Nachtschilderij

De nacht van 4 oktober was het volle maan. De hond had pijn en jankte in haar mand. Ik stapte uit bed en ging naar beneden. Ik zette de tuindeur open om te zien of ze even naar buiten wou voor wat verlichting. Het maanlicht scheen op de grote gebouwen die onze stadstuin omringen. Een verstild bijna surrealistisch beeld, zoals ik ze ken van de schilderijen van mijn in Utrecht achtergebleven vriend Leo van den Herik.

PRECIES

Re: Dansen met plaatjes

Een nadeel is wel dat ik heel VAAK de bijlage vergeet....
 

Dansen met plaatjes

Fijn dat het zo mooi lukt om plaatjes per mail in mijn blog te schieten. Nu kan ik dus ff tussendoor mijn beeldvorming delen over eender welk onderwerp...

uit de heup geschoten plaatjes

Dit is het eerste bericht dat ik per mail blog. Zou het plaatje er ook op komen?

We hebben teveel eigen schuld

Alsof ik meteen zou kunnen begrijpen wat dit voor mijn leven betekent nemen de meeste nieuwskanalen blindelings het vandaag gepubliceerde bericht over van het centraal bureau van de statistiek. Maar dit gaat letterlijk mijn bevattingsvermogen te boven. We hebben blijkbaar meer schuld dan dat we in een half jaar met z'n allen kunnen produceren aan 'waarde'. Eh... OK, en dan? Ik neem aan dat we die schulden voor een deel bij elkaar hebben. Kunnen we op deze schaal niet gewoon wat tegen elkaar wegschrappen? Kan iemand dit uitleggen?

Logicomix

Dit weekend Logicomix gelezen. Goede medicijn tegen mijn depressie.
Tussen de werkelijkheid en de waarheid ligt enkel werk...

Kan ik de pijn aanhoren?

"Kunnen we de pijn aanhoren, zonder meteen te troosten of een oplossing te zoeken?" Dat is voor mij de lastigste vraag in het uitstekende artikel van Erik van Praag dat ik gisteren op het internet aantrof. De pijn van mijn naasten, van anderen en van de wereld in wanhoop, resoneert gevoelig met mijn pijnlijke plekken. Dat ik wil instinctief oplossen door buiten mij alle problemen aan te pakken op z'n Harries. "I did it my way!" En dan ga ik er helemaal voor. Met alle gevolgen vandien, merk ik recentelijk weer. Dus halverwege mijn 57ste levensjaar, moet ik weer eerst eens goed naar mijn eigen manier van doen kijken vóórdat ik me in nieuwe avonturen stort. "Reframing" heet dat momenteel bij mij. Hopelijk lukt het deze keer wel. ;-)

Foutloos schrijven

Mede dankzij het hatelijke commentaar van mijn onvolprezen leraar typografie en mijn voortdurende spelfauten als gevolg van mijn concentratie op de lettervormen, werd calligrafie mijn meest frustrerende vak indertijd op de kunstacademie. Vanavond heb ik mijn ego wat geheeld, nu blijkt dat ik op mijn digitale tabletje foutloos het schoonschrijven kan imiteren, dankzij de geduldige herstelfunctie.

No more Amazon.

I recently ordered some books through Amazon, together with the markers I really needed. The markers did not ship outside the US, so I settled for the rest. (Yes, the seduction worked.) The first shipment contained two books instead of one. Possibly my mistake. The second was as expected. But the Belgium customs charge 10 euro for each delivery. The third shipment contained two books I had a look at but most certainly did not order. I have to admit they were mentioned in the confirmation email I did not bother to read. I just checked the shipment adress.
All together shopping at Amazon was not a succes and I will not be back.

Bedenken of beelddenken

foto Dirk Cornelis

Vrijdagavond was bij de overburen in het Designcentre de opening van een tentoonstelling over de bedenkers . Helaas is de akoestiek in de tentoonstellingsruimte (een keiharde betonnen bak) zo slecht dat toespraken een auditieve variant worden van de kleren van de keizer. Iedereen hoort het beleefd aan, maar meer dan 80% is feitelijk onverstaanbaar. Van wat ik wel hoorde, leek me dat in dit geval echt jammer. Ik hoorde iemand iets zeggen over het dodelijke effect van scholing op creativiteit. Gelukkig stond die informatie ook op één van de tentoonstellingsborden, anders kon ik het hier niet vermelden. Ik ken de bron van de volgende stelling niet, maar als dit waar is dan doen we onszelf te kort. Voordat kinderen naar school gaan, vertoont volgens dat bord zo'n 98% gedrag dat creatief genoemd kan worden. Na een gedegen opleiding is dat teruggebracht tot een magere 2%! Je hoeft niet creatief (meer) te zijn om meteen het idee te hebben dat dat beter zou kunnen. OK, dat is een eufemisme, begrijpen de hoger opgeleiden onder ons meteen. ;-)

Wat is/wordt er dan zo fataal beschadigd tijdens de schooltijd, kun je je afvragen. Als ik mijn gevoel beluister, geeft deze meteen een pijnlijk antwoord: "We moesten serieus aan de slag en speelsheid is uit den boze." Deze stelling wordt concreet onderbouwt met het grootste gat in de markt dat ik ken: De enorme vraag naar 'goede' ideeën. In mijn wereld is er veel werk om succesvolle managers en ondernemers weer te leren om creatief en speels te zijn.
Het heet dat wel chique "out of the box' denken enzo. Maar het komt neer op een simpel. "Mens durf te spelen."

Ik heb op de tentoonstelling meteen wat speelse notities achtergelaten. Ik denk dat we ons creatief denken en bedenken erg kunnen verlevendigen door er beelddenken van te maken. Beeldtaal zou een (internationaal!) vak kunnen zijn op school. Dit als serieuze opvolger van het te vrijblijvende vak tekenen in de hogere klassen. Zo vanaf het moment dat het abstracte denken zich ontwikkeld. Op deze tentoonstelling mis ik dus de ELD. misschien kan dat ook een TV-programma zijn: de beELDdenkers...

I might get hooked

THINKTANK

Wonder how Dave Gray is advancing with his new thinktank

visual thinking

Oude ambachten

Vandaag voornamelijk grafisch ontwerp en DTP gedaan. Voelde vertrouwd en ambachtelijk.
Lekker pielen aan een flyer en daarna een visitekaartje voor mezelf. Ik vond deze vondst wel leuk, maar ik hou het toch bij het oude logo. Daar hou ik gewoon van. Dus dit wordt het nu.



In het engels deze keer, want ik moet volgende maand weer naar Lausanne en ik oktober naar London. Ik globaliseer gewoon mee. Op de achterkant naam, url, mail en telefoon. Geen adres.

Karma

Het volgende lesonderwerp in mijn leven lijkt nu te zijn: "Het moeiteloos hanteren van imperfecties." De eerste les in deze serie gaat over het accepteren van mijn eigen onvolkomenheden. Als ik dat onder de knie heb, schijnen die van jou ook makkelijker te aanvaarden te zijn. Ik dacht al dat ik dit eerder had gedaan, maar blijkbaar ben ik toen gezakt voor deze levenscompetentie. Problemen is ongeveer het enige dat ik alleen kwijt kan raken door ze vol-ledig op te lossen. Nu krijg ik dus echt action learning met steeds praktijklessen. Van lege wc-rolletjes tot imperfecte nieuwbouwcomplexen. Ik moet voortdurend aan mijzelf vragen "Hoe zou ik willen dat de ander op me reageert als ik dit zelf zou aanrichten?" plus "Wat is in dit specifieke geval het prettigst, handigst en verstandigst?"

De oplettende lezer herkent mijn favoriete drie essentiële criteria, de dynamische balans tussen denken, voelen en doen:
1 Klopt het?
2 Voelt het goed
en 3 Werkt het ook?

Ouderwets handwerk

Op zoek naar een oude werktekening uit 2005 kwam ik deze scan tegen. Eén van de laatste illustraties die ik analoog 'in het echt' heb geschilderd. Met kwast en penseel in acrylverf op een groot stuk papier. Lief hè?

De evolutie van (het) netwerken.

Nog even wat ventileren. Een beetje visueel denken met de ogen dicht deze keer. Het internet ligt inmiddels als een wereldwijd web om onze globe. Vorige maand is nog een heel stuk Afrika er op aangesloten. Via deze kanalen kunnen we nu wereldwijde relatiewerken ontwikkelen. Daartoe zijn de hyves, facebooks, linked-ins en andere 'sociale' sites als paddestoelen opgeschoten om te bloeien op dit mycelium. Maar de analogie suggereert ook hoe primitief deze vormen nog zijn. En als we het wereldwijde sociale netwerk van een afstandje door de oogharen zouden kunnen bekijken, dan zien we dat dit wereldwijde web inderdaad lijkt op een schimmel die de wereld overwoekert, met hier en daar wat zwammen. (Een paar dagen ben ik via Twitter geattendeerd op een mooie data visualisatie daarvan, maar ik vond hem niet terug in de amorfe overvloed. Wie helpt?)

De evolutie zal doorgaan, het enige dat blijft is immers de verandering... Na deze eerste ongebreidelde wildgroei (meer is beter) ontstaat er noodzakelijkerwijs kwalitatief onderscheid. Zodra iedereen op iedereen aangesloten kan zijn, volgt de fase van de schifting. Dan is het simpele meedoen of erbij horen niet meer voldoende, maar wordt het belangrijk met wie je bent verbonden en waartoe en waarom. Volgens de ontwikkelingshierarchie van Graves komen we dan in de fase van de strijd om de macht, om de beste posities in het netwerk. De 'shoot out' heet dat in het internationale zakenleven. Die is dan ook al druk bezig tussen de internet- en computerbedrijven. Wie overleeft het bloedbad en wordt de nieuwe koning? Op individueel niveau merk ik het zelfde patroon. Ik heb al lang geen ruimte en aandacht genoeg meer voor elke nieuwe 'relatie' die zich spontaan aandient. Ik moet mijn tijd en energie beperken tot die mensen waar ik echt wat aan heb. En dus verdwijnen heel wat leuke mensen achter de aandachtshorizon en uit mijn adressenboekje. Daarmee volgt de ontwikkeling op internet naadloos de evolutionaire natuurwetten die onze echte maatschappij ook hebben gevormd. Dankzij GRAVES is de volgende stap ook al voorspelbaar. Maar laten we niet op de ontwikkelingen vooruit lopen. Het lijkt er dus op dat we de middeleeuwen van het internet gaan meemaken.

De schildpad en de haas.

Stressbestendigheid geldt als bewijs van mentale kracht en stress als een onvermijdbaar artefact van ons moderne leven. "Druk, druk, druk!" roept elke energieke carriëremaker en dwingt daarmee respect af voor zijn klaarblijkelijke actieve deelname aan het maatschappelijke verkeer. Hij doet volop mee en hoort er dus helemaal bij. Het tegenovergestelde gedrag riskeert een tegenovergestelde waardering. Niemand wil worden aangezien voor lui of passief en dat maakt het lastig om relaxed achterover te leunen om ontspannen over de dingen na te denken. Te reflecteren zoals dat zo mooi heet. Dat bespiegelen en bezinnen is minstens even hard nodig als geconcentreerd werken, maar krijgt minder automatisch waardering. Het is best prettig om te doen, maar het telt minder als werk. Het risico hiervan is dat we dan maar als een kudde blinde paarden doordraven zonder ons af te vragen of dat wel wijs is. Dat dit een vergissing is gelukkig al uitgebreid beschreven in Hazenbrein en schildpadgeest van Guy Claxton. Kan ik verder met andere bespiegelingen op deze zondagmiddag. Want hoewel minder algemeen bekend, is het ook al wetenschappelijk aangetoond dat men creatiever is naarmate men meer ontspannen is. Dat past voor mij mooi bij: Doe zo weinig mogelijk en doe dat zo goed mogelijk.

Jonny Crossbones!

Ondertussen ben ik fan van Jonny Crossbones.
Deze strip heeft de stijl en sfeer van oude Kuifje verhalen en het is zeker zo goed getekend.

onvredig

Het lukt me tegenwoordig minder goed de ellende van de wereld buiten te sluiten. Of beter gezegd, als ik even rustig op mezelf zit, geloof ik niet meer zo makkelijk dat 'het' wel goed is. Ik heb minder vertrouwen dat het wel goed komt. Ik ben dus een wat zorgelijker en wantrouwiger mens geworden...

Immediate and Unconditional Release of Aung San Suu Kyi

Immediate and Unconditional Release of Aung San Suu Kyi

Shared via AddThis

only words...

Of het een voordeel is of een nadeel hangt af van de situatie. Maar soms vind ik het wel lastig dat ik wat er gezegd wordt meteen weer vergeten ben. Het ene oor in het andere uit en daarna is het weg. Maar als ik me voorstel dat woorden blijven hangen of liggen... Sommige woorden doen dat volgens het spraakgebruik. Er zijn zelfs woorden die je, als ik de schrijvers mag geloven, blijven achtervolgen!

Dave Gray

Ik moet niet vergeten te reageren op de theorie die Dave Gray formuleert op z'n blog. Maar eerst de boel wat opruimen in en buiten mijn schedel.

Denken zonder taal

Voor denken heb je woorden nodig. Of toch niet? Uit nieuw onderzoek blijkt dat je voor bepaalde denkstappen waarschijnlijk geen taal nodig hebt. Dat meldt VPRO Noorderlicht op haar site Voor een beelddenker is dit nieuws een open deur. Het meeste werk in mijn hoofd is pre-verbaal te noemen. Pas tegen de tijd dat de multidimensionele mentale constructie naar buiten moet, wordt het 'vertaald' naar woorden en zinnen en hele verhalen in woord en gebaar. Op de site van Ideagram is dat ook mooi te zien. Die site vond ik dankzij de tip die Shawn Callahan gaf via twitter. Zulke tipas zijn voor mij een belangrijke waarde van die site. Interessante professionals roepen wat voor leuks of relevants ze tegenkomen op het web. Een paar keer per dag, als ik wat afleiding wil, klik ik op hun 'tips'. Zo breidt mijn lijstje waardevolle verbindingen zich gestaag uit. Een beginnend reputatienetwerkje. De betere twitteraar zich poogt te beperken tot zinvolle opmerkingen. Op dit moment circuleert daartoe deze opmerking op twitter: "Sometimes it is better to be silent and thought a fool, than to speak up and remove all doubt!"

Visueel denken

Zo'n dagje vizthink maakt meer los dan ik in één keer kwijt kan... De aandacht voor en de herkenning van het belang van visueel denken als powertool triggert alle tijdelijk geparkeerde gedachten die zich al jaren in mijn brein ophopen. Dat braak ik er niet in één keer uit. Dus als tniet ken zoals tmot, dan mottet zoals tken. Ik begin gewoon weer wat te lozen in de hoop dat ik van de brokken geleidelijk weer iets samenhangends kan maken.

In de kring van visuele denkers hebben de mensen die kunnen (en durven) tekenen een natuurlijke voorsprong. Zij kunnen effectiever noteren dan anderen. (Ongeveer zoals ik het afleg tegen iemand met een typdiploma.) Dus dom en jammer dat tekenen op school een ondergewaardeerde discipline is geworden. Maar de inhoud van fraai getekende notities is niet persé beter. Soms is er alleen een cosmetische voorsprong. Want wat uiteindelijk telt is de helderheid van de gedachte. Dat hangt meer af van de kwaliteit van het achterliggende denkwerk dan aan de verbeelding ervan. Het denken als bewuste discipline is tot nu toe nog wat onderbelicht gebleven, druk als we zijn met het ontdekken van ons vak.

Toch is het denkwerk dat wat een visueel denker onderscheidt van zeg maar de gemiddelde tekenaar of ontwerper. Ik verhuur naast mijn verbeeldingskracht toch vooral mijn denkvermogen. In de KIJK van mei 2009 komt de cognitief psycholoog Harold Bekkering aan het woord. Hij zegt daar nuttige dingen als "Volgens mij ligt de basis van gedrag in het waarnemen en doen van handelingen." en "Het brein moet op elk moment de meest gepaste actie ondernemen op wat het waarneemt.". Kijk, dan voel ik me weer gesteund in mijn overtuiging dat een goed plaatje goud waard is.

Hardop beelddenken

Gisteren naar Utrecht geweest. Na een gezellige afspraak met mijn dochter Rosa bij Orloff op de OV-fiets naar Papendorp, de nieuwe kantorenwijk naast Nieuwegein, onder Utrecht. Bij de vastgoedontwikkelaar IPMMC (I Pay My Maserati Cash) waren we te gast bij Rico Zweers voor de vierde bijeenkomst van VIZTHINK. Onderwerp was 'concepting'. Hoe duidelijk kun je met visueel denken en communiceren worden over iets vaags en abstracts als een 'concept'? Veel visueel ingestelde professionals hadden er veel over te melden vanuit hun eigen beroepsmatige perspectief. Gelukkig deden Jan en Jeroen van Jam fantastisch werk als 'Graphic Recorders' van wat er aan de vijf verschillende 'tafels' gebeurde. Hier zie je de foto die Rutger van Zuidam van mijn betoog maakte tijdens de 'wrap-up', het moment dat we van alle materiaal één coherent verhaal stonden te maken.
Ik sta hier te beweren dat de beste vorm voor een concept de schets is. De schets maakt in ruwe vorm zichtbaar wat je wilt realiseren, maar toont vanzelf ook dat de weergave nog niet definitief is. Het geeft de beschouwer daardoor tegelijkertijd de nodige indruk van de richting waarin het idee zich ontwikkelt, als de vrijheid om binnen die 'scope' nog zijn eigen voorkeur te bepalen. En dat is precies wat het instrument 'conceptschets' moet doen. Een schets kan behalve een krabbel op papier ook een 3D blauw schuim modelletje zijn, of om het even wat, zolang het maar overbrengt wat je duidelijk wilt maken en de vrijheid geeft om het zelf verder in te vullen of binnen de begrenzingen te veranderen.
Meer plaatjes van deze leuke middag hier en filmpjes hier

ZICHT werkwijze

Eigenlijk wil ik over dit plaatje wat zeggen, maar eerst wil ik het volgende inzicht delen.
Nu ik meer opdrachten over langere tijd behandel, blijkt het me zeer zwaar te vallen om mijn tijd en aandacht effectief in te zetten. Wat ik doe is voor het belangrijkste deel geen geconcentreerd denkwerk, maar juist het ‘aandachtig dromen’, het multidimensioneel ruimtelijk organiseren dat mijn toegevoegde waarde is. Het blijkt dat ik de opdrachten die ik doe toch grotendeels in mijn hoofd heb en daar verwerk. Dus als iets opzij wordt gezet om plaats te maken voor een ander onderwerp, verdwijnen alle halfbewuste noties en moet ik als ik weer verder ga met het vorige onderwerp vanaf nul weer beginnen. In de materie duiken en dan er weer uit en ergens anders in duiken kost veel meer energie dan ik dacht. Dat werkt niet goed en voelt zelfs uitgesproken slecht...
Dat betekent: Alle aandacht naar 1 opdracht tegelijk.
Dat betekent: OF korte interventies OF intensieve grotere missies.
Geen verstrooiing van de aandacht meer. Weg met al dat mulit-tasken enzo... Dat moet ik hoognodig even twitteren. ;-)

Doe mee

Als we dan toch verbieden laten we da dat met de juiste zaken doen. Bijvoorbeeld de situatie in Iran.
Geef me svp 2 minuten van je tijd en onderteken de petitie...

Het nieuwe verbieden

Als ik het nieuws zie, dan valt me een bepaald patroon op... Zou het helpen?

2009: De eerste twitter oorlog

Op twitter kun je als burger deelnemen aan de eerste wereldwijde burgerrevolte tegen een machthebber die niet wil luisteren naar het volk.

Alleen de vogels vliegen van oost naar west en worden niet teruggefloten of neergeschoten.

Zou het helpen?

Alles is er al

Het is altijd prettig als iemand anders iets heeft uitgelegd. Mijn manier om een vraag van een klant te benaderen staat hier keurig uitgeschreven.

zaterdag

Vandaag eerst naar het Eco-huis geweest hier in Antwerpen. Las op de kalender die sinds deze week in de wc hangt, dat er iets te doen zou zijn. Ondanks dat het huis letterlijk bij mij om de hoek is, op de Turnhoutse baan kon ik het niet vinden. Je zou toch denken dat op zo'n overheidsprestige object op zijn minst iets zou staan als 'ECO huis". Maar het zit compleet verborgen achter het horecagedeelte, dat heel modern CHAI heet. Daar was ik al drie keer langs gekomen. Toen ik daar naar ten einde raad naar het Eco-huis vroeg bleek de achterzijde van dat zelfde pand het eco-huis te zijn. Very vlaams, dat alleen het eten een drinken vindbaar is. Het Eco-huis is een typisch overheids-initiatief. Mooi opgezet, maar verder doods en leeg met een soort oostblok-types achter de balie. Klanten zijn maar een lastige verstoring van hun verveling. Inspirerend is anders. Jammer hoor.
Nu zit ik achter de computer nog wat werken. In een teken/fotoprogrammaatje maak ik bijna per ongeluk in twee minuten een nep Vaserely. Zat die man twintig jaar geleden ofzo met bloed zweet en tranen z'n tijd vet vooruit te zijn met dit soort beelden. Elke 'pixel' deed hij nog met de hand. Wat dat betreft is het niet rendabel dat pionieren. Alsof dat de afweging is. Ik zwets lees ik nu. Maar toch mooi weer wat geblogd, Har.

Rosa is over

De dinsdag is wel besteed aan het transport van Rosa's werk van en naar de Styling Academy Artemis in Amsterdam. Veel tassen met foamboards vol collages, materiaalvoorbeelden en meer creatiefs. Rosa had die nacht niet geslapen en was op van de vermoeidheid en de zenuwen. Eenmaal alles aan het uitstallen bleek alle voorbereiding ten spijt toch nog een tas vol essentieel werk thuis te staan. Onbereikbaar ver weg in Utrecht. Gelukkig was haar werk overtuigend en goed genoeg om met glans en complimenten door te mogen naar het tweede jaar. Dat geeft naast euforie en opluchting ook veel geruststelling. Ze heeft nu eindelijk haar richting gevonden. Dit werk kost haar veel maar ze vind het helemaal de moeite waard. En die passie miste bij haar vorige studiekeuzes. Dus die avond zijn een blije Rosa en haar trotse ouders uit eten geweest om het te vieren.

Begrippenhygiëne

Vandaag ging ik voor Gerda in boekhandel "de Groene Waterman" het boek "Innerlijke medicijn" ophalen. Boekhandels op zaterdag zijn gevaarlijk terrein. Ze beiden schijnbaar een overvloed aan tijd voor elk willekeurig onderwerp dat zich daar aanbiedt. Ik had het met Gerda net over 'nog studeren' gehad. Iets dat we later (hopelijk) kunnen doen als alle andere levensverplichtingen achter de rug zijn. Zij zou psychologie gaan doen en ik wiskunde. Dus mijn aandacht gaat in die winkel naar een boek dat de relatie behandelt tussen wiskunde en politiek(!) Een wijdlopend en zeer genuanceerd betoog voor als ik wel erg veel tijd over ga hebben, besloot ik. Maar er stond wel een heel mooie term in: "Begrippenhygiëne". Die herkende ik meteen en ga ik vaker gebruiken. Want daaraan ontbreekt het op vele terreinen. Erg veel terreinen zijn zeer sterk vervuild zeg maar op dit aspect.

Now you're blogging!

Vandaag weer eens ouderwets hard gewerkt, de rest van het leven negerend. De PDf-plaatjes van mijn werk in Illsutrator zijn nu op de mail naar de klant en ik vind zelfs nog wat belangstelling voor de nieuwe functies in mijn meest gebruikte programma. Nieuw betekent van "na versie 6.0", de laatste versie die ik volledig beheerste. Sindsdien, we gebruiken nu versie 13.01, heb ik nooit meer gekeken naar wat het allemaal meer kon. Ik heb de toeters en bellen meestal genegeerd, tenzij ze als vanzelf voordelig te gebruiken waren. Niet uit conservatisme, maar uit doelmatigheid. Met mijn ervaring (hum) is het vaak rendabeler oude automatische blindelings uit te baten dan iets nieuws te leren. Tenzij je tijd over hebt, zoals deze vijf minuten vanavond. Ik kan nu opeens dit soort fantastische vormen maken, maar zonder het te beheersen... Het wordt tijd om weer eens flink te spelen.

Vrije tijd

zicht

Het is de laatste zaterdag van mei en de eerste zaterdag voor mij waarop ik het gevoel heb dat zaterdagen vrij zijn. Er liggen nog wel stapels oude verplichtingen op afronding te wachten. Maar die zaken lijken geen directe dreiging voor ons bestaan hier. Daardoor komt er ook weer ruimte en aandacht voor andere dingen. Vanmorgen uitgeslapen tot ik vanzelf wakker werd en na een rustig ontbijt met Gerda de stad in voor verjaardagskadootjes voor twee van m'n broers. Dit stukje typ ik aan het eind van de middag lui vanuit de zonnestoel in de gezamenlijke binnentuin van ons huis op mijn nieuwe draagbare computer. Deze Modbook, een aangepaste Powerbook, kan ik zo eens rustig uitproberen. Ik heb het ding vrij pardoes aangeschaft, zeker voor mijn doen. Ik wil al zeker tien jaar een scherm waarop ik kan tekenen en dit lijkt één van de eerste apparaten die die belofte kan waarmaken. Tot nu toe vind ik het een matig apparaat. Technisch gezien wel OK. maar als gebruiker ervaar ik vooral de beperkingen van een ding zonder knoppen. Had ik kunnen weten. Het gebruiksgemak van mijn Mac bestaat uit de handigheid die ik heb ontwikkeld om ALLE inputmogelijkheden optimaal te gebruiken. Dus zowel toetsenbord, als mijn Wacom tablet en vooral de combinatie van beide. Nu moet alles in principe met 1 pennetje worden gedaan. Dat is minder. Voor dit stukje tekst heb ik mijn toetsenbord er maar ingeprikt. Wat nu wel handig blijkt is dat het scherm op mijn schoot ligt en het toetsenbord er boven. (Deze omgekeerde wereld is trouwens voor mobieltjes al gepatenteerd door een Nederlander die vervolgens is doodgenegeerd door de gevestigde industrie. Maar dit terzijde.) Goed, of ik dit ding voor mijn werk ga gebruiken, wat mijn fantasie was, is nog de vraag. In het slechtste geval heb ik een dure "kindle" gekocht. (= een digitaal leeslijstje.) Want ik vind het wel fijn om met enkel een scherm, allerlei zaken te lezen...

Werk

Vandaag kreeg ik foto's uit Maleisië gestuurd waar ik mezelf aan het werk zie.
Dat ik hier m'n brood mee zou verdienen, was erg onbedenkbaar toen ik naar de Kunstacademie wou... ha ha ha

In Maleisie

Tot mijn eigen verbazing zit ik nu in Langkawi, een recent ontwikkeld tropisch eiland in een superdeluxe resort. In afwachting van de conferentie van Mammoet die ik vanaf donderdag moet betekenen. Wham bam aan het andere einde van de wereld, met alles anders. Juist de details verbazen me het meest. Geluidloze vleermuizen zo groot als zeemeeuwen die 's nachts vlak over me heen vliegen of de wonderlijke manier waarop een plant zijn nieuwe blaadjes groeit.



Ik benoem deze week afstand nemen symbolisch als het einde van de afgelopen periode, hoewel ik dat natuurlijk helemaal niet voor het zeggen heb. Maar alles lijkt nu weer geleidelijk stabiel en steeds meer geordend te worden, waardoor rust en ruimte komt. En weer energie en hoop en enthousiasme voor nieuwe dingen en geparkeerde ambities.
Mijn wens is dat ik (en Gerda ook) ons nu bezighouden met de realisatie van 'wat we hier komen doen'. Ik heb nu in ieder geval even de mogelijkheid mijn eigen streven en sneven van een ruime afstand te evalueren en hopelijk krijg ik weer contact met wat ik 'eigenlijk' wil en fantasieën over hoe dat er uit kan zien.

Ondertussen is het hier te mooi om binnen te zitten kloppen. Dus naar buiten allemaal uit de airco. Het is net alsof je een warme vochtige badkamer instapt, maar dan wel een hele grote. ;-)

Paasweek

Deze paasweek toont het leven zich weer voorspoedig. Afgelopen weekend zijn Gerda en ik naar Zaandam geweest om het laatste optreden van mijn zwager Jan bij te wonen. Zijn laatste preek in het ziekenhuis waar hij 25 jaar geestelijk verzorger is geweest. De avond daarvoor al schoonzus Gerda in Spijk op haar verjaardag met een bezoek verrast en blijven logeren bij broer Paul. Dus een echt sociaal familieweekend. En komend weekend zien we de meesten weer bij ons in Antwerpen als we open huis houden. We zijn nu bezig om de zaak toonbaar te maken. Ongeveer zoals we het eigenlijk hadden bedoeld.

bwoah

Het duurde deze ochtend even voordat ik het aangeschoten wild in de spiegel herkende als iets of iemand dat met mij te maken had. De rest van de dag nam mij reactievermogen amper toe. Go with the flow schreef ik gister nog optimistisch, maar vandaag is het meer stilstaand water.

eerst ruimte dan richting

Geleidelijk krijg ik weer vrije ruimte in mijn leven en dus ook in mijn hoofd. Nog steeds met het onveilige gevoel dat ik iets vergeten ben of dat er een onverwachte dreiging kan komen, maar toch. Het is heerlijk om mijn gedachten de vrije loop te geven. Die vlinderen dan onbekommerd alle kanten uit door het veld van oneindige mogelijkheden. En je weet wat Lorenz heeft ontdekt over de kracht van vlinders. Die kunnen onverwacht hele stormen ontketenen aan het andere eind van het universum. Dus de vrije ruimte loopt meteen weer vol met allerlei interessants dat ik ook nog wil weten en of meemaken.
Dus af en toe beteugel ik mijn nieuwsgierigheid en dwing me weer in het gareel. Maar toch is het even noodzakelijk als ademen. Ontspannen en inspannen en dan weer rondkijken en weer concentreren. En zo denk ik ook na over hoe mijn leven er verder uit gaat zien. Wat brengt de toekomst en hoe werk ik optimaal mee? Go with the flow...

Dit wil ik al jaren

eindelijk vrijuit op de muren schrijven.
Ik heb meteen een 'sample' aangevraagd...

http://www.ideapaint.com/neocon2008.aspx

De paus zegent Afrika.

Of hoe een oude man met één handbeweging miljoenen Afrikanen ter dood veroordeelt. Godgeklaagd...

he he

Vandaag en gisteren zag het leven er weer een beetje uit zoals ik het kende voordat het op zijn kop ging staan. Geen plotselinge of sluipende dreigingen en ontregelingen, maar gewoon genieten van de dag en de enorme stapel achterstallig werk. Met de prettige illusie dat een dag later ook wel OK is. Of tenminste de gedachte dat het geen onvergeeflijk verlies zal opleveren als niet alles voor het einde van de dag is opgelost. En dat alles goudomrand met een frisse lentezon. Zo kom ik weer aan mijzelf toe. Genoeg slapen en geleidelijk bijtanken van de uitputting. Vandaag als goede daad een nieuwe chiropractor bezocht hier in Antwerpen. Die paste al zijn ingrepen op mij toe zodat ik daarna losjes door de stad lopend weer kon wennen aan een vrij bewegend lijf. En vanavond weer op tijd naar bed natuurlijk. Ik hoop dat ik in 1 keer doorslaap.

wie weet

Misschien begint er nu een einde te komen aan al het gedoe...
Misschien wordt het nu wat rustiger om me heen...

Een gelukkig 2009

Ik wens iedereen een diep gelukkig 2009 toe.

De dag voor Kerst

Het is kwart voor negen en ik zit te wachten op de schrijnwerker ( = timmerman) die volgens afspraak en toezegging van mijn aannemer en tegen zijn zin met twee mensen vandaag langs komt om alle kasten die bijna klaar zijn af te maken, zodat ik in de kerstvakantie althans een groot deel van mijn meubels kan gebruiken. Dan kunnen we tenminste de badkamer eindelijk volledig inruimen enzo. Maar er heerst hier nog een diepe rust. Het schemert wat boven het hotel aan de andere kant van onze tuin. Sinds 9 december heet het Park Plaza Hotel opeens Radisson SAS. Het bekt een stuk minder en zorgde ook voor veel verwarring. Niet alleen bij touristen, maar ook bij ons, want we gebruiken het hotel als baken naar ons huisadres. Gerda's kinderen zijn hier geweest en tot mijn grote vreugde is mijn eigen dochter Rosa ook langs geweest. We hebben hoognodige gesprekken gehad en als goede voornemen voor volgend jaar bepaald dat we elkaar wederzijds minimaal elke maand opzoeken, zodat we elkaar zeker elke 14 dagen zien. Dat voelt goed. De afgelopen drie dagen heb ik eindelijk eindelijk ook uitgebreid uit- en bijgeslapen. Zo herstel ik weer een klein beetje van de uitputting van het afgelopen jaar. Ik denk nu dat ik nog nooit zo'n zwaar jaar achter de rug heb gehad. Ik hoop dus op een zonnig, gelukkig en zeer voorspoedig 2009.

Europees klimaat

Met het nieuwe klimaatverdrag kan 90% van de industrie op gratis emissierechten rekenen en wordt 80% van de schone projecten buiten Europa gerealiseerd. Kortom de nestbevuiling gaat onverminderd en ongehinderd door. Hebben we eigenlijk wel de leiders die we verdienen?

lees ook Ha Joan Chang

Troep

We zijn nu anderhalve week verder, maar we zitten nog midden in de troep. Omdat de aannemer niet klaar was, lopen er nu elke dag werklui door het huis. Overal gereedschap en nergens rust. Ik ben het goed zat. Wat een bevalling en de nageboorte moet nog komen.

Geland

Ik kon het vrijdag niet meer geloven dat we er nog in zouden kunnen. Want alle geruststelling ten spijt is ons nieuwe huis nog niet klaar. In elk kamer moet er nog wel iets gebeuren, waardoor we het nog niet echt kunnen inrichten. Terwijl ik eigenlijk druk moest inpakken, liep ik rond in de Lange Winkelhaakstraat om allerlei knopen door te hakken. Gelukkig is Garrie heel daadkrachtig druk geweest met kasten uit elkaar halen enzo. Want anders hadden we het niet gehaald.

Na een marathondag, afgelopen zaterdag zijn we dan toch verhuisd naar de Lange Winkelhaakstraat. Ik was om kwart voor zeven uit bed en lag er om half drie 's nachts in. Om half negen stap ik binnen in het lege pand en krijg ik druppels op mijn kop. Ergens onder het nagelnieuwe bad vandaan lekt het! Meteen de aannemer gebeld en de verkoper van het huis, maar we moesten door. Maandag als ik in Den Haag aan het werk ben, komen ze het oplossen... Ik ben benieuwd.

Om kwart over negen arriveerde de vrachtwagen met mijn inboedel uit Rumst. Die spullen hebben sinds de zomer in de opslag gezeten, keurig ingepakt en gelabeld voor de oorspronkelijke verhuizing naar de Gretrystraat. Dus daar klopte helemaal niks van. Alles was gelabeld voor een andere situatie. Ik moest bij de wagen staan en van elke doos of dinges roepen waar het wel heen moest. Veel zaken konden daarbij nog niet op hun plek, vanwege werk dat nog moet worden afgemaakt. Superinefficient allemaal. En een deel moest ook nog aan de ander kant van het blok zijn om in de garage te kunnen. Bijna niet te doen, door fout geparkeerd wagens. Ons nieuwe huis blijkt ook niet berekend op verhuizen. De ladderlift kon niet goed bij de ramen. Deze konden niet ver genoeg open. Enzovoort en zo verder. Dus dat ging van kwaad tot erger. Er zaten een paar fijne verhuizers bij die het geen reet kon schelen, zodat alles wel binnen kwam, maar gewoon huppetee de kamer en en bekijk het maar. Daarna moest Gerda's inboedel van de Harmoniestraat er ook nog bij. Precies te veel voor 1 rit. Dus dat kwam er letterlijk ook nog bij. Eindeloos zijn we zo bezig geweest. Mijn broer Paul kwam assisteren, maar ik was vrij snel het stuur kwijt en heb druk overal achteraan gehold, tot ik in bed ben getold. Maar ondanks de chaos waarin we moe wakker werden deze zondagochtend, is het toch wel erg fijn er te zijn.

Nu typ ik dit op de studentencomputer van het Skotel in Den Haag. Morgenochtend moet ik om 8 uur fris aantreden bij de tweede workshop over de Toekomst van de Krijgsmacht. Dus ben ik om zeven uur deze zondag op de trein gestapt samen met Janet. Zij was die ochtend helemaal uit Haarlem naar Antwerpen was getreind om ons te helpen schoonmaken in het oude huis. Dat was wel heel fijn. Nu lekker slapen.

Dinsdag gaat het circus verder. Dan zit ons nieuwe huis weer vol werkvolk die er een prachtig geheel van maken. Wens ons geluk!

Spannende week.

Deze week moet eindigen in de Lange Winkelhaakstraat. Inclusief alle spullen die nu nog om me heen staan hier in de Harmoniestraat. Er moet nog heel veel gebeuren in dat huis daar. Vrijdag wordt alle sanitair pas aangesloten. Vrijdagavond de schoonmaak. Morgen ga ik naar de timmerfabriek om zeker te stellen dat ze maken wat ik wil. Dat moet allemaal deze week nog klaar. Geen speling of ruimte voor fouten of afwegingen. Poeh... En ondertussen pakt alles zichzelf alvast in hoop ik. Want maandag is alweer voorbij.

Geld speelt geen rol!

En maar 18% van ons doet wattie werkelijk wil. Dat las ik vandaag op het internetnieuws. Goed nieuws dus. Er valt hier nog veel geluk te creëren.

De verhuizing nadert

Dit weekend is het laatste weekend dat Gerda en ik even rustig met z'n tweetjes samen zijn in de Harmoniestraat. Volgende week zijn Gerda's kinderen er weer en bereiden we ons voor op het inpakken de week daarop. Het laatste weekend van november is onze langverwachte verhuizing naar ons nieuwe en nu definitieve onderkomen in de Lange Winkelhaakstraat. Onze wens is dat het deze laatste keer heel soepel en ontspannen verloopt. Vandaag hebben we een mailjte verstuurd naar alle vrienden en familieledendie mogelijk willen helpen. Heb je geen mail ontvangen en wil je toch meedoen? Graag! Laat dat dan even weten. Ik zie er erg naar uit om eindelijk weer een vaste basis in mijn bestaan te hebben.

Zaken doen

Nu de geld(wolven)wereld instort, is er hopelijk wat meer aandacht voor de vraag hoe het dan wel moet, zakendoen. Bij mij leeft die vraag in ieder geval al heel lang. Ik ben graag een eerlijk mens. Dat is een prettig gevoel en het geeft de rustgevende illusie van veiligheid omdat mij niks kwalijk te nemen valt. En ik denk dat eerlijkheid de meest efficiënte handelswijze is. Als het me lukt met een tegenpartij samen te werken die ook een vergelijkbare tactiek volgt, dan krijg ik ook gelijk in de praktijk. Maar sommige mensen opereren anders. Dan schiet het geen meter op. Hoe hou je de graaiers binnen de perken van het algemeen belang?

Het zou fijn zijn als we de formule kunnen specificeren die de optimale verhouding tussen het eigenbelang en het algemeen belang beschrijft. Als ik het totale vermogen van onze samenleving bezie is die in feite onveranderd door de financiële crisis. Het is wel lastiger om vermogen uit te wisselen of vast te zetten voor later, maar we kunnen in principe nog steeds hetzelfde. Als we de graaiers aan de top eruit weten te wippen, is het rendement van het geheel meteen een stuk beter!

Organisch of georganiseerd

Mijn afspraken met klanten zijn commerciële afspraken, dat ben ik nog steeds aan het leren. Ik wil dat nog wel eens vergeten en dan zit ik letterlijk vrijblijvend op eigen kosten mee te praten. Nu de agenda weer steeds voller loopt met opdrachten, moet ik strakker organiseren en strenger worden tegen mijzelf en de klanten. De laatsten lijken daar minder moeite mee te hebben dan ik zelf. Ik zoek nog steeds naar het evenwicht tussen de traditionele zakelijke handelswijzen en naar ik hoop de modernere mogelijkheden die wij hebben dankzij de techniek en de vrijere cultuur. Zolang ik stevig in mijn schoenen sta en met beide benen op de grond gaat dat prima, maar ik hou ook van vliegen en zweven. Dansen lijkt het dichtst bij mijn natuurlijke ideaal te zitten. Dat is feitelijk heel streng georganiseerd, maar ervaar ik als heel organisch.
Kunst in combinatie met kunde.

Bij mist overdag geen groot licht.

Ik niet tenminste. Vandaag zag ik door de bomen het bos niet meer. Ik begon met een keurig lijstje, maar nu bijna kwart voor 12 is nog minder dan de helft gedaan. Het werk komt weer erg snel op me af. Leuk, maar naast het uitvoeren moet er momenteel ook nog erg veel worden geregeld. En als dan de techniek hapert, raak ik de pedalen kwijt. Tussendoor nog gauw even cadeautjes geshopt voor m'n lief. Want die is wel lekker even jarig morgen! Over ruim 10 minuten zelf. Jottem.

To train or not to train

Morgen ga ik werken in Den Haag, bij EZ. En donderdag moet ik bij IVW zijn. Dus probeer ik een nieuwe tactiek uit. Ik blijf slapen in Den Haag. Iemand bij EZ gaf me de tip om te gaan logeren bij Skotel, het oefenhotel van de Haagse Hotelschool. lijkt me leuk. Gezien de ervaring die ik in mijn vorige berichtje beschreef, vertrouw ik niet 100% meer op de trein. Maar om nu een heel uur eerder te gaan is ook zo wat. Daar slapen we nog een nachtje over...

Fijne dag

Vandaag is mijn lieve dochter 21 geworden. Gefeliciteerd lieve Rosa! Verder was de dag ook fijn. Ondanks de NMBS de Belgische Spoorwegen. Ik stond keurig op tijd op het perrron in Antwerpen voor een retourtje Den Haag, toen ik op het dienstregelingbord las "TREIN VERVALLEN". Woedend op de fiets terug naar huis en toen maar met Gerda's auto naar Nederland. Bij EZ zijn beide voorstellen nu omgezet in werk met concrete data waarop we beginnen. Weer thuis na de file file file, gezellig gegeten. Nu nog de hond gelucht en dan lekker mijn bed in.

Zondagsrust

Hallo Heleen, leuk om te weten dat je mijn blog zo trouw volgt. Trouwer dan dat ik schrijf. En ik hem me rot gelachen om je kletsmail die voor me met dragonspeak hebt gemaakt. Lijkt me ook wel lekker. Ik ben begonnen mettwitter. Ben benieuwd of dat 'plakt' en ik het blijf gebruiken. Gisteren de familietour afgemaakt. Na de gezellige familiezit op de verjaardag van Jan heb ik zaterdag Rosa opgepikt en zijn we samen bij mijn moeder geweest. Daarna Rosa teruggebracht naar Utrecht en ik weer naar Antwerpen. Nu ga ik ff alle post lezen die ik uit NL mee terug bracht...

Er is veel te doen. En graag ook.

Nu mijn leven steeds voorspoediger in een ordelijke richting lijkt te ontwikkelen, komt er ook weer meer ruimte en aandacht voor mijn werk. Dank zij Dennis Luijer van Jam had ik vorige maand een klusje in Zwitserland. Harry gaat internationaal. En nu ben ik net terug van een congres in Berlijn. Was ik ook nog nooit geweest. Als gevolg daarvan moet ik opeens veel meer in het Engels communiceren. Dat is lastig voor iemand die zich heeft getraind op scherp denken in zuiver Nederlands, maar anderzijds is het wel handig dat ik opeens met veel meer mensen kan praten over van alles. En in het bijzonder over mijn ambacht die nu een echt vak blijkt te zijn en over wat ik daardoor nog beter kan bijdragen aan onze mooie wereld. Ik moet nu wel mijn 'act' in orde brengen. Spullen, organisatie en vooral mijn eigen conditie. Uit Berlijn kreeg ik als souvenir een verkoudheid mee, die hoef ik niet.

Te vroeg

Wij zijn de eerste bewoners van ons tijdelijk onderkomen in Antwerpen. In afwachting van de voltooiing van ons nieuwe koopwoning huren we tijdelijk een romantisch ogend pandje aan het park. Het totaal verkrot monumentje is voorbeeldig door de gemeente opgeknapt. Helaas ligt het ook naast een bouwwerf en recht tegenover de leveranciersingang van een ziekenhuis. De bouw naast ons garandeert dat we met drilboren of andere grove middelen om zeven uur uit ons bed gedaverd worden. Maar dat wisten we op voorhand. En dat hebben we geaccepteerd als een onvermijdelijk maar hanteerbaar gegeven. Veel storender en ondermijnender is de bevoorrading van het ziekenhuis. Zonder zich te bekommeren over enige gezondheidseffecten beginnen de leveringen al vanaf vijf uur 's ochtends. Afwisselend door muisstille leveranciers of lawaaiige lomperikken voor wie het afzetten van de motoren al te veel aandacht kost. Wij kunnen amper slapen na vijf uur. En dat is slopend.

Mijn blog liegt

Niet omdat ik bewust lieg, maar omdat ik niet altijd alles publiceer. Eigenlijk alleen als het me zo goed gaat dat ik nog enigszins boven mijzelf en de materie kan uitstijgen. Zodat ik er iets 'over' kan melden. Als ik tot mijn nek in het werk of de problemen zit, dan heb ik letterlijk en figuurlijk geen handen vrij om dat allemaal met enige helderheid te beschrijven. Ook psychisch weiger ik al mijn ellende te delen met iedereen. Als gevolg van deze mechanismen is mijn blog fragmentarisch en een weinig realistische weergave van mijn bestaan. Dat ik dit nu blog is dus een positief signaal. Ik heb blijkbaar voldoende tijd en aandacht over om dit even op het net(vlies) te zetten. Hasta la vista.

Eindelijk on line

zicht

Vraag niet hoe maar ik ben na weken weer on line met mijn eigen machine. Het is verbazingwekkend hoe gehandicapped en gefrustreerd ik me voel zonder internet. Een hele wereld is opeens onbereikbaar en bijna alle informatie onvindbaar. Hoe deed ik dat vroeger..?
Maar nu werkt het in principe weer. Niet zonder complicaties. De aansluiting was een succes tot in de kelder, maar de interne bekabeling functioneert om onbekende reden niet. Nu lopen de kabels voorlopig provisorisch buiten langs de gevel en dan via de openstaande ramen naar binnen. Maar toch.. ik blog!
Gisteren heb ik opeens een dag vakantie gehad, omdat mijn broers Willem en Geert besloten onze nieuwe woning te komen bekijken. Willem's Gerda en Merel gingen mee om te winkelen en mijn broers en ik hebben ondertussen Antwerpen verkend. Ik heb hen de Winkelhaakstraat laten zien, waar Gerda en ik nu een woning op het oog hebben. OK, ik loop dus gigantisch achter in het vertellen wat er allemaal is gebeurd, maar voor nu fijn dat ik weer wat kan laten horen

Vandaag is de INTEGANman langsgeweest. Dat is de kabeltelevisie. De keurige aansluitingen voor tv en internet in onze woning moeten nog met de buitenwereld worden verbonden. Volgende week komt men graven en boren. Dan zit er een extra kastje in de kelder en kan de internetdistribituteur (hier is Telenet monopolist) daarna komen. Het duurt dus nog wel even voor ik thuis zit te bloggen. Gelukkig is de bieb vaak open. Onze huis zit er nu op het eerste gezicht bewoonbaar uit. Boven zijn hele kamers nog volledig oningericht. Maar we vorderen. Volgende week begint alweer het volgende hoofdstuk: De aankoop van onze volgende woning. Never a dull moment. ;-)

iets beter

Gerda zit 'thuis' te bekomen van de recente ontberingen en ik raak thuis in de Bieb op het Coninckxplein. Met m'n eigen laptop een half uurtje op internet (nog 5 minuten!). Ik zie dat BZ en onze advocaat elkaar al bestoken met beschuldigingen. Maar voor ons is dat gedoe op afstand gezet. Wij richten onze blik vooruit en onze tijdelijke woning in.

In Antwerpen

Het is een stralende zomerdag in Antwerpen. Gerda en ik zijn sinds afgelopen zaterdag in deze stad geland na onvoorstelbaar hectische avonturen. Daardoor heb ik heel lang niet geblogd. Nu zit ik voor het eerst sinds tijden weer met wat rust in mijn lijf achter deze computer in een internetcafé. Via de tourist information gevonden.
Natuurlijk heb ik al mijn wachtwoorden niet paraat, dus ik moet nog een keer terug om mijn mail te checken. Het duurt nog even voor we in onze voorlopige woning weer zijn aangesloten op de moderne communicatiemiddelen zoals internet en telefoon. Maar we zijn definitief weg uit Rumst en Antwerpen lijkt ons welwillend te ontvangen.

Zonder titel

Dankzij de laatste twee "vrije dagen" loop ik in met de administratie en geven de stapels op mijn bureau hun vergeten geheimen prijs. Het wegwerken van die stille dreigingen zorgt voor een veilig en vredig gevoel in mij. Samen met de vrolijke meizon gaat alles er weer wat optimistischer uitzien. Conditioneel knap ik ook behoorlijk op. Het lijkt erop dat ook ik baat heb bij het Budwig-ontbijt dat ik nu een maand ook volg naar het lichtend voorbeeld van Gerda.

Vandaag op bezoek geweest in ons nieuwe appartement in Antwerpen. Mijn onderbuurman Baruch, de verkoper, was weer vriendelijk en gastvrij, evenals zijn vrouw. Nadat we met z'n tweeën uitgebreid onze fantasieën en plannen naast de harde meters van de werkelijkheid hadden gehouden, hebben we nog even met hen gekletst in hun tuin. Alles ziet er beloftevol uit. We hebben zin om daar te gaan wonen eind juni.

Vanavond nog even gebeld met Rosa. Ze zat met Loes in de trein op weg naar huis na een nachtje Maastricht. Terwijl we bellen droodle ik dit ei. Ook het ei is blij.

Duck Tape

Dit soort humor maakt mijn dag goed. Ik dreigde het leven al te serieus te nemen...

1 mei

Het eerste wat ik me afvraag als ik s'ochtends wakker ben is "Wat voor dag is het vandaag?" Ik ben gevoelig voor de extern bepaalde sociale boodschappen daarin. Op zondag "mag" ik blijven liggen, op een weekdag "moet" ik werken, ook al ben ik al jaaaren "vrij" ondernemer. Mentaal ben ik sterk onder invloed van allerlei conventies. Dat geeft een gevoel van orde en vormt meestal een prettig kader. Gisteren was het in Nederland koninginnedag. Vreemd om er niets van te merken. Vandaag is het hier de 1 mei viering. Het schijnt dat er een wielerkoers langskomt vandaag, maar veel beweging veroorzaakt ook dat niet. Omdat het werk nog in stapels om me heen ligt. wil ik vandaag wel wat doen, maar ik merk aan mijzelf dat ik een soort ongericht ben vandaag. Ik hoop dat ik dat in mijn voordeel kan ombuigen.

Wat betekent de uitslag voor mij

Veel. Meer dan ik bewust kan verwoorden. Zoveel is duidelijk. Het eerste wat ik merk is een gevoel van ruimte. Het laatste half jaar heb ik geleefd met het gevoel dat onze dagen samen wel eens geteld zouden kunnen zijn. Dat dit mogelijk onze laatste redelijk normale periode samen was. Het vonnis in september was wat dat betreft vernietigend. (Lees ook even na wat Gerda zegt over de invloed van dokters.) Nu heeft het acute crisisgevoel plaatsgemaakt voor een veel stabieler beeld. Dit laatste halfjaar is er niets verslechterd aan de uitzaaiingen op haar borstvlies. Dat er niets is veranderd lijkt op het eerste gezicht weinig spectaculair, maar feitelijk is het een trendbreuk en een zeer positieve wijziging ten opzichte van het medische oordeel uit september: "Blijkbaar is het toch een agressieve tumor." My ass! Pasteur zei al "Het zaad is niets, het terrein is alles." En kanker is geen simpele fysieke ontsporing die je zonder aanzien des persoons met messen, chemicaliën of radioactieve straling wegsnijdt, zoveel is ons inmiddels duidelijk. We hebben zelf ook nog geen eenduidige lineaire verklaring, maar wel een gefundeerd vermoeden dat de zorg en aandacht die Gerda dagelijks in haar conditie investeert, zijn vruchten afwerpt.

Woensdag hebben we pas voor het eerst de volle omvang gezien van de uitzaaiingen. En tot onze afschuw is er geen sprake van "enkele" actieve plekjes, zoals we hadden begrepen, maar op zo'n grofweg vijftien plaatsen zijn vlekken of vage vormpjes te zien. Ze corresponderen goed met de plaatsen waar Gerda wat ongemak voelt in haar rechterborstkas. De 3D-scans van afgelopen september en deze april werden naast elkaar in alle onbevangenheid getoond door een radiologe die ik nog niet kende. De opnames verschillen alleen van elkaar omdat Gerda net even anders ligt en net even anders is gefotografeerd. Door de beelden naast elkaar snel door te lopen, was heel goed te zien dat alle plekjes op het oog onveranderd zijn qua vorm en grootte. Dat is bijzonder, omdat ze in de acht maanden na de extra chemo van februari klaarblijkelijk vanuit het niets zo snel zijn gegroeid...

Gerda's regime van fysiek en mentaal reinigen, ontgiften en zeer gezond eten heeft haar conditie erg verbeterd. De uitslag doordringt ons ervan dat ze zo door moet gaan. En ik ben zo blij dat ze nog even blijft. Die vreugde doordrenkt me heel diep. De zware zwarte dreiging neemt afstand. We kunnen samen wat verder komen dan ik vreesde en de horizon strekt zich wat opener voor ons uit. We kunnen nu onze aandacht richten op het verhuizen naar Antwerpen om daar op een gelijkwaardige manier te gaan samenleven. En de zomervakantie wordt zo heel leuk. En ik kan zelf ook weer (enkele van) al die andere dingen gaan doen, die ik opzij heb gezet. Heerlijk dus.

Ze blijft nog even

Stabiel. De CT-scan van Gerda's borstkas die we vandaag laten doen, geeft geen zichtbare verandering ten opzichte van de schokkende onthulling in afgelopen september.
Dus over een half jaar doen we weer een scan... We hebben in ieder geval weer een half jaar erbij. Nu even laten bezinken wat we hier van vinden.

Over een week

Terwijl de paasvakantie van Gerda's kinderen hier in huis de sfeer bepaalt, komt ondertussen in een daverende stilte de volgende week dichterbij. Dinsdag gaat Gerda zich laten scannen. Dan zal blijken wat het effect is van haar gezondheidsregime. Er valt weinig over te zeggen en dat gebeurt dan ook. Ik informeer intussen bij allerlei financiers naar hun geldverhuurprijzen en probeer me op mijn werk te richten. Het simpele genoegen van een simpel plaatje als deze...