinchem weer naar huis. Zo hadden we meer - maar nog veel te weinig, zo bleek - tijd voor een goed gesprek. Het was fijn om uitgebreid met Jan en Heleen te spreken. In Gorinchem hebben we naast Geert en mijn moeder ook de jonge ouders Sija en Ronald ontmoet, compleet met hun mooie baby. Dus het jaar is sociaal goed begonen!

De beste wensen!

oudejaarsgedachten

Het jaar is bijna voorbij. En het was geen makkelijk jaar. Het begon met een 'extra chemo' voor Gerda. Voor de zekerheid. Toen we dat achter de rug hadden leek zij beter, leek alles beter. Dat voorjaar was ik erg uitgeput, maar na een heerlijke zomervakantie leken we alle ellende achter ons te kunnen laten en toch aan het nieuwe leven samen beginnen hier in Rumst. Geleidelijk aan met kleine stapjes orde, structuur en regelmaat terugbrengen in ons zo omgewoelde bestaan.

Maar die illusie ging in oktober alweer wreed aan gort, na een argeloos onderzoekje. Over de postoperatieve restpijn bij Gerda's borstbeen. De foto's ervan onthulden verdachte bobbeltjes op het longvlies. Nieuw? Gevaarlijk? Het vonnis hoorden we een week later, na de meest zenuwslopende wachtkamerscenes die ik ooit heb doorstaan. De arts die ons met één woord uit onze onzekerheid kon verlossen, liet ons 'rustig' uren wachten. Af en toe wandelde hij langs met wat dossiers. Toen hij eindelijk tijd nam om ons in te lichten, was ik zo gespannen als een pianosnaar. Het oordeel was verpletterend. De cellen op de scan waren inderdaan weer "actief". Ik had toch minimaal gerekend op een levensverwachting van vijf jaar, zei ik nog. Nou, maak daar maar 'een paar jaar' corrigeerde de arts. En nogmaals chemo had ook geen zin. Ze konden ons weinig bieden zeiden ze en terwijl ik huilend een grimmige Gerda omhelsde maakten ze dat ze wegkwamen.

Ik ben ontzettend verslagen geweest door dit doodvonnis. Gelukkig hebben we nu een goede manier gevonden om om te gaan met de nieuwe situatie. Een heilzame vertrouwenwekkende aanpak. Lees haar aanpak maar op haar eigen blog. Ik ga de onderbouwing volgend jaar (haha) wel even haarfijn uit de doeken doen. Maar als iets Gerda geneest is het wel deze aanpak. Wacht mijn betoog maar af. Het is een hypothese die we graag bewezen zien. In het volle besef dat Gerda's leven letterlijk de inzet vormt. Klinkt stoer, maar deze schijnbare moed is natuurlijk gewoon een gebrek aan opties. Nu ik alle verplichting voor dit jaar heb afgerond kan ik met Gerda in mijn armen constateren dat we er nu beter voor lijken te staan dan een jaar geleden. We voelen ons goed in de heilzame rust tussen Kerst en Oudjaar.

Ik weet dat ik me -alweer- vreselijk kan vergissen. In het ziekenhuis zijn we sinds oktober niet teruggeweest. Een gezonde beslissing, zeker voor de korte termijn. Je wordt letterlijk niet goed van de manier waarop je daar meteen wordt gereduceerd tot een geval. En de stress die die afhankelijkheid met zich meebrengt... Gerda volgt het regime tot ergens in maart/april. Dan laten we een scan maken en weten we wat het heeft opgeleverd.

Gerda heeft ondertussen haar leven ferm in eigen hand genomen. Letterlijk en figuurlijk. Niet alleen door het ontgiftings- en voedingsregime, maar op alle terreinen. Eén van de veranderingen die hier uit voortvloeit is dat we hier weg gaan. Gerda beseft dat ze nooit zelf heeft gekozen voor deze plek. En dat ze hier bleef uit plicht naar de kinderen. Zodra ze dat bewust werd, wilde ze weg. Zelf kiezen. En gisteren hebben we samen op de fiets Antwerpen verkend. En we hebben veel zin om alles hier in Rumst te verkopen en in Antwerpen opnieuw te beginnen. Nu echt samen als maatjes. Cool!

Ik weet dat mijn leven elk moment weer als een draadje kan knappen. Maar dat jaagt me geen schrik meer aan. Ik voel me rijk en bevoorrecht dat ik in deze film zit. Ik ben blij.

Aandacht

Van Garrie leerde ik het begrip 'vrije aandacht'. Dat is alle aandacht en concentratie die niet wordt opge-eist door neurosen, problemen, verplichtingen en andere vormen van emotionele mentale of concrete gebondenheid. Veel mensen hebben een schrijnend tekort aan vrije aandacht. Ze leven niet in vrijheid, maar worden geleefd. Ik heb dat tegenwoordig ook meer dan me lief is. Ik ben nu wel weer enigszins 'gewend' aan de nieuwe dynamiek die hier is ontstaan na het slechte nieuws over Gerda's conditie. Voor zover je kunt wennen aan de sluipende doodsbedreiging van kanker natuurlijk. Haar gezondheid staat centraal in ons leven hier. Zij heeft zich nu weer volledig gecommiteerd aan haar genezing met mijn onvoorwaardelijke instemming en steun.

Voor mij betekent dat weer een nieuwe rol. Vorig jaar moest ik voor mijn gevoel onverhoeds ons wereldje redden van de ramp die plaatsvond. Crisismanagement, dus geen enkele ruimte voor getwijfel of geneuzel, maar doortastend knopen doorhakken. Deze keer is het anders. Oppervlakkig gezien is hier nu niets aan de hand. Maar al Gerda's aandacht gaat nu naar het terugveroveren van haar eigen leven. Naast haar moet ik ondertussen uitvinden hoe ik de situatie er omheen gezond en in orde hou. Zonder daarbij mezelf tekort te doen. Vorig jaar ging het over het managen van de gegeven situatie, nu wordt het meer regisseren en... leiden. Dat is een uitdaging voor gevorderden. Het lijkt erop dat het universum me liefdevol steunt om al mijn achterstallige ontwikkeling in te lopen. :-)

Vannacht had ik daarover een droom. Ik keek in de directeurskamer en zag dat deze al heel lang geleden leeg was achtergelaten. Geen spoor van leven in die ruimte. Ik kon zo in die stoel gaan zitten. Maar twijfel slaat toe. Dat is niet mijn natuurlijke plaats. Het is zeker niet mijn thuisplekje. Maar waar is die ander dan? Mijn geroep levert slechts een mistige stilte op. En het lukt me ook al stuntelend niet om door de deur te komen.

Hoopvol

Vandaag zijn we om vijf uur opgestaan om Gerda tijdig op de trein naar Duitsland te krijgen. Verwachtingsvol verdween ze uit beeld. Hoe het ook uit gaat pakken, deze week is een verrijkende ervaring voor Ger. Deze reis is helemaal alleen en enkel voor haarzelf. En dat is te lang geleden. Terwijl Gerda Duitsland binnenreed brak hier symbolisch de zon door tijdens een regenbui. Met een prachtige regenboog tot gevolg. Een mooi symbool voor de hoop die we koesteren en voeden.

Het pad van de cavia

Wat is nu de juiste houding als je met zo iets schokkends te maken krijgt? Vluchten, vechten of verstijfd je lot afwachten? Als ik Boeddah mag geloven maakt het in wezen uiteindelijk allemaal niks uit. De alomtegenwoordige goddelijkheid vervult ons toch wel. Dan zegt het gemakzuchtige deel in mij: "Nou. dan laat ik God's water lekker over Gods akker lopen." Zoals de cavia zonder met de ogen te knipperen zijn leventje uitzit, als een vriendelijk behaarde plant... Hm. Ben ik daarvoor geboren? Of moet ik toch in beweging komen en iets toevoegen aan wat zich ontvouwt? Vanuit het goddelijk perspectief ziet alles er goed uit. Maar vanuit mijn individuele standpunt krijg ik een heel ander gevoel. Dan bekruipt me angst en spanning. Wat een grap allemaal.

Aan de slag

Direct na het onthutsende nieuws vorige week besloot ik er eerst een tijdje niet te veel over te denken. Ik wist dat mijn lichaam, mijn geest, mijn systeem zeg maar, de klap moest verwerken en dat mijn denktrein er anders vandoor zou gaan zonder hen mee te nemen. Dat was een goed besluit. Weten dat de rust en nieuwe argeloosheid van deze zomer voorgoed verdwenen is, zonder het meteen te vervangen door een of andere opvatting of besluit. Ik ben zo blij met Gerda. Ons samenzijn is van een onnoembare simpelheid waar ik volledig aan verslingerd ben. Het gaat letterlijk nergens over. Die luxe wordt nu bedreigd. En ik wil een manier hebben om deze verandering goed te hanteren.

Dit weekend las ik het boek 'Overgave en strijd' van de wereldberoemde bewustzijnsfilosoof Ken Wilber. Tien dagen na zijn huwelijk bleek zijn toen 36-jarige lief borstkanker te hebben. Ze is zo'n vijf jaar later overleden. Ik heb het boek van 500 pagina's deze zaterdag en zondag doorgewerkt, gefocusd op EEN brandende vraag; Wisten zij oplossingen, die ons verder helpen? Het antwoord is Nee. Wilber geldt als een briljante denker. Zijn mentale constructies torenen misschien ver boven de mijne uit, op dit onderwerp is hij mij helaas niet de baas. Ik zie een jong getrouwd stel - al filosoferend en de verlichting zoekend - de kanker bestrijden, zonder enig benul van wat het in wezen is. En de strijd en elkaar verliezend. Hartverscheurend, maar weinig verhelderend. Jammer. Nu moet ik toch zelf een eigen werkhypothese formuleren. En toetsen aan onze werkelijkheid. Met als belangrijkste inzet Gerda's conditie. Aan mijn muur hangt een opmerking aan mijzelf: "Probeer de werkelijkheid niet te slim af te zijn." Dit is niet het moment om een nieuwe illusie te scheppen. Met nieuwe vage verhalen gaan we meteen de mist in. Maar men zegt ook dat niets zo praktisch is als een goede theorie. Dus ik zal me moeten uitspreken over wat er volgens mij aan de hand is. Het weekje wennen is voorbij. Ik moet ermee aan de slag.

En dan...

De klap komt hard aan. Maar geest en lichaam kiezen ieder meteen een eigen overlevingstraject. Het leven gaat door... Af en toe reduceert de dagelijks gang van zaken een levensbedreigende ziekte tot iets wat later komt. Eerst eten enzo. Zodra ik mijn gedachten op andere zaken richt, lijkt alles normaal. Op de achtergrond en onder de bewustzijnsdrempel is de invloed enorm. Alles ziet er anders uit. Alles krijgt een andere betekenis. Deze week zit vaak ik verdwaasd routine handelingen te doen. Een trieste imitatie van toegewijd werken. Het thuis dat we hier geleidelijk inrichten en op orde brengen is misschien weer een leeg vat voordat we ermee klaar zijn. 's Nachts in mijn dromen zoek ik naar antwoorden en ontsnappingsroutes uit deze situatie. En ik weet het gewoon niet. Alle oude antwoorden zijn niet meer voldoende. Mijn volledig blind vertrouwen wordt overwoekert door mijn rusteloze verlangen alles bewust te begrijpen. Wat er gebeurt met Gerda, met mij, met ons. Ik wil een duidelijke werkhypothese over wat ons te doen staat. Een werkscenario voor de komende jaren of maanden. Misschien zijn het alleen nieuwe illusies die ik creeer om de schijn van vrije keus en controle over de situatie terug te krijgen. Misschien is het een kans om te leren waar het werkelijk om gaat in dit leventje van ons. De tijd zal het leren. Ondertussen wordt het simpele dagelijkse bestaan heel intens beleefd. Vanuit het besef dat juist dit onnozele alledaagse gedoe onze grootste rijkdom vormt.

Het is terug

In het ziekenhuis kregen we donderdag te horen dat Gerda (hoogst waarschijnlijk) weer groeiende uitzaaiingen heeft op haar borstvlies. Veel eerder dan wie dan ook had kunnen voorzien. De tumor is blijkbaar agressief. Ik had onszelf vijf zorgeloze jaren beloofd, maar de arts sprak over 'een paar' jaar... Ik ben erg verdrietig. Mijn lichaam lamgeslagen en mijn brein verbijsterd. Alle logische verklaringen die ik had over kanker, van de klassieke medische tot de alternatieve lijken allemaal plotseling even ongeldig. Ik voel me met lege handen staan. en mijn hart huilt. Ik laat de gevoelens gaan en weet dat het hiermee niet eindigt.